Blog Archives

பொறியியல் வானில் ஒரு துருவ நட்சத்திரம்

-வ.மு.முரளி

மோக்‌ஷகுண்டம் விஸ்வேஸ்வரையா

மோக்ஷகுண்டம் விஸ்வேஸ்வரையா

(பிறப்பு: 1861 செப். 15- மறைவு: 1962, ஏப். 12)

 

அறிவியல் வளர்ச்சியின் பயன்பாட்டுத் துறை தான் பொறியியல். உலகின் நிலையை பகுத்து ஆராய்வது அறிவியல். அதனால் கிடைக்கும் கோட்பாடுகள், கண்டுபிடிப்புகளைப் பயன்படுத்தி, புதிய வடிவமைப்புகள், கட்டமைப்புகள், சமுதாய வளர்ச்சிக்கான கருவிகளை உருவாக்குவது பொறியியல்.

இன்று உலகுக்கு அதிகமான பொறியாளர்களையும் தொழில்நுட்ப நிபுணர்களையும் அளிக்கும் நாடாக இந்தியா உள்ளது. இதற்கு அடிகோலியவர்களுள் ஒருவர், ‘முன்னுதாரணமான பொறியாளர்’ என்று போற்றப்படும் மோக்ஷகுண்டம் விஸ்வேஸ்வரையா.

எடுத்துக்கொண்ட பணியில் சிரத்தை, காலநிர்வாகம், அர்ப்பணமயமான கடும் உழைப்பு ஆகியவற்றின் மொத்த உருவமாக விஸ்வேஸ்வரையா போற்றப்படுகிறார். பிரிட்டீஷ் இந்திய அரசு அவரை மிகவும் மதிக்கத்தக்க குடிமகனாகக் கொண்டாடியது.

கர்நாடக மாநிலம், சிக்கபல்லபூர் மாவட்டம், முத்தனஹல்லியில் 1861 செப். 15-இல் வசதியான ஸ்மார்த்த பிராமணக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர் விஸ்வேஸ்வரையா. அவரது முன்னோர், ஆந்திர மாநிலம், மோக்ஷகுண்டம் என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். பெங்களூரில் உயர்நிலைக் கல்வியை முடித்த பின், அங்குள்ள மத்தியக் கல்லூரியில் பி.ஏ. பயின்ற விஸ்வேஸ்வரையா, அடுத்து புனே பொறியியல் கல்லூரியில் கட்டுமானப் பொறியியலில் பி.இ. பட்டம் பெற்றார்.

அவரது முதல் அரசுப் பணி, மும்பை பொதுப்பணித் துறையில் உதவி செயற்பொறியாளராகத் துவங்கியது (1885). பிறகு இந்திய பாசன ஆணையப் பணியில் அவர் இணைந்தார். அப்போது தக்காணப் பீடபூமியில் தனித்துவமான பாசனத் திட்டங்களை உருவாக்கி பெயர் பெற்றார்.

பிறகு நாசிக், சூரத், புனே, மும்பை ஆகிய பகுதிகளில் பல்வேறு உயர்நிலைகளில் பொறியாளராக அவர் பணியாற்றினார். அப்போது சீனா, ஜப்பான், எகிப்து, அமெரிக்கா, கனடா போன்ற நாடுகளுக்குச் சென்று கட்டுமானத் துறையின் வளர்ச்சிகளைக் கண்டுவந்து, அவற்றை நம் நாட்டில் நடைமுறைப்படுத்தினார்.

1903-இல் அவர் வடிவமைத்து உருவாக்கிய தானியங்கி வெள்ளமடை மதகு (Automatic weir water Floodgates) உள்நாட்டில் உருவாக்கப்பட்ட சிறந்த கண்டுபிடிப்பாகும். நீர்த்தேக்கங்களில் தண்ணீரின் அதிகபட்ச இருப்பையும் அணையின் பாதுகாப்பையும் உறுதிப்படுத்தும் அந்த மதகுக்காக காப்புரிமையையும் (1903) விஸ்வேஸ்வரையா பெற்றார்.

அந்த மதகு முதன்முதலாக புனே அருகிலுள்ள கடக்வஸ்லா நீர்த்தேக்கத்தில் நிறுவப்பட்டது. அதன் வெற்றிக்குப் பிறகு, டைக்ரா அணை, கிருஷ்ணராஜ சாகர் அணை உள்ளிட்ட பல நீர்த்தேக்கங்களில் அந்த மதகு பொருத்தப்பட்டது.

ஏமன் நாட்டின் ஏடன் நகருக்கு அரசால் 1906-07-இல் விஸ்வேஸ்வரையா அனுப்பப்பட்டார். அப்போது அங்கு அவர் ஆய்வு நடத்தி வடிவமைத்த, குடிநீர் விநியோகம்- சாக்கடை வடிகால் அமைப்பு, அந்நாட்டு அரசால் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது.

1909-இல் பிரிட்டீஷ் அரசுப் பணியிலிருந்து விருப்ப ஓய்வு பெற்ற விஸ்வேஸ்வரையா, மைசூரு அரசின் தலைமைப் பொறியாளராகவும் செயலாளராகவும் இணைந்தார். 1913-இல் நான்காம் கிருஷ்ணராஜ உடையார் மன்னராக இருந்தபோது, மைசூரு திவானாகப் பொறுப்பேற்றார்.

1918 வரை அங்கு திவானாகப் பணியாற்றிய காலகட்டத்தில் மைசூரு நகரின் வளர்ச்சிக்கு பல திட்டங்களைச் செயல்படுத்தினார். பத்ராவதி எஃகு ஆலை, மைசூரு வேளாண்மை பல்கலைக்கழகம், கர்நாடகா சோப் நிறுவனம், மைசூரு வர்த்தகக் கழகம், சிவசமுத்திர நீர்வீழ்ச்சியில் மின்னுற்பத்தித் திட்டம், ஸ்டேட் பாங்க் ஆஃப் மைசூரு ஆகியவை விஸ்வேஸ்வரையாவின் முயற்சியால் அமைந்த நிறுவனங்கள்.

அவரது திட்ட வரைவாலும், மேற்பார்வையிலும் உருவானதுதான் மாண்டியாவில் காவிரியின் குறுக்கே கட்டப்பட்ட கிருஷ்ணராஜ சாகர் நீர்த்தேக்கம். இந்த அணை மைசூரு பகுதியின் பாசனத்தில் பெரும் புரட்சியை உருவாக்கியது. இந்த அணையின் முன்புறம் நிறுவப்பட்டுள்ள பிருந்தாவன் தோட்டம் அழகிய பூங்கா ஆகும். இங்கு அமைக்கப்பட்டுள்ள, நீரின் சக்தியால் இயங்கும் பலவிதமான வண்ண நீரூற்றுகள் சுற்றுலாப் பயணிகளை வெகுவாக ஈர்க்கின்றன.

பெங்களூரில் அவர் துவங்கிய அரசு பொறியியல் கல்லூரி, தற்போது விஸ்வேஸ்வரையா பொறியியல் பல்கலைக்கழகமாக வளர்ந்துள்ளது. தனியார் பலர் அவரது ஊக்குவிப்பால் பல துறைகளில் புதிய நிறுவனங்களைத் துவக்கினார்கள். அவரது திட்டமிட்ட பணிகளால் மைசூரு அரசு பல முனைகளில் வளர்ச்சியுற்றது. எனவேதான் ‘நவீன மைசூரின் தந்தை’ என்று அவர் போற்றப்படுகிறார்.

விசாகப்பட்டினம் துறைமுகத்தை கடல் அரிப்பிலிருந்து காக்கும் வகையிலான கட்டுமான வடிவமைப்பை விஸ்வேஸ்வரையா அளித்தார். தவிர ஹைதராபாத் நகரை வெள்ளச் சேதத்திலிருந்து தடுக்கும் கட்டமைப்பையும் அவர் அளித்தார் (1908). திருப்பதியிலிருந்து ஏழு மலைகளைத் தாண்டி திருமலைக்குச் செல்லும் வகையில் அற்புதமான மலைப்பாதையையும் தார்ச்சாலையையும் விஸ்வேஸ்வரையா வடிவமைத்தார். இவை அவருக்கு பெரும் புகழைத் தந்தன.

விஸ்வேஸ்வரையாவின் அரும்பணிகளைக் கெüரவிக்கும் வகையில், 1911-இல் பிரிட்டீஷ் அரசு அவருக்கு சர் பட்டம் வழங்கியது. அன்றுமுதல் அவர் ‘சர். எம்.வி.’ என்று பிரபலமாக அழைக்கப்பட்டார்.

பல கெüரவ டாக்டர் பட்டங்களும், விருதுகளும் பெற்ற விஸ்வேஸ்வரையா, சர்வதேச கட்டுமானப் பொறியாளர் சங்கத்தின் கௌரவ உறுப்பினராகத் தேர்வு செய்யப்பட்டார். பெங்களூரு அறிவியல் கழகத்தின் ஃபெல்லோஷிப்பும் அவருக்கு வழங்கப்பட்டது. 1923-இல் கூடிய இந்திய அறிவியல் காங்கிரஸ் மாநாட்டின் தலைவராக விஸ்வேஸ்வரையா தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

இந்தியாவின் மீள் கட்டமைப்பு (1920), திட்டமிட்ட இந்தியப் பொருளாதாரம் (1934) ஆகிய நூல்களை அவர் எழுதியிருக்கிறார். அவரது பெயர் தாங்கி பல கல்வி நிறுவனங்கள் இயங்குகின்றன. அவரைப் பெருமைப்படுத்த பெங்களூரில் அனைத்திந்திய உற்பத்தியாளர் கூட்டமைப்பால் உருவாக்கப்பட்ட விஸ்வேஸ்வரையா பொறியியல், தொழில்நுட்ப அருங்காட்சியகம், ஒவ்வொரு மாணவரும் காண வேண்டிய அரிய பொக்கிஷமாகும்.

நாட்டின் பெருமைக்குரிய உயர் விருதான ‘பாரத ரத்னா ’ விஸ்வேஸ்வரையாவுக்கு 1955-இல் வழங்கப்பட்டது. 1962, ஏப். 12-இல் தனது 101 வயதில் அவர் மறைந்தார்.

இந்திய பொறியியல் வானில் துருவ நட்சத்திரமாக ஒளிரும் விஸ்வேஸ்வரையாவின் பிறந்த தினம், தேசிய பொறியாளர் தினமாக ஆண்டுதோறும் கொண்டாடப்படுகிறது.

நன்றி: தினமணி இளைஞர்மணி (09.02.2016)

இந்திய வேதியியல் துறையின் முன்னோடி

-வ.மு.முரளி

ஆச்சார்ய பிரஃபுல்ல சந்திர ராய்

ஆச்சார்ய பிரஃபுல்ல சந்திர ராய்

(பிறப்பு: 1861, ஆகஸ்டு 2- மறைவு: 1944, ஜூன் 16)

விடுதலைப் போராட்டக் காலம் அது. அப்போது, பிளேக் நோயால் கொத்துக் கொத்தாக மக்கள் மாண்டு கொண்டிருந்தனர். அவர்களுக்குத் தேவையான மருந்துகளை ஐரோப்பாவிலிருந்து வாங்க வேண்டியிருந்தது. ‘நமது நாட்டு மக்களின் நோயை சரிப்படுத்த வெளிநாடுகளிலிருந்து பெரும் செலவில் ஏன் மருந்து வாங்க வேண்டும்? மருந்து உற்பத்தியில் நாமே ஏன் ஈடுபடக் கூடாது?’  என்று கேட்டார் நமது நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு விஞ்ஞானி.

இந்தக் கேள்வியுடன் அவர் நிற்கவில்லை. தனது பொருளாதார நிலையைப் பொருட்படுத்தாமல், நண்பர்களின் உதவியுடன் 1901-இல் கொல்கத்தாவில் ‘பெங்கால் கெமிக்கல்ஸ் அண்ட் ஃபார்மாசூடிகல்ஸ்’ என்ற நிறுவனத்தை ரூ. 700 முதலீட்டில் துவங்கிவிட்டார்.  இந்தியாவின் முதல் மருந்து தயாரிப்பு நிறுவனமான அந்நிறுவனம் இன்று  ஆல்போல வளர்ந்து, ரூ. 65 கோடிக்கு மேல் ஆண்டு விற்றுமுதலாகக் கொண்ட பிசிபிஎல் என்ற பொதுத்துறை நிறுவனமாக வளர்ந்திருக்கிறது.

இந்த நிறுவனத்தைத் தொடங்கியவர், ‘இந்திய நவீன வேதியியலின் தந்தை’ என்று போற்றப்படும் ஆச்சார்ய பிரபுல்ல சந்திர ராய்.

வேதியியல் விஞ்ஞானி, கல்வியாளர், மருந்து தயாரிப்பாளர், சுதந்திரப் போராட்ட வீரர், சீர்திருத்தவாதி, சமூக சேவகர், ஆராய்ச்சியாளர், எழுத்தாளர் எனப் பல முகங்களைக் கொண்ட ராயின் வாழ்க்கையே தியாக மயமானது.

1861, ஆகஸ்டு 2-இல், பிரிக்கப்படாத பாரதத்தில் (வங்கதேசம்) குல்னா மாவட்டம், ராருலி கத்தபாரா என்ற கிராமத்தில், நிலச்சுவான்தார் குடும்பத்தில் பிறந்தவர் ராய்.
தொழில் நிமித்தமாக அவரது குடும்பம் கொல்கத்தாவுக்குக் குடிபெயர்ந்தபோது ராய்க்கு வயது 9. அங்கு நான்காம் வகுப்பு படிக்கும்போது சீதபேதியால் பாதிக்கப்பட்ட ராயின் படிப்பு இடையில் நின்றுபோனது. ஆனால் வீட்டிலிருந்தபடியே பாடத்திட்டத்தில் இடம்பெறாத ஆங்கில இலக்கியம், அறிவியல் நூல்களை ஆர்வத்துடன் படித்தார் ராய்.

அடுத்த ஆண்டு பள்ளிப் படிப்பை மீண்டும் தொடர்ந்த ராய், பண்டித ஈஸ்வர சந்திர வித்யாசாகர் நிறுவிய மெட்ரோபாலிடன் இன்ஸ்டிட்யூட்டில் 1879-இல் பி.ஏ. படிப்பில் சேர்ந்தார். ஆனால் அறிவியல் மீது தீரா தாகம் கொண்ட அவரால் கலைப் படிப்பில் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை.

தனது ஆர்வத்தை ஈடுகட்ட, கொல்கத்தாவிலிருந்த மாநிலக் கல்லூரியின் அறிவியல் வகுப்புகளுக்குச் செல்லத் துவங்கினார் ராய். அங்கு அலெக்ஸôண்டர் பெட்லர் என்ற பேராசிரியரின் வேதியியல் வகுப்புகள் அவரை மிகவும் கவர்ந்தன. அதன்காரணமாக வேதியியல் மீது ராய்க்கு மிகுந்த ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது.

அதன் பின்விளைவாக, தனது பி.ஏ. படிப்பைக் கைவிட்டு, பிரிட்டனிலுள்ள எடின்பர்க் பல்கலைக்கழகத்தில் பி.எஸ்சி. படிக்க கப்பலேறினார் ராய். 1887-இல் அங்கு வேதியியலில் முனைவர் பட்டம் பெற்ற அவர் வெளியிட்ட ‘தாமிரம், மெக்னீசியம் தனிமக் குழுமத்தின் சல்பேட் கலப்பினம்’ என்ற ஆய்வறிக்கை  (Conjugated Sulphates of the Copper-magnesium Group: A Study of Isomorphous Mixtures and Molecular Combinations) அவருக்கு புகழை அளித்தது. அந்தப் பல்கலைக்கழகத்தின் வேதியியல் சபை துணைத் தலைவராக 1888-இல் தேர்வானார் ராய்.

1889-இல் கொல்கத்தா மாநிலக் கல்லூரியில் உதவிப் பேராசிரியராகச் சேர்ந்தார் ராய். அவருக்கு துறை சார்ந்த அனுபவமும் உயர் கல்வித் தகுதியும் இருந்தபோதும், ஆங்கிலேயராக இல்லாத காரணத்தால் அவருக்கு உரிய மரியாதை அளிக்கப்பட்டவில்லை. அந்த பாரபட்சத்தை எதிர்த்துப் பாராடியும் பலன் கிடைக்கவில்லை. இதுவே பின்னாளில் இந்திய வேதியியல் பள்ளி (1924) என்ற ஆராய்ச்சி மையத்தைத் துவங்க அவருக்கு தூண்டுதலாக அமைந்தது.

வேதியியலில் புதிய சேர்மங்களை உருவாக்குவது பிரதானமானதாகும். இதில் ராய்க்கு மிகுந்த ஈடுபாடு உண்டு. 1896-இல் அவர் வெளியிட்ட பாதரச நைட்ரைடு (Mercurous Nitrite) சேர்மம் தொடர்பான ஆய்வறிக்கை அவருக்கு உலகப் புகழைப் பெற்றுத் தந்தது.

1916-இல் மாநிலக் கல்லூரியிலிருந்து வெளியேறி, கொல்கத்தா பல்கலைக்கழக அறிவியல் கல்லூரியில் சேர்ந்த ராய், அங்கு தங்கம், பிளாட்டினம், இரிடியம் போன்ற தனிமங்களின் சல்பேட் சேர்மத்தை உருவாக்குவதிலும், அவற்றை மருந்து மூலக்கூறாகப் பயன்படுத்துவதிலும் வெற்றி பெற்றார். இது சரவாங்கி எனப்படும் முடக்குவாதத்துக்கு சிறந்த மருந்தாகும் என்றும் கண்டறிந்தார்.

1921-இல் பணியிலிருந்து அதிகாரப்பூர்வமாக ஓய்வு பெற்றாலும், 1936 வரை தொடர்ந்து மதிப்புறு பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்தார். இந்த 15 ஆண்டுகளில் அவருக்கு வழங்கப்பட்ட ஊதியம் அனைத்தையும் கொல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்தின் வேதியியல் ஆராய்ச்சிக்கே வழங்கிவந்தார்.

வங்க மொழியில் நூற்றுக் கணக்கான அறிவியல் கட்டுரைகளை எழுதியுள்ள ராய், பிரம்ம சமாஜ அமைப்பிலும் மிகுந்த அக்கறை காட்டினார். 1923-இல் வடக்கு வங்கத்தில் ஏற்பட்ட வெள்ளச் சேதத்தின்போது நிவாரணப் பணியை ஒருங்கிணைத்து அந்தக் காலத்திலேயே ரூ. 2.5 லட்சம் நிதி திரட்டி மக்களுக்கு உதவினார்.

இந்தியாவின் பண்டைய ரசாயன விஞ்ஞானியான ‘ரச ரத்னாகரா’ நூலை எழுதிய நாகார்ஜுனா பெயரில் 1922-இல் ஒரு விருதை உருவாக்கிய ராய், அதற்கு பெரும் தொகையை முதலீடாக்கி, வேதியியல் துறையில் சாதனை படைக்கும் ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கு தொடர்ந்து வழங்கச் செய்தார்.

தனது ஆராய்ச்சிப் பணிகளுக்கு குடும்ப வாழ்க்கை சுமையாகக் கூடாது என்பதற்காக வாழ்நாள் முழுவதும் பிரம்மசாரியாக வாழ்ந்த ராய், 1944, ஜூன் 16-இல் மறைந்தார்.

தனது சுயசரிதையை இரு பாகங்களாக, ‘வங்க வேதியியலாளரின் வாழ்க்கையும் அனுபவங்களும்’ என்ற தலைப்பில் (1932, 1935) வெளியிட்டார் ராய்.

சமஸ்கிருதத்தில் ஆழ்ந்த புலமை கொண்டிருந்த ராய், பண்டைய நூல்களில் இடம்பெற்ற வேதியியல் கருத்துகளை இளம் தலைமுறைக்கு வெளிப்படுத்த, ‘இந்து ரசாயன சாஸ்திர சரித்திரம்’  என்ற நூலை இரண்டு பாகங்களாக (1906, 1909) எழுதி வெளியிட்டார்.

விடுதலைப் போராட்டத்திலும், காதி இயக்கத்திலும் ஆர்வம் காட்டிய ராய், பொருளாதாரத் தன்னிறைவே உண்மையான சுதந்திரத்தை அளிக்கும் என்றார். அவரது சுதேசி மருந்து தயாரிப்பு நிறுவனத்தின் அடிப்படையே அதுதான்.

இந்தியாவில் வேதியியல் துறையின் வளர்ச்சிக்கு ராயின் பங்களிப்பு முதன்மையானது. அவரது வேதியியல் அறிவு தேச எல்லை கடந்தது. ‘தலைசிறந்த வேதியியல் மேதை’ என்று லண்டனிலுள்ள ‘ராயல் சொஸைட்டி ஆஃப் கெமிஸ்ட்ரி’யால் அறிவிக்கப்பட்ட, ஐரோப்பாவுக்கு வெளியே வாழ்ந்த முதல் விஞ்ஞானி பிரஃபுல்ல சந்திர ராய் தான்.

 

நன்றி: தினமணி இளைஞர்மணி (15.12.2015)

இந்திய புள்ளியியலின் துவக்கப்புள்ளி

-வ.மு.முரளி

பிரசாந்த சந்திர மகலனோபிஸ்

பிரசாந்த சந்திர மகலனோபிஸ்

(பிறப்பு: 1893, ஜூன் 29- மறைவு: 1972, ஜூன் 28)

ரவுகள் சேகரிப்பு, ஒழுங்கமைப்பு, பகுப்பாய்வு, விளக்கம், ஊகங்கள், கள ஆய்வு ஆகியவற்றின் தொகுப்பே புள்ளியியல் (Statisitics) எனப்படுகிறது. நிகழ்கால புள்ளிவிரங்களிலிருந்து எதிர்காலத்துக்கான திட்டமிடலைச் செய்ய முடியும்.

உதாரணமாக பல ஆண்டுகளுக்கு முன் நிகழ்ந்த தாது வருடப் பஞ்சம் மீண்டும் நிகழ்வதற்கான வாய்ப்புகளை அறிந்து முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள, அப்போதைய புள்ளிவிவரங்கள் நம்மிடம் இருந்தால் ஒப்பிட்டு அறிய முடியும். இது அறிவியல் ரீதியான கணிதத் துறை ஆகும். இத்துறையை நம் நாட்டில் வளர்த்தெடுத்தவர், வங்கத்தைச் சேர்ந்த விஞ்ஞானி பிரசாந்த சந்திர மகலனோபிஸ்.

வங்க மாகாணத்தில், கொல்கத்தாவில் 1893, ஜூன் 29-இல், செல்வாக்கான குடும்பத்தில் பிறந்தவர் பிரசாந்த சந்திர மகலனோபிஸ். சமூக சீர்திருத்தத்தில் அக்கறை கொண்ட பிரம்மசமாஜ இயக்கத்தின் தீவிர அபிமானிகளாக குடும்பத்தினர் இருந்ததால், குழந்தைப் பருவத்திலேயே  ஆராய்ச்சிச் சிந்தனைகள் மகலனோபிஸின் உள்ளத்தில் பதிந்தன.

கொல்கத்தாவின் பிரம்மோ ஆண்கள் மேல்நிலைப் பள்ளியில் படித்த மகலனோபிஸ், 1908-இல் மாநிலக் கல்லூரியில் சேர்ந்தார். அங்கு ஜெகதீச சந்திரபோஸ், பிரஃபுல்ல சந்திர ராய் உள்ளிட்ட பேரறிஞர்களிடம் பாடம் கற்கும் வாய்ப்பு மகலனோபிஸுக்குக் கிடைத்தது. 1912-இல் இயற்பியலில் இளநிலைப் பட்டம் பெற்ற மகலனோபிஸ், மேற்படிப்புக்காக லண்டன் சென்றார்.

கேம்பிரிட்ஜ், கிங்ஸ் கல்லூரியில் சேர்ந்து கணிதம், இயற்கை அறிவியல், இயற்பியலில் பாடம் பயின்றார். அங்கு அவருக்கு கணிதப்பாடம் நடத்த வந்தவர் தமிழக கணித மேதை ஸ்ரீனிவாச ராமானுஜன். அங்கு டிரிப்போ பட்டம் பெற்ற மகலனோபிஸ், ஸ்காட்லாந்து நாட்டைச் சேர்ந்த நோபல் பரிசு பெற்ற வானிலையியல் விஞ்ஞானி சி.டி.ஆர்.வில்சனின் கீழ் ஆய்வுகள் மேற்கொண்டார்.

லண்டனில் அவர் இருந்தபோது, ஆக்ஸ்போர்டு நிறுவனம் வெளியிட்ட ‘பயோமெட்ரிகா’ என்ற (Biometrika) புள்ளியியல் சஞ்சிகையைக் கண்டார். அதன் அனைத்துத் தொகுப்புகளையும் வாங்கிவந்த மகலனோபிஸ், அதில் ஆழ்ந்தார். மானுடவியல், வானிலையியல் உள்ளிட்ட துறைகளில் புள்ளியியலின் உதவியுடன் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு காணலாம் என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

அடுத்து வந்த 30 ஆண்டுகள், கொல்கத்தா மாநிலக் கல்லூரியிலேயே பேராசிரியராகப் பணியாற்றிய மகலனோபிஸ், அக்காலத்தில் புள்ளியியலில் தனது ஆர்வத்தை விரிவாக்கி, அத்துறை இந்தியாவில் வளரவும் அடிகோலினார்.

இதனிடையே பிரபல வங்கக் கல்வியாளர் ஹேரம்ப சந்திர மொய்த்ராவின் புதல்வி நிர்மல்குமாரியை மணம் புரிந்தார். மகலனோபிஸ் தம்பதிக்கு கவிஞர் ரவீந்திரநாத் தாகூருடன் மிகுந்த பிணைப்பு உண்டு. அவருடனேயே பல ஆண்டுகள் வசித்த பெருமைக்குரியவர்கள் மகலனோபிஸ் தம்பதியர். தாகூரின் உலகப் பயணங்களில் உடனிருந்து உதவிய அவர்கள், சீர்திருத்த இயக்கமான பிரம்மசமாஜம் அமைப்பிலும் தீவிரமாக இயங்கினர்.

1922-இல் வட வங்கத்திலும் 1926-இல் ஒடிசாவிலும் வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்பட்டபோது, அதற்கு தீர்வு காணுமாறு மகலனோபிஸ் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டார். அப்போது வங்கத்திலும் ஒடிசாவிலும் 60 ஆண்டுகால மழையளவுகளைச் சேகரித்து, புள்ளியியலின் உதவியுடன் அந்தத் தரவுகளை ஆராய்ந்தார் மகலனோபிஸ். அப்போது அவர் அளித்த பரிந்துரைகளை ஏற்று தாமோதர் பள்ளத்தாக்கு நீர்மின் நிலையத் திட்டம் பின்னாளில் உருவானது.

இந்திய புள்ளியியல் கழகம்: கொல்கத்தா மாநிலக் கல்லூரியில் மகலனோபிஸின் அறையில் புள்ளியியல் ஆய்வகம் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. அங்கு புள்ளியியல் ஆர்வலர்கள் பலர் ஒருங்கிணைந்தனர். அங்கு சக போராசிரியர்களுடன் நடந்த விவாதத்தின் இறுதியில், கல்லூரியின் இயற்பியல் துறையிலேயே புள்ளியியல் கழகத்தைத் துவங்க முடிவானது. அதன்படி, 1931, டிசம்பர் 17-இல் இந்திய புள்ளியியல் கழகம் (Indian Statistical Institute- ISI) துவங்கப்பட்டது. இந்த அமைப்புக்கென ‘சங்க்யா’  என்ற சஞ்சிகையையும் (1933) மகலனோபிஸ் துவக்கினார். இன்று இந்த நிறுவனம் அரசு நிறுவனமாக வளர்ந்து, தனித்த பல்கலைக்கழகமாக இயங்குகிறது.

புள்ளியியல் கழக உதவியுடன், 1937 முதல் 1944 வரை நுகர்வோரின் செலவு, தேநீர் அருந்தும் வழக்கம், தானிய இருப்பு, தாவரங்களின் நோய்த் தாக்குதல் உள்ளிட்ட தரவுகள் தொடர்பான மாதிரிக் கணக்கெடுப்பை (Sample Survey) நாட்டில் நடத்தினார் மகலனோபிஸ். அதுவே நாட்டில் எடுக்கப்பட்ட முதல் மாதிரி கணக்கெடுப்பாகும்.

1936-இல் உலகப் புகழ்பெற்ற ‘மகலநோபிஸ் தொலைவு’ என்ற (Mahalanobis Distance) தனது புள்ளியியல் கோட்பாட்டை பிரசாந்த சந்திர மகலனோபிஸ் அறிமுகம் செய்தார். இரு வேறுபட்ட தரவுகளுக்கு இடையிலான ஒப்பீட்டு மதிப்பை வரையறுக்க இக்கோட்பாடு உதவுகிறது.

திட்டக்குழு பணிகள்: 1938-இல் காங்கிரஸ் தலைவராக இருந்த ஜவஹர்லால் நேருவுடன் இந்த சமயத்தில் மகலனோபிஸுக்கு நட்புறவு ஏற்பட்டது. இந்த நட்புறவால் புள்ளியியலின் பயன்பாட்டை அரசியலுக்கும் விஸ்தரிக்க மகலனோபிஸால் முடிந்தது.

நாடு சுதந்திரம் பெற்றவுடன் முதல் பிரதமரான நேரு, நாட்டின் வளர்ச்சிக்காக சோவியத் யூனியன் பாணியில் திட்டக்குழு ஒன்றை அமைத்தார். ஐந்தாண்டுகளை ஆதாரமாகக் கொண்ட இத்திட்டங்கள் நாட்டின் வளர்ச்சிக்குச் செய்ய வேண்டிய பணிகளைத் திட்டமிட்டன. முதலாம் ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தின் நோக்கம் விவசாய அபிவிருத்தியாக இருந்தது.

இரண்டாவது ஐந்தாண்டுத் திட்டம் (1956-1961) தொழில்துறை மேம்பாடாக இருந்தது. அதில் பணிபுரியுமாறு நேருவால் மகலனோபிஸ் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டார். அப்போது அவர் அளித்த பல திட்டங்களின் பயனாக, நாட்டில் தொழில்மயமாக்கல் வேகம் பெற்றது. இதில் ஃபெல்டுமேன்- மகலனோபிஸ் மாதிரி (Feldman–Mahalanobis model) என்ற, சோவியத் ருஷ்யத் திட்டங்களின் அடிப்படையில் மகலனோபிஸ் வடிவமைத்த பொருளாதார வளர்ச்சி மாதிரி நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது.

இவ்வாறாக, பயன்பாட்டு புள்ளியியலுக்கு (Applied Statistics) அடித்தளமிட்ட மகலனோபிஸ், 1949-இல் மத்திய அமைச்சரவையின் கெüரவ புள்ளியியல் ஆலோசகராகவும் செயல்பட்டார். மத்திய திட்டக்குழு உறுப்பினராக 1955 முதல் 1967 வரை இருந்து வழிகாட்டினார்.

1950-இல், தேசிய மாதிரி கணக்கெடுப்பு (National Statistical Survey- NSS) எடுக்கப்படவும், 1951-இல் மத்திய புள்ளியியல் மிறுவனம் அமைக்கப்படவும் (Central Statistical Organaisation- CSO) வித்திட்ட மகலனோபிஸ், ‘இந்திய திட்டமிடல்’ என்ற  வார்த்தைப் பிரயோகத்துக்கு காரணமானார்.

எஃப்ஆர்எஸ் (1945)  உள்ளிட்ட பல்வேறு உலக அளவிலான விருதுகளைப் பெற்ற பல துறை அறிஞரான மகலனோபிஸ், மானுட உடலியல் அளவீடுகள் (Anthropometry) பற்றிய ஆய்விலும் நிபுணத்துவம் பெற்றவர். பேரளவிலான மாதிரிக் கணக்கெடுப்புகளில் ஒழுங்குமுறையற்ற மாதிரி முறையை (Random Sampling) அறிமுகப்படுத்தியவரும் அவர்தான்.

இவ்வாறாக, நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு புள்ளியியலை ஆயுதமாக்கிய மகலனோபிஸ் 1972, ஜூன் 28-இல் மறைந்தார். அவருக்கு பாரத அரசு 1968-இல் பத்மவிபூஷண் விருதளித்து கௌரவித்தது. அவரது பிறந்த நாள் தேசிய புள்ளியியல் தினமாக கொண்டாடப்படுகிறது.

 

குறிப்பு:

இக்கட்டுரை தினமணி -இளைஞர் மணியில் வெளியானது.

காண்க: வமுமுரளி

 

‘இஸ்ரோ’வை வளர்த்தெடுத்த இனிய தலைவர்

-வ.மு.முரளி

சதீஷ் தவான்

 சதீஷ் தவான்

(பிறப்பு: 1920, செப். 25 – மறைவு: 2002, ஜனவரி 3)

விண்வெளி ஆராய்ச்சியிலும் ராக்கெட் ஏவுவதிலும் திறம் பெற்ற நாடாக இன்று இந்தியா சிறந்து விளங்குகிறது. இதற்கு வித்திட்ட இந்திய விண்வெளி ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தை (இஸ்ரோ) நேர்த்தியான அமைப்பாக வளர்த்தெடுத்தவர் பேராசிரியர் சதீஷ் சந்திர தவான். தனது நிகரற்ற தலைமைப் பண்பாலும், பன்முக ஆளுமையாலும், அற்புதமான விஞ்ஞானிகள் பலரை உருவாக்கிய பெருமைக்குரியவர் தவான்.

காஷ்மீரின் ஸ்ரீநகரில் 1920, செப். 25-இல் பிறந்தவர் சதீஷ் தவான். அவரது தந்தை ஆங்கிலேய அரசின் உயரதிகாரியாக விளங்கியவர். தேசப் பிரிவினையின்போது பிரிவினைக் குடியமர்வு ஆணையராகப் பணியாற்றியவர் அவர்.

லாகூரிலுள்ள பஞ்சாப் பல்கலைக்கழகத்தில் பி.ஏ. கணிதம், பி.எஸ்சி. இயற்பியல் பட்டங்களையும், எம்.ஏ. ஆங்கிலம், பி.இ. இயந்திரவியல் பட்டங்களையும் பெற்ற தவான், மேற்படிப்புக்காக அமெரிக்கா சென்றார். அங்கு மினசோட்டா பல்கலைக்கழகத்தில் விண்வெளிப் பொறியியலில் எம்.எஸ். பட்டமும் (1947), கலிபோர்னியா தொழில்நுட்பக் கல்லூரியில் விண்வெளிப் பொறியியலில் பி.இ. பட்டமும் (1949) பெற்றார்.

பிறகு, அங்கேயே, விண்வெளி விஞ்ஞானி ஹான்ஸ் டபிள்யூ. லீப்மென் வழிகாட்டலில் முனைவர் பட்ட ஆராய்ச்சிகளை மேற்கொண்டார். விண்வெளிப் பொறியியல், கணிதம் ஆகிய துறைகளில் இருவேறு முனைவர் பட்டங்களை ஒரே நேரத்தில் (1951) பெற்றார் தவான். இவ்வாறு பல துறைகளில் அவர் பெற்ற தேர்ச்சி அவரது வாழ்க்கை முழுவதும் உறுதுணையாக இருந்தது.

பாய்ம இயக்கவியலில் (Fluid Dynamics) மிகுந்த ஆர்வம் கொண்ட தவான், பாய்ம இடைப்படலங்கள் (Boundary layers), பாய்மக் கொந்தளிப்பு (Turbulence) குறித்த விரிவான ஆராய்ச்சிகளில் ஈடுபட்டார். அவற்றில் அவர் பல புதிய முடிவுகளைக் கண்டறிந்துள்ளார்.

1951-இல் பெங்களூரிலுள்ள இந்திய அறிவியல் கல்வி மையத்தில் (IISc- Indian Institue of Science) முதுநிலை அறிவியல் அலுவலராகப் பணியில் சேர்ந்தார் தவான். அங்கு பேராசிரியராகவும் விண்வெளித் துறையின் தலைவராகவும் 1955-இல் உயர்ந்த தவான், விண்வெளி அறிவியலை மாணவர்களுக்கு போதிப்பதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருந்தார்.

1962-இல் அந்நிறுவனத்தின் இயக்குநராக உயர்ந்தார் தவான். அப்போது அவருக்கு வயது 38 மட்டுமே. அன்றுமுதல் சுமார் 18 ஆண்டுகள்- 1981 வரை, அதன் இயக்குநராகப் பணியாற்றிய தவான், பல மாணவர்கள் விண்வெளித் துறையில் ஈடுபட ஊக்கமளித்தார்.

இதனிடையே விக்ரம் சாராபாயால் உருவாக்கப்பட்ட இந்திய விண்வெளி ஆராய்ச்சி அமைப்பின் (ISRO- Indian Space Research Organisation- இஸ்ரோ) தலைவராக பொறுப்பேற்கும் வாய்ப்பு தவானிடம் வந்துசேர்ந்தது. அதையேற்று, 1972-இல் இஸ்ரோவின் தலைவராகப் பொறுப்பேற்ற தவான், 1984 வரை அதை திறம்பட நிர்வகித்ததுடன், நாட்டின் மிகச் சிறந்த நிறுவனமாக அதை வலுப்படுத்தினார்.

பெங்களூரிலுள்ள தேசிய விண்வெளி ஆய்வகத்தின் தலைவராகவும் (1984- 1993), இந்திய விண்வெளி ஆணையத்தின் தலைவராகவும் (1972- 2002) தவான் பொறுப்பு வகித்திருக்கிறார்.

இஸ்ரோவின் தலைவராக தவான் பொறுப்பேற்றபோது, பிரதமரின் நேரடிப் பார்வையின் இயங்கும் விண்வெளித் துறையின் கீழ் அதைக் கொண்டுவந்தார். அதற்கு அப்போது பலத்த எதிர்ப்பு எழுந்தது. ஆனால், அரசு நிறுவனமாக மாறினாலும், நிதி ஆளுகை, திட்டமிடலில் சுதந்திரத்தைப் பெற்ற தவான், அதை மிகுந்த உயரத்துக்குக் கொண்டு சென்றார். இல்ரோவின் தற்போதைய அசுர வளர்ச்சி தவானின் தொலைநோக்குப் பார்வைக்கு சான்றாக மிளிர்கிறது.

இஸ்ரோவை உருவாக்கிய விக்ரம் சாராபாயின் கனவுகளை நனவாக்கிய செயல்முறை வித்தகர் என்று சதீஷ் தவானைக் கூறலாம். இந்திய விஞ்ஞானிகளின் திறமை மீது மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டிருந்த தவான், உள்நாட்டிலேயே ராக்கெட், செயற்கைக்கோள்களை வடிவமைக்கும் திட்டங்களை பல கட்டங்களாக வடிவமைத்து அவற்றை சாதித்தும் காட்டினார்.

இந்திய தேசிய செயற்கைக்கோள் திட்டம் (INSAT- INdian National Satelite System), இந்திய தொலையுணர்வு செயற்கைக்கோள் திட்டம் (IRS- Indian Remote Sensing) ஆகியவற்றை வடிவமைத்த தவான், ராக்கெட்கள், செயற்கைக்கோள்களை உருவாக்குவதில் உள்நாட்டு நிறுவனங்களையே சார்ந்திருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். அதன்விளைவாக, இன்று ராக்கெட் தயாரிப்புக்குத் தேவையான அனைத்து பாகங்கள், கருவிகளையும் உற்பத்தி செய்யும் நூற்றுக்கணக்கான துணை நிறுவனங்கள் தனியார் துறையில் வளர்ச்சி பெற்றுள்ளன.

இஸ்ரோவின் தலைவராக தவான் பொறுப்பேற்றபோது, திருவனந்தபுரத்தில் அப்போதுதான் உருவாக்கப்பட்டிருந்த விண்வெளி ஆராய்ச்சி நிலையத்தில் (Vikram Sarabhai Space Centre -VSSC) பல குழப்பங்கள் நிலவிவந்தன. சரியான தலைமையின்றி அந்த மையத்தில் ஆராய்ச்சிப் பணிகள் முடங்கியிருந்தன. அப்போது அணுசக்தித் துறையில் பணியாற்றிவந்த விஞ்ஞானி பிரம்மபிரகாஷை அழைத்துவந்து, அதன் தலைவராக தவான் நியமித்தார்.

சதீஷ் தவான், பிரம்மபிரகாஷ் ஆகிய இரு விஞ்ஞானிகளின் தலைமையில், திருவனந்தபுரம் விண்வெளி ஆராய்ச்சி மையம் எழுச்சி பெற்றது. அங்குதான் இளம் விஞ்ஞானி அப்துல் கலாம் (பின்னாளில் குடியரசுத் தலைவர்) தலைமையில் செயற்கைக்கோள் ஏவுகலன்- ராக்கெட் (SLV-3) உருவாக்கும் திட்டமும், மற்றொரு இளம் விஞ்ஞானி யு.ஆர்.ராவ் (பின்னாளில் இஸ்ரோ தலைவர்) தலைமையில் ‘ஆரியபட்டா’  என்ற செயற்கைக்கோள் உருவாக்கும் திட்டமும் செயற்படுத்தப்பட்டன.

நாட்டின் முதல் செயற்கைக்கோளான ‘ஆரியபட்டா’  1975-இல் ருஷ்ய உதவியுடன் விண்ணில் செலுத்தப்பட்டது. அதேபோல, இந்தியாவிலேயே வடிவமைக்கப்பட்ட முதல் ராக்கெட்டான எஸ்எல்வி-3, ‘ரோகிணி’ செயற்கைக்கோளை விண்ணில் வெற்றிகரமாகச் செலுத்தியது.

இந்த வெற்றிகளை இஸ்ரோ சுலபமாக அடைந்துவிடவில்லை. அதற்கு முன் பலமுறை தோல்விகளை இஸ்ரோ விஞ்ஞானிகள் சந்தித்தபோதும், அவற்றைத் தானே தாங்கிக்கொண்டு, அவர்களின் தன்னம்பிக்கையை ஊக்குவித்தார். அதேசமயம், விண்வெளித் திட்டங்கள் வெற்றி அடைந்தபோது அதற்கான புகழை தனது விஞ்ஞானிகள் குழுவுக்கே தவான் அளித்தார். அதுவே அவரது மிக உயர்ந்த தலைமைப் பண்பின் அடையாளம். அதனால்தான் காலம் கருதாமல், சிரத்தையுடனும் உண்மையுடனும் உழைக்கும் மாபெரும் விஞ்ஞானிகள் படையைக் கட்டமைக்க தவானால் முடிந்தது.

இஸ்ரோவின் வளர்ச்சி எந்தத் திசையில் இருக்க வேண்டும் என்பதில் தெளிவான பார்வை தவானுக்கு இருந்தது. ராக்கெட் தொழில்நுட்பத்தில் அடுத்தகட்டமான துருவப் பாதையில் செயற்கைக்கோளை நிலைநிறுத்தும் பிஎஸ்எல்வி(PSLV), புவிநிலை இடைப்பாதையில் செயற்கைக்கோளை நிலைநிறுத்தும் ஜிஎஸ்எல்வி (GSLV) ஆகியவற்றை முன்கூட்டியே திட்டமிட்டவர் அவர். இன்று நம் நாட்டிலேயே வடிவமைக்கப்பட்ட ஜிஎஸ்எல்வி ராக்கெட்கள் உலகின் பல நாடுகளின் செயற்கைக்கோள்களை வர்த்தகரீதியாக விண்ணில் செலுத்துகின்றன.

விண்வெளிப் பொறியாளர், ராக்கெட் விஞ்ஞானி ஆகிய நிலைகளை விட, தான் ஓர் ஆசிரியர் என்பதையே அவர்  பெருமையாகக் கருதி வந்தார். சிறந்த நிறுவனத் தலைவராகவும், தேசிய சிந்தனையாளராகவும் விளங்கிய அவருக்கு பத்மபூஷண் விருதும் (1971) பத்மவிபூஷன் விருதும் (1971) வழங்கி இந்திய அரசு  கௌரவித்தது.

2002, ஜனவரி 3-இல் சதீஷ் தவான் மறைந்தார். அவரது மகள் ஜ்யோத்ஷ்னா தவான், தந்தையின் வழியில் விஞ்ஞானியாகப் பணிபுரிகிறார். அவர் மூலக்கூறு உயிரியல் விஞ்ஞானியாவார்.

நாட்டின் வளர்ச்சியில் தவானின் சிறந்த பங்களிப்பைப் போற்றும் வகையில், ஆந்திரப்பிரதேச மாநிலத்தின் ஸ்ரீஹரிகோட்டாவிலுள்ள ராக்கெட் ஏவுதளம் ‘சதீஷ் தவான் விண்வெளி மையம்’ என்று பெயரிடப்பட்டுள்ளது.

 

குறிப்பு:

இக்கட்டுரை, தினமணி-இளைஞர் மணியில் வெளியானது.

காண்க: வமுமுரளி

அறிவியல், தொழிலக ஆய்வகங்களுக்கு வித்திட்டவர்

-வ.மு.முரளி

சாந்தி ஸ்வரூப் பட்நாகர்

சாந்தி ஸ்வரூப் பட்நாகர்

(பிறப்பு: 1894, பிப்ரவரி 21 – மறைவு: 1955, ஜனவரி 1)

டிப்புக்கும் அனுபவப் பயன்பாட்டுக்கும் இடையிலுள்ள தொலைவு குறையும்போது சாதனைகள் சங்கமிக்கின்றன. இதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணம், ‘இந்திய அறிவியல், தொழிலக ஆய்வகங்களின் தந்தை’ என்று போற்றப்படும் சாந்தி ஸ்வரூப் பட்நாகர். வேதியியல் விஞ்ஞானியான பட்நாகர், இந்தியாவில் அறிவியலையும் தொழில்துறையையும் இணைத்த முதல் பாலமாகக் கருதப்படுகிறார்.

1894, பிப்ரவரி 21-இல், பிளவுபடாத பாரதத்தில் (இன்றைய பாகிஸ்தான்) பஞ்சாப் மாகாணத்தில் பேரா என்னுமிடத்தில் பிறந்தார் சாந்தி ஸ்வரூப் பட்நாகர். குழந்தையாக இருந்தபோதே தந்தையை இழந்த பட்நாகரை அவரது தாய்வழித் தாத்தா பரமேஸ்வரி சஹாய்  வளர்த்தார். அவர் பொறியாளராக இருந்ததால், இயல்பிலேயே அறிவியல் ஈடுபாடு பட்நாகருக்கு ஏற்பட்டுவிட்டது. அதேபோல பரம்பரைத் திறனாக கவிதை எழுதும் ஆற்றலும் அவருக்கு வாய்த்தது.

சிக்கந்தராபாத்தில் ஆரம்பக்கல்வி பயின்ற பட்நாகர், 1911-இல் லாகூரிலிருந்த தயாள்சிங் கல்லூரியில் இடைநிலைக் கல்வியை முடித்தார். அங்கு படித்தபோது மேடை நாடகங்களில் நடித்ததுடன், உருது மொழியில்  ‘காராமதி’ என்ற நாடகத்தையும் எழுதினார்.

பிறகு லாகூரிலுள்ள ஃபோர்மன் கிறிஸ்தவக் கல்லூரியில் சேர்ந்து இயற்பியலில் பி.எஸ்சி. பட்டமும் (1916), வேதியியலில் எம்.எஸ்சி. பட்டமும் (1919) பெற்றார்.

தயாள்சிங் கல்லூரி வழங்கிய கல்வி உதவித் தொகையைக் கொண்டு பிரிட்டன் சென்று லண்டன் பல்கலைக்கழகக் கல்லூரியில் பயின்று டி.எஸ்சி. ஆய்வியல் பட்டம் (1921) பெற்றார். பிரிட்டன் அரசின் அறிவியல், தொழிலக ஆராய்ச்சித் துறை அவருக்கு 250 பவுண்ட் ஸ்டெர்லிங் ஆய்வுதவி நிதி வழங்கியது.

1921-இல் நாடு திரும்பிய பட்நாகர், காசியிலுள்ள பனாரஸ் ஹிந்து பல்கலைக்கழகத்தில் வேதியியல் பேராசிரியராகச் சேர்ந்தார். அப்போது பல்கலைக்கழக கீதத்தை பட்நாகர் இயற்றினார்.
மூன்றாண்டுகள் பணிக்குப் பிறகு, லாகூரிலுள்ள பஞ்சாப் பல்கலைக்கழகத்தின் வேதியியல் ஆய்வகத் துறைக்கு இயக்குநராகச் சென்றார் பட்நாகர். அங்குதான் அவரது படிப்புக்கு சவால் விடும் பல தொழிலக சவால்கள் காத்திருந்தன.

பட்நாகருக்கு கூழ்மங்கள் (Colloids), பால்மங்கள் (Emulsions), தொழிலக வேதியியல் (Industrial Chemistry) தொடர்பான ஆராய்ச்சிகளில் மிகுந்த ஈடுபாடு. அதேபோல காந்த வேதியியலிலும் அவருக்கு மிகுந்த நிபுணத்துவம் இருந்தது.

1928-இல் கே.என்.மாத்தூர் என்பவருடன் இணைந்து, காந்தப் பண்புகளை அளவிடும் கருவியை (Bhatnagar-Mathur Magnetic Interference Balance) கண்டுபிடித்தார். இது லண்டன் ராயல் சொûஸட்டியில் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டபோது, சிறந்த கண்டுபிடிப்பாகப் பாராட்டப்பட்டது. இதை வர்த்தகரீதியாக லண்டனிலுள்ள ஆதம் ஹில்ஜர் கம்பெனி தயாரித்தது.

‘நவீன லாகூரின் தந்தை’ என்று போற்றப்படும் கங்காராம் அகர்வால் தனது கரும்பு ஆலைகளில் வீணாகும் சோகைகளை என்ன செய்வது என்று பட்நாகரிடம் ஆலோசித்தார். அதுவே, பட்நாகரின் வாழ்வின் திருப்புமுனை. கரும்புசோகைகளை வீணாக்காமல் அவற்றைக் கொண்டு கால்நடைத் தீவனம் தயாரிக்கும் முறையை பட்நாகர் உருவாக்கினார். பயன்பாட்டு அறிவியலின் (Applied Science) பக்கம் பட்நாகர் செல்ல அதுவே வழிகோலியது.

அதைத் தொடர்ந்து ஜவுளி ஆலைகள், மாவு அரவை ஆலைகள், எண்ணெய் ஆலைகள், எஃகு ஆலைகளின் தொழிலகப் பிரச்னைகளுக்கு பல தீர்வுகளைக் கண்டார் பட்நாகர். அச்சமயத்தில் ராவல்பிண்டியில் இயங்கிய ஸ்டீல் பிரதர்ஸ் என்ற பெட்ரோலிய துரப்பண நிறுவனம், தனது தொழிலகப் பிரச்னைக்கு தீர்வு கோரி பட்நாகரை நாடியது.

கடல்புறத்தில் கச்சா எண்ணை தோண்டும் கருவிக்கு உயவு எண்ணையாகப் பயன்பட்ட பொருள் உப்புநீருடன் கலந்து கெட்டியாகிவிட்டது. இதற்கு, இந்தியாவில் சாதாரணமாகப் பயன்படுத்தப்படும் கூழ்மமான கோந்து பசையை உயவு எண்ணையுடன் கலந்து பயன்படுத்தி, கூழ்ம வேதியியலின் (colloidal chemistry) உதவியால் தீர்வு கண்டார் பட்நாகர்.

இதற்கு ஈடாக, அவருக்கு ரூ. 1.50 லட்சம் பணத்தை அளிக்க பெட்ரோலிய நிறுவனம் முன்வந்தது. அதை மறுத்த பட்நாகர், தனது கல்லூரியின் ஆராய்ச்சித் துறைக்கு அந்த நிதியை வழங்குமாறு கூறிவிட்டார். அந்த நிதியால் கல்லூரியின் ஆய்வுச்சாலையில், மெழுகு மணத்தை அகற்றுதல், மண்ணெண்ணை ஜூவாலையின் உயரத்தை அதிகரித்தல், தாவர எண்ணெய் ஆலைகளின் கழிவுகளையும் கச்சா எண்ணையின் கழிவுகளையும் உபயோகித்தல் தொடர்பான ஆய்வுகளில் பட்நாகர் ஈடுபட்டார்.

1935-இல், சக விஞ்ஞானி கே.என்.மாத்தூருடன் இணைந்து அவர் எழுதிய காந்த வேதியியல் தொடர்பான நூல் (Physical Principles and Applications of Magneto Chemistry) இன்றும் அந்தத் துறையில் முதன்மை நூலாக விளங்குகிறது.

ஆராய்ச்சி மன்றங்களின் தோற்றம்:

இந்தியாவில் தொழிலக வளர்ச்சியில் அறிவியலின் பங்களிப்புக்கான ஆராய்ச்சியின் தேவை உணரப்பட்டபோது, 1935-இல் பிரிட்டீஷ் அரசு சார்பில் தொழிலக அறிவுத்திறன் ஆராய்ச்சித் துறை ரூ. ஒரு லட்சம் செலவில் துவங்கப்பட்டது.

ஆனால் பிரிட்டனில் உள்ளது போல அறிவியல் மற்றும் தொழிலக ஆராய்ச்சி வாரியம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்று பட்நாகர் வலியுறுத்தினார். அதை ஏற்று ரூ. 5 லட்சம் ஆண்டு நிதிநிலையுடன் அறிவியல் மற்றும் தொழிலக ஆராய்ச்சி வாரியம் (Board of Scientific and Industrial Research -BSIR) 1940-இல் துவங்கப்பட்டது. இதன் தலைவராக திவான்பகதூர் ஆற்காடு ராமசாமி முதலியாரும், இயக்குநராக பட்நாகரும் நியமிக்கப்பட்டனர்.

பிறகு பட்நாகரின் தொடர் முயற்சிகளால், தொழிலக ஆராய்ச்சி பயன்பாட்டுக் குழு (Industrial Research Utilisation Committee -IRUC) 1941-இல் அமைக்கப்பட்டது. மேற்கண்ட இரு அமைப்புகளையும் ஒருங்கிணைத்துச் செயல்படும் சுயேச்சையான அமைப்பாக ‘அறிவியல் மற்றும் தொழிலக ஆராய்ச்சி மன்றம்’ (Council of Scientific and Industrial Research -CSIR) 1942-இல் துவங்கப்பட்டது. இதன்மூலமாக, தேசிய வேதியியல் ஆய்வு மையம், தேசிய இயற்பியல் ஆய்வு மையம், கண்ணாôடி, பீங்கான் தொடர்பான ஆய்வு மையம், எரிபொருள் ஆய்வு நிலையம் ஆகியவற்றை பட்நாகர் நிறுவினார். நாட்டில் முதன்முதலில் அமைந்த தேசிய அறிவியல் ஆய்வு நிலையங்கள் இவையாகும்.

நாடு விடுதலை அடைந்தவுடன் அறிவியல் மற்றும் தொழிலக ஆராய்ச்சி மன்றத்தின் (CSIR) தலைவராக பட்நாகர் 1947-இல் நியமிக்கப்பட்டார். அன்றுமுதல் தனது இறுதிக்காலம் வரை அங்கு பணியாற்றிய பட்நாகர், நாடு முழுவதும் பரவலாக பல துறைகளில் தேசிய ஆய்வகங்களை ஏற்படுத்தினார். இன்று நாடு முழுவதும் 39 தேசிய ஆய்வு மையங்களுடன், 17,000 ஊழியர்களுடன், நாட்டின் பிரமாண்டமான ஆராய்ச்சி நிறுவனமாக சிஎஸ்ஐஆர் வளர்ந்திருக்கிறது.

1951-இல் பட்நாகர் தலைமையில் அமைக்கப்பட்ட ஒருநபர் ஆணையம், எண்ணைத் துரப்பண நிறுவனங்களுடன் பேச்சு நடத்தி பல எண்ணை வயல்களை உருவாக்கியது. தவிர, தேசிய ஆராய்ச்சி அபிவிருத்தி நிறுவனத்தையும் (National Research Development Corporation-NRDC) பட்நாகர் 1953-இல் அமைத்தார். அதே ஆண்டில் பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் (UGC) தற்காலிக அமைப்புக்கு முதல் தலைவராகப் பொறுப்பேற்று வழிநடத்தினார்.

இவ்வாறாக தனது தொலைநோக்குப் பார்வையால் நாட்டின் அறிவியல், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சிக்கு அடித்தளமிட்ட பட்நாகர், நூற்றுக்கணக்கான இளம் விஞ்ஞானிகளை இத்துறையில் ஈடுபடுத்தி, நாட்டின் முன்னேற்றத்துக்கு வித்திட்டார். அவரது அறிவியல் சேவையை அங்கீகரிக்கும் விதமாக, 1954-இல் இந்திய அரசு  ‘பத்மபூஷண்’ விருது வழங்கி கௌரவித்தது. 1955, ஜனவரி 1-இல் சாந்தி ஸ்வரூப் பட்நாகர் மறைந்தார்.

அவரது நினைவைப் போற்றும் விதமாக, 1958 முதல், நாட்டின் அறிவியல், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சிக்குத் துணை புரியும் விஞ்ஞானிகளுக்கு ‘சாந்தி ஸ்வரூப் பட்நாகர் விருது’ வழங்கப்பட்டு வருகிறது.

குறிப்பு:

இக்கட்டுரை தினமணி நாளிதழில் வெளியானது.

 காண்க: வ.மு.முரளி

 

.

%d bloggers like this: