Blog Archives

பொறியியல் வானில் ஒரு துருவ நட்சத்திரம்

-வ.மு.முரளி

மோக்‌ஷகுண்டம் விஸ்வேஸ்வரையா

மோக்ஷகுண்டம் விஸ்வேஸ்வரையா

(பிறப்பு: 1861 செப். 15- மறைவு: 1962, ஏப். 12)

 

அறிவியல் வளர்ச்சியின் பயன்பாட்டுத் துறை தான் பொறியியல். உலகின் நிலையை பகுத்து ஆராய்வது அறிவியல். அதனால் கிடைக்கும் கோட்பாடுகள், கண்டுபிடிப்புகளைப் பயன்படுத்தி, புதிய வடிவமைப்புகள், கட்டமைப்புகள், சமுதாய வளர்ச்சிக்கான கருவிகளை உருவாக்குவது பொறியியல்.

இன்று உலகுக்கு அதிகமான பொறியாளர்களையும் தொழில்நுட்ப நிபுணர்களையும் அளிக்கும் நாடாக இந்தியா உள்ளது. இதற்கு அடிகோலியவர்களுள் ஒருவர், ‘முன்னுதாரணமான பொறியாளர்’ என்று போற்றப்படும் மோக்ஷகுண்டம் விஸ்வேஸ்வரையா.

எடுத்துக்கொண்ட பணியில் சிரத்தை, காலநிர்வாகம், அர்ப்பணமயமான கடும் உழைப்பு ஆகியவற்றின் மொத்த உருவமாக விஸ்வேஸ்வரையா போற்றப்படுகிறார். பிரிட்டீஷ் இந்திய அரசு அவரை மிகவும் மதிக்கத்தக்க குடிமகனாகக் கொண்டாடியது.

கர்நாடக மாநிலம், சிக்கபல்லபூர் மாவட்டம், முத்தனஹல்லியில் 1861 செப். 15-இல் வசதியான ஸ்மார்த்த பிராமணக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர் விஸ்வேஸ்வரையா. அவரது முன்னோர், ஆந்திர மாநிலம், மோக்ஷகுண்டம் என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். பெங்களூரில் உயர்நிலைக் கல்வியை முடித்த பின், அங்குள்ள மத்தியக் கல்லூரியில் பி.ஏ. பயின்ற விஸ்வேஸ்வரையா, அடுத்து புனே பொறியியல் கல்லூரியில் கட்டுமானப் பொறியியலில் பி.இ. பட்டம் பெற்றார்.

அவரது முதல் அரசுப் பணி, மும்பை பொதுப்பணித் துறையில் உதவி செயற்பொறியாளராகத் துவங்கியது (1885). பிறகு இந்திய பாசன ஆணையப் பணியில் அவர் இணைந்தார். அப்போது தக்காணப் பீடபூமியில் தனித்துவமான பாசனத் திட்டங்களை உருவாக்கி பெயர் பெற்றார்.

பிறகு நாசிக், சூரத், புனே, மும்பை ஆகிய பகுதிகளில் பல்வேறு உயர்நிலைகளில் பொறியாளராக அவர் பணியாற்றினார். அப்போது சீனா, ஜப்பான், எகிப்து, அமெரிக்கா, கனடா போன்ற நாடுகளுக்குச் சென்று கட்டுமானத் துறையின் வளர்ச்சிகளைக் கண்டுவந்து, அவற்றை நம் நாட்டில் நடைமுறைப்படுத்தினார்.

1903-இல் அவர் வடிவமைத்து உருவாக்கிய தானியங்கி வெள்ளமடை மதகு (Automatic weir water Floodgates) உள்நாட்டில் உருவாக்கப்பட்ட சிறந்த கண்டுபிடிப்பாகும். நீர்த்தேக்கங்களில் தண்ணீரின் அதிகபட்ச இருப்பையும் அணையின் பாதுகாப்பையும் உறுதிப்படுத்தும் அந்த மதகுக்காக காப்புரிமையையும் (1903) விஸ்வேஸ்வரையா பெற்றார்.

அந்த மதகு முதன்முதலாக புனே அருகிலுள்ள கடக்வஸ்லா நீர்த்தேக்கத்தில் நிறுவப்பட்டது. அதன் வெற்றிக்குப் பிறகு, டைக்ரா அணை, கிருஷ்ணராஜ சாகர் அணை உள்ளிட்ட பல நீர்த்தேக்கங்களில் அந்த மதகு பொருத்தப்பட்டது.

ஏமன் நாட்டின் ஏடன் நகருக்கு அரசால் 1906-07-இல் விஸ்வேஸ்வரையா அனுப்பப்பட்டார். அப்போது அங்கு அவர் ஆய்வு நடத்தி வடிவமைத்த, குடிநீர் விநியோகம்- சாக்கடை வடிகால் அமைப்பு, அந்நாட்டு அரசால் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது.

1909-இல் பிரிட்டீஷ் அரசுப் பணியிலிருந்து விருப்ப ஓய்வு பெற்ற விஸ்வேஸ்வரையா, மைசூரு அரசின் தலைமைப் பொறியாளராகவும் செயலாளராகவும் இணைந்தார். 1913-இல் நான்காம் கிருஷ்ணராஜ உடையார் மன்னராக இருந்தபோது, மைசூரு திவானாகப் பொறுப்பேற்றார்.

1918 வரை அங்கு திவானாகப் பணியாற்றிய காலகட்டத்தில் மைசூரு நகரின் வளர்ச்சிக்கு பல திட்டங்களைச் செயல்படுத்தினார். பத்ராவதி எஃகு ஆலை, மைசூரு வேளாண்மை பல்கலைக்கழகம், கர்நாடகா சோப் நிறுவனம், மைசூரு வர்த்தகக் கழகம், சிவசமுத்திர நீர்வீழ்ச்சியில் மின்னுற்பத்தித் திட்டம், ஸ்டேட் பாங்க் ஆஃப் மைசூரு ஆகியவை விஸ்வேஸ்வரையாவின் முயற்சியால் அமைந்த நிறுவனங்கள்.

அவரது திட்ட வரைவாலும், மேற்பார்வையிலும் உருவானதுதான் மாண்டியாவில் காவிரியின் குறுக்கே கட்டப்பட்ட கிருஷ்ணராஜ சாகர் நீர்த்தேக்கம். இந்த அணை மைசூரு பகுதியின் பாசனத்தில் பெரும் புரட்சியை உருவாக்கியது. இந்த அணையின் முன்புறம் நிறுவப்பட்டுள்ள பிருந்தாவன் தோட்டம் அழகிய பூங்கா ஆகும். இங்கு அமைக்கப்பட்டுள்ள, நீரின் சக்தியால் இயங்கும் பலவிதமான வண்ண நீரூற்றுகள் சுற்றுலாப் பயணிகளை வெகுவாக ஈர்க்கின்றன.

பெங்களூரில் அவர் துவங்கிய அரசு பொறியியல் கல்லூரி, தற்போது விஸ்வேஸ்வரையா பொறியியல் பல்கலைக்கழகமாக வளர்ந்துள்ளது. தனியார் பலர் அவரது ஊக்குவிப்பால் பல துறைகளில் புதிய நிறுவனங்களைத் துவக்கினார்கள். அவரது திட்டமிட்ட பணிகளால் மைசூரு அரசு பல முனைகளில் வளர்ச்சியுற்றது. எனவேதான் ‘நவீன மைசூரின் தந்தை’ என்று அவர் போற்றப்படுகிறார்.

விசாகப்பட்டினம் துறைமுகத்தை கடல் அரிப்பிலிருந்து காக்கும் வகையிலான கட்டுமான வடிவமைப்பை விஸ்வேஸ்வரையா அளித்தார். தவிர ஹைதராபாத் நகரை வெள்ளச் சேதத்திலிருந்து தடுக்கும் கட்டமைப்பையும் அவர் அளித்தார் (1908). திருப்பதியிலிருந்து ஏழு மலைகளைத் தாண்டி திருமலைக்குச் செல்லும் வகையில் அற்புதமான மலைப்பாதையையும் தார்ச்சாலையையும் விஸ்வேஸ்வரையா வடிவமைத்தார். இவை அவருக்கு பெரும் புகழைத் தந்தன.

விஸ்வேஸ்வரையாவின் அரும்பணிகளைக் கெüரவிக்கும் வகையில், 1911-இல் பிரிட்டீஷ் அரசு அவருக்கு சர் பட்டம் வழங்கியது. அன்றுமுதல் அவர் ‘சர். எம்.வி.’ என்று பிரபலமாக அழைக்கப்பட்டார்.

பல கெüரவ டாக்டர் பட்டங்களும், விருதுகளும் பெற்ற விஸ்வேஸ்வரையா, சர்வதேச கட்டுமானப் பொறியாளர் சங்கத்தின் கௌரவ உறுப்பினராகத் தேர்வு செய்யப்பட்டார். பெங்களூரு அறிவியல் கழகத்தின் ஃபெல்லோஷிப்பும் அவருக்கு வழங்கப்பட்டது. 1923-இல் கூடிய இந்திய அறிவியல் காங்கிரஸ் மாநாட்டின் தலைவராக விஸ்வேஸ்வரையா தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

இந்தியாவின் மீள் கட்டமைப்பு (1920), திட்டமிட்ட இந்தியப் பொருளாதாரம் (1934) ஆகிய நூல்களை அவர் எழுதியிருக்கிறார். அவரது பெயர் தாங்கி பல கல்வி நிறுவனங்கள் இயங்குகின்றன. அவரைப் பெருமைப்படுத்த பெங்களூரில் அனைத்திந்திய உற்பத்தியாளர் கூட்டமைப்பால் உருவாக்கப்பட்ட விஸ்வேஸ்வரையா பொறியியல், தொழில்நுட்ப அருங்காட்சியகம், ஒவ்வொரு மாணவரும் காண வேண்டிய அரிய பொக்கிஷமாகும்.

நாட்டின் பெருமைக்குரிய உயர் விருதான ‘பாரத ரத்னா ’ விஸ்வேஸ்வரையாவுக்கு 1955-இல் வழங்கப்பட்டது. 1962, ஏப். 12-இல் தனது 101 வயதில் அவர் மறைந்தார்.

இந்திய பொறியியல் வானில் துருவ நட்சத்திரமாக ஒளிரும் விஸ்வேஸ்வரையாவின் பிறந்த தினம், தேசிய பொறியாளர் தினமாக ஆண்டுதோறும் கொண்டாடப்படுகிறது.

நன்றி: தினமணி இளைஞர்மணி (09.02.2016)

Advertisements

லட்சியத்தில் இணைந்த நட்சத்திரப் பொறிகள்

-என்.டி.என்.பிரபு

ராஜகுரு, பகத் சிங், சுகதேவ்

ராஜகுரு, பகத் சிங், சுகதேவ்

பகத் சிங்

(பிறப்பு: 1907,  செப். 27 – பலிதானம்: 1931 மார்ச் 23)

ராஜகுரு

(பிறப்பு: 1908,  ஆக. 24- பலிதானம்: 1931 மார்ச் 23)

சுகதேவ்

(பிறப்பு: 1907,  மே 15- பலிதானம்: 1931 மார்ச் 23)

 

பஞ்சாபில் ஜாலியன் வாலாபாக் பூங்கா. நான்கு பக்கமும் மதிற் சுவர்களால் சூழப்பட்டு உள்ளே செல்ல ஒரே ஒரு பாதை மட்டுமே உள்ள ஒரு மைதானம். இந்த இடத்தில்தான் ரௌலட் சட்டத்தை எதிர்க்கும் போராட்ட விளக்க கூட்டம் 1919 ஏப்ரல் 14-ஆம் நாள் நடத்தப்பட்டது.

பல ஆயிரக் கணக்கான மக்கள் தலைவர்களின் பேச்சைக் கேட்க மைதானத்தில் கூடியிருந்தனர். அப்போது அந்த இடம் ஆங்கிலப் படையால் சுற்றிவளைக்கப்பட்டது.

ஜெனரல் டயர் சுட உத்தரவிட்டவுடன் ஆயிரக் கணக்கான மக்கள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். எந்த முன்னறிவிப்பும் இல்லாமல் துப்பாக்கிச்சூடு நடத்தப்பட்டதால் மக்கள் பீதி அடைந்தனர். தப்பி ஓட வழியின்றித் தவித்தனர். அங்கிருந்த ஒரு கிணற்றில் குதித்தனர். துப்பாக்கிச் சூட்டில் இறந்தவர்களைவிட மிதி பட்டும் கிணற்றில் குதித்தும் இறந்தவர்கள் அதிகம் இருப்பார்கள். 90 துப்பாக்கிகளால் 10 நிமிடத்தில் 1,650 ரவுண்டுகள் சுடப்பட்டதாக கூறாப்படுகிறது. இறந்தவர்களின் முழுக் கணக்கு மறைக்கப்பட்டது.

அங்கே ஒரு 11 வயது சிறுவன் சென்றான். அந்த கோரக்காட்சியைக் கண்டு மனம் கொதித்தான். அங்கிருந்த ரத்த மண்ணைக் கையால் அள்ளினான்; சபதம் ஏற்றான்,  ‘ஆங்கிலேயர்களை பழிவாங்காமல் விட மாட்டேன்’ என்று. அவன் பெயர் பகத்சிங்.

இந்த சபத்தை நிறைவேற்ற அவருடன் தோளோடு தோள் கொடுத்து செயல்பட்ட இளைஞர்கள் ராஜகுரு, சுகதேவ்.

பகத் சிங், பஞ்சாபில் உள்ள லாயல்பூர் மாவட்டம், பங்கா என்னும் ஊரில் 1907-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 27 அன்று பிறந்தார்.

ராஜகுரு, மகாராஷ்டிரா மாநிலம் பூனா அருகே உள்ள (Khed) கெஹெட் என்னும் இடத்தில் 1908-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 24 அன்று பிறந்தார்.

சுகதேவ் பஞ்சாபில் உள்ள லூதியானாவில் 1907-ஆம் ஆண்டு மே 15-ஆம் தேதி பிறந்தார்.

பகத்சிங், ராஜகுரு, சுகதேவ் மூவரும், 1919 -ஆம் ஆண்டு நடந்த ஜாலியன் வாலாபாக் படுகொலையால் உந்தப்பட்டவர்கள்; இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொண்டனர்.

விடுதலையை தங்கள் லட்சியமாகக் ஏற்றுக் கொண்ட இவர்கள், அதை எப்படி அடைவது என ஆராயத் தொடங்கினர். அதற்கு புரட்சிப் பாதையில் ஈடுபடுவது என முடிவெடுக்கின்றனர்.

ஒத்த கருத்துடைய இளைஞர்களை ஒன்று திரட்டி  ‘ஹிந்துஸ்தான் சோசலிஷக் குடியரசு’ கட்சியை 1926-ஆம் ஆண்டு தொடங்கினர்.  ஆயுதப் போராட்டத்தின் மூலம் இந்தியாவை விடுதலையடையச் செய்வதே  அக்கட்சியின் திட்டம்.

1928 -ஆம் ஆண்டு சைமன் கமிஷனை எதிர்த்து காங்கிரஸ் போராட்டம் அறிவித்தபோது அதில் இவர்களின் அமைப்பும் ஈடுபட்டது.

அக்டோபர் 30 -ஆம் தேதி சைமன் கமிஷனைக் கண்டித்து ஆர்ப்பாட்டம் நடைபெற்றது. ஆர்ப்பாட்டக்காரர்கள் மீது காவல் துறையினர் தடியடி நடத்தினர். இதில் கலந்துகொண்ட இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தின் மூத்த தலைவர்களில் ஒருவரான லாலா லஜபதிராய் படுகாயமுற்றார். மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பலனளிக்காமல் நவமபர் 17 -ஆம் தேதி அவர் மரணமடைந்தார்.

இந்த இளைஞர்களை இச்சம்பவம் மிகவும் கோபமுறச் செய்தது. பகத்சிங்கும், ராஜகுருவும் இணைந்து, லாலா லஜபதிராய் இறப்புக்கு காரணமாயிருந்த காவலதிகாரியான சாண்டர்ஸை சுட்டுக் கொன்றுவிட்டு தலைமறைவாயினர்.

விவசாயிகள் மத்தியிலும், தொழிலாளர்கள் மத்தியிலும் விடுதலை வேட்கையை ஏற்படுத்தினர். ஆங்கில அரசும் தொழிலாளர்களை ஒடுக்க நினைத்தது. அவர்களை ஒடுக்க நினைத்த ஆங்கில அரசு ‘தொழில் தகராறு சட்ட வரைவு’ என்ற ஒன்றை கொண்டுவந்தது.

இந்த தொழில் தகராறு சட்ட வரைவுவை எதிர்த்து ‘சென்ட்ரல் அசெம்பிளி ஹாலில்’ குண்டு வீசுவதென்று பகத் சிங்கும் அவரது தோழர்களும் தீர்மானித்தனர். 1929-ஆம் ஆண்டு, ஏப்ரல் 8 அன்று இச் சட்ட வரைவை நிறைவேற்ற இருந்தனர். புரட்சியாளர்கள் பார்வையாளர் பகுதியில் சென்று அமர்ந்துகொண்டனர். இவர்கள் ஒரு திட்டம் வைத்திருந்தனர். தொழில் தகராறு சட்ட வரைவு நிறைவேறியதை அறிவிக்க ஜென்ரல் சுஸ்டர் வந்தபோது, உறுப்பினர்கள் யாரும் இல்லாத பகுதியை நோக்கி அதிக சத்தம் மட்டுமே வரக்கூடிய குண்டுகளை வீசினர். கையால் எழுதப்பட்ட காகிதங்களையும் வீசினர். அதில்  “செவிடர்களை கேட்கச் செய்வதற்காக நாங்கள் இந்தக் குண்டை வீசினோம்’’ என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.

இந்த வழக்கில் பகத்சிங், ராஜகுரு,  சுகதேவ் ஆகியோர் கைதுசெய்யப்பட்டனர். இவர்களுக்கு சென்ட்ரல் அசெம்பிளி ஹாலில் குண்டு வீசி, துண்டுப்பிரசுரம் வீசிய வழக்கில் ஆயுள் தண்டனை வழங்கப்பட்டது.

ஆங்கில காவல்துறை அதிகாரி சாண்டர்ஸை சுட்டுக்கொன்ற வழக்கில் பகத்சிங், ராஜகுரு, சுகதேவ் ஆகியோரின் தொடர்பு தெரியவரவே, அவ்வழக்கும் விசாரிக்கப்பட்டு, மூவருக்கும் தூக்கு தண்டனை வழங்கப்பட்டது.

தூக்கு தண்டனைக்காக குறிக்கப்பட்ட நாள் மார்ச் 24, 1931. ஆனால் 1931 -ஆம் ஆண்டு மார்ச் 23-ஆம் தேதியே மூவரும் தூக்கிலிடப்பட்டனர். அப்போது ராஜகுருவுக்கு 23 வயது, பகத்சிங், சுகதேவ் ஆகியோருக்கு 24 வயது. அஞ்சாநெஞ்சம் கொண்டு விளங்கிய இவர்கள் சாவைக் கண்டு சலனமோ, கலக்கமோ, வருத்தமோ இன்றி தைரியமாக தூக்கை எதிர்கொண்டனர்.

லாகூர் சிறையில் இருந்து யாருக்கும் தெரியாமல் ரகசியமாக பகத்சிங், ராஜகுரு, சுகதேவ் ஆகியோரின் உடல்களை சிறைசாலைக்கு அருகில் உள்ள காட்டுப் பகுதிக்கு அதிகாரிகள் கொண்டுசென்று  எரித்து, சாம்பலை சட்லெஜ் நதியில் கரைத்துவிட்டனர்.

மகாத்மா காந்தி கேட்டுக்கொண்டிருந்தால் இவர்களின் தூக்கு தவிர்க்கப்பட்டிருக்கும் என்று ஒரு சர்ச்சையும் உள்ளது. பகத்சிங், ராஜகுரு, சுகதேவ் ஆகியோரை தூக்கிலிட்ட சமயத்தில் கராச்சியில் அகில இந்திய காங்கிரஸ் மகாநாடு நடைபெற்றது. காந்திஜியை எதிர்த்து கருப்புக் கொடி காட்டப்பட்டது. பல ஆர்ப்பாட்டங்களும் நடைபெற்றன.

‘பகத்சிங், சுகதேவ், ராகஜ்குரு ஆகிய இளைஞர்கள் போராடிய விதத்தைத் தான் ஏற்கவில்லையே தவிர, அவர்களது நோக்கம் புனிதமானது. அவர்களது தியாகம் விலைமதிப்பற்றது. அவர்களுக்கு வீர அஞ்சலி செலுத்துகிறோம்’ என்று தீர்மானம் காங்கிரஸ் மாநாட்டில் நிறைவேற்றப்பட்டது.

மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டால், தண்டனை குறைக்கப்படும் என்ற ஆசை வார்த்தை கூறப்பட்டும் அதை பகத்சிங் ஏற்கவில்லை. தன் உயிரை ஈந்தேனும் இந்த நாட்டு மக்களின் விடுதலை உணர்வை தட்டி எழுப்பவே விரும்பினார் பகத்சிங். பகத்சிங் இறுதியாக எழுதியது:

“நீங்கள் எங்கள் உயிரைக் கொல்லலாம். லட்சியங்களைக் கொல்ல முடியாது. சாம்ராஜ்ஜியங்கள் ஒரு நாள் அழியும். ஆனால் லட்சியங்கள் என்றும் நிலைக்கும்.”

 .

காண்க:

ஸ்வதந்திர கர்ஜனை- 23

 

‘இஸ்ரோ’வை வளர்த்தெடுத்த இனிய தலைவர்

-வ.மு.முரளி

சதீஷ் தவான்

 சதீஷ் தவான்

(பிறப்பு: 1920, செப். 25 – மறைவு: 2002, ஜனவரி 3)

விண்வெளி ஆராய்ச்சியிலும் ராக்கெட் ஏவுவதிலும் திறம் பெற்ற நாடாக இன்று இந்தியா சிறந்து விளங்குகிறது. இதற்கு வித்திட்ட இந்திய விண்வெளி ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தை (இஸ்ரோ) நேர்த்தியான அமைப்பாக வளர்த்தெடுத்தவர் பேராசிரியர் சதீஷ் சந்திர தவான். தனது நிகரற்ற தலைமைப் பண்பாலும், பன்முக ஆளுமையாலும், அற்புதமான விஞ்ஞானிகள் பலரை உருவாக்கிய பெருமைக்குரியவர் தவான்.

காஷ்மீரின் ஸ்ரீநகரில் 1920, செப். 25-இல் பிறந்தவர் சதீஷ் தவான். அவரது தந்தை ஆங்கிலேய அரசின் உயரதிகாரியாக விளங்கியவர். தேசப் பிரிவினையின்போது பிரிவினைக் குடியமர்வு ஆணையராகப் பணியாற்றியவர் அவர்.

லாகூரிலுள்ள பஞ்சாப் பல்கலைக்கழகத்தில் பி.ஏ. கணிதம், பி.எஸ்சி. இயற்பியல் பட்டங்களையும், எம்.ஏ. ஆங்கிலம், பி.இ. இயந்திரவியல் பட்டங்களையும் பெற்ற தவான், மேற்படிப்புக்காக அமெரிக்கா சென்றார். அங்கு மினசோட்டா பல்கலைக்கழகத்தில் விண்வெளிப் பொறியியலில் எம்.எஸ். பட்டமும் (1947), கலிபோர்னியா தொழில்நுட்பக் கல்லூரியில் விண்வெளிப் பொறியியலில் பி.இ. பட்டமும் (1949) பெற்றார்.

பிறகு, அங்கேயே, விண்வெளி விஞ்ஞானி ஹான்ஸ் டபிள்யூ. லீப்மென் வழிகாட்டலில் முனைவர் பட்ட ஆராய்ச்சிகளை மேற்கொண்டார். விண்வெளிப் பொறியியல், கணிதம் ஆகிய துறைகளில் இருவேறு முனைவர் பட்டங்களை ஒரே நேரத்தில் (1951) பெற்றார் தவான். இவ்வாறு பல துறைகளில் அவர் பெற்ற தேர்ச்சி அவரது வாழ்க்கை முழுவதும் உறுதுணையாக இருந்தது.

பாய்ம இயக்கவியலில் (Fluid Dynamics) மிகுந்த ஆர்வம் கொண்ட தவான், பாய்ம இடைப்படலங்கள் (Boundary layers), பாய்மக் கொந்தளிப்பு (Turbulence) குறித்த விரிவான ஆராய்ச்சிகளில் ஈடுபட்டார். அவற்றில் அவர் பல புதிய முடிவுகளைக் கண்டறிந்துள்ளார்.

1951-இல் பெங்களூரிலுள்ள இந்திய அறிவியல் கல்வி மையத்தில் (IISc- Indian Institue of Science) முதுநிலை அறிவியல் அலுவலராகப் பணியில் சேர்ந்தார் தவான். அங்கு பேராசிரியராகவும் விண்வெளித் துறையின் தலைவராகவும் 1955-இல் உயர்ந்த தவான், விண்வெளி அறிவியலை மாணவர்களுக்கு போதிப்பதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருந்தார்.

1962-இல் அந்நிறுவனத்தின் இயக்குநராக உயர்ந்தார் தவான். அப்போது அவருக்கு வயது 38 மட்டுமே. அன்றுமுதல் சுமார் 18 ஆண்டுகள்- 1981 வரை, அதன் இயக்குநராகப் பணியாற்றிய தவான், பல மாணவர்கள் விண்வெளித் துறையில் ஈடுபட ஊக்கமளித்தார்.

இதனிடையே விக்ரம் சாராபாயால் உருவாக்கப்பட்ட இந்திய விண்வெளி ஆராய்ச்சி அமைப்பின் (ISRO- Indian Space Research Organisation- இஸ்ரோ) தலைவராக பொறுப்பேற்கும் வாய்ப்பு தவானிடம் வந்துசேர்ந்தது. அதையேற்று, 1972-இல் இஸ்ரோவின் தலைவராகப் பொறுப்பேற்ற தவான், 1984 வரை அதை திறம்பட நிர்வகித்ததுடன், நாட்டின் மிகச் சிறந்த நிறுவனமாக அதை வலுப்படுத்தினார்.

பெங்களூரிலுள்ள தேசிய விண்வெளி ஆய்வகத்தின் தலைவராகவும் (1984- 1993), இந்திய விண்வெளி ஆணையத்தின் தலைவராகவும் (1972- 2002) தவான் பொறுப்பு வகித்திருக்கிறார்.

இஸ்ரோவின் தலைவராக தவான் பொறுப்பேற்றபோது, பிரதமரின் நேரடிப் பார்வையின் இயங்கும் விண்வெளித் துறையின் கீழ் அதைக் கொண்டுவந்தார். அதற்கு அப்போது பலத்த எதிர்ப்பு எழுந்தது. ஆனால், அரசு நிறுவனமாக மாறினாலும், நிதி ஆளுகை, திட்டமிடலில் சுதந்திரத்தைப் பெற்ற தவான், அதை மிகுந்த உயரத்துக்குக் கொண்டு சென்றார். இல்ரோவின் தற்போதைய அசுர வளர்ச்சி தவானின் தொலைநோக்குப் பார்வைக்கு சான்றாக மிளிர்கிறது.

இஸ்ரோவை உருவாக்கிய விக்ரம் சாராபாயின் கனவுகளை நனவாக்கிய செயல்முறை வித்தகர் என்று சதீஷ் தவானைக் கூறலாம். இந்திய விஞ்ஞானிகளின் திறமை மீது மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டிருந்த தவான், உள்நாட்டிலேயே ராக்கெட், செயற்கைக்கோள்களை வடிவமைக்கும் திட்டங்களை பல கட்டங்களாக வடிவமைத்து அவற்றை சாதித்தும் காட்டினார்.

இந்திய தேசிய செயற்கைக்கோள் திட்டம் (INSAT- INdian National Satelite System), இந்திய தொலையுணர்வு செயற்கைக்கோள் திட்டம் (IRS- Indian Remote Sensing) ஆகியவற்றை வடிவமைத்த தவான், ராக்கெட்கள், செயற்கைக்கோள்களை உருவாக்குவதில் உள்நாட்டு நிறுவனங்களையே சார்ந்திருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். அதன்விளைவாக, இன்று ராக்கெட் தயாரிப்புக்குத் தேவையான அனைத்து பாகங்கள், கருவிகளையும் உற்பத்தி செய்யும் நூற்றுக்கணக்கான துணை நிறுவனங்கள் தனியார் துறையில் வளர்ச்சி பெற்றுள்ளன.

இஸ்ரோவின் தலைவராக தவான் பொறுப்பேற்றபோது, திருவனந்தபுரத்தில் அப்போதுதான் உருவாக்கப்பட்டிருந்த விண்வெளி ஆராய்ச்சி நிலையத்தில் (Vikram Sarabhai Space Centre -VSSC) பல குழப்பங்கள் நிலவிவந்தன. சரியான தலைமையின்றி அந்த மையத்தில் ஆராய்ச்சிப் பணிகள் முடங்கியிருந்தன. அப்போது அணுசக்தித் துறையில் பணியாற்றிவந்த விஞ்ஞானி பிரம்மபிரகாஷை அழைத்துவந்து, அதன் தலைவராக தவான் நியமித்தார்.

சதீஷ் தவான், பிரம்மபிரகாஷ் ஆகிய இரு விஞ்ஞானிகளின் தலைமையில், திருவனந்தபுரம் விண்வெளி ஆராய்ச்சி மையம் எழுச்சி பெற்றது. அங்குதான் இளம் விஞ்ஞானி அப்துல் கலாம் (பின்னாளில் குடியரசுத் தலைவர்) தலைமையில் செயற்கைக்கோள் ஏவுகலன்- ராக்கெட் (SLV-3) உருவாக்கும் திட்டமும், மற்றொரு இளம் விஞ்ஞானி யு.ஆர்.ராவ் (பின்னாளில் இஸ்ரோ தலைவர்) தலைமையில் ‘ஆரியபட்டா’  என்ற செயற்கைக்கோள் உருவாக்கும் திட்டமும் செயற்படுத்தப்பட்டன.

நாட்டின் முதல் செயற்கைக்கோளான ‘ஆரியபட்டா’  1975-இல் ருஷ்ய உதவியுடன் விண்ணில் செலுத்தப்பட்டது. அதேபோல, இந்தியாவிலேயே வடிவமைக்கப்பட்ட முதல் ராக்கெட்டான எஸ்எல்வி-3, ‘ரோகிணி’ செயற்கைக்கோளை விண்ணில் வெற்றிகரமாகச் செலுத்தியது.

இந்த வெற்றிகளை இஸ்ரோ சுலபமாக அடைந்துவிடவில்லை. அதற்கு முன் பலமுறை தோல்விகளை இஸ்ரோ விஞ்ஞானிகள் சந்தித்தபோதும், அவற்றைத் தானே தாங்கிக்கொண்டு, அவர்களின் தன்னம்பிக்கையை ஊக்குவித்தார். அதேசமயம், விண்வெளித் திட்டங்கள் வெற்றி அடைந்தபோது அதற்கான புகழை தனது விஞ்ஞானிகள் குழுவுக்கே தவான் அளித்தார். அதுவே அவரது மிக உயர்ந்த தலைமைப் பண்பின் அடையாளம். அதனால்தான் காலம் கருதாமல், சிரத்தையுடனும் உண்மையுடனும் உழைக்கும் மாபெரும் விஞ்ஞானிகள் படையைக் கட்டமைக்க தவானால் முடிந்தது.

இஸ்ரோவின் வளர்ச்சி எந்தத் திசையில் இருக்க வேண்டும் என்பதில் தெளிவான பார்வை தவானுக்கு இருந்தது. ராக்கெட் தொழில்நுட்பத்தில் அடுத்தகட்டமான துருவப் பாதையில் செயற்கைக்கோளை நிலைநிறுத்தும் பிஎஸ்எல்வி(PSLV), புவிநிலை இடைப்பாதையில் செயற்கைக்கோளை நிலைநிறுத்தும் ஜிஎஸ்எல்வி (GSLV) ஆகியவற்றை முன்கூட்டியே திட்டமிட்டவர் அவர். இன்று நம் நாட்டிலேயே வடிவமைக்கப்பட்ட ஜிஎஸ்எல்வி ராக்கெட்கள் உலகின் பல நாடுகளின் செயற்கைக்கோள்களை வர்த்தகரீதியாக விண்ணில் செலுத்துகின்றன.

விண்வெளிப் பொறியாளர், ராக்கெட் விஞ்ஞானி ஆகிய நிலைகளை விட, தான் ஓர் ஆசிரியர் என்பதையே அவர்  பெருமையாகக் கருதி வந்தார். சிறந்த நிறுவனத் தலைவராகவும், தேசிய சிந்தனையாளராகவும் விளங்கிய அவருக்கு பத்மபூஷண் விருதும் (1971) பத்மவிபூஷன் விருதும் (1971) வழங்கி இந்திய அரசு  கௌரவித்தது.

2002, ஜனவரி 3-இல் சதீஷ் தவான் மறைந்தார். அவரது மகள் ஜ்யோத்ஷ்னா தவான், தந்தையின் வழியில் விஞ்ஞானியாகப் பணிபுரிகிறார். அவர் மூலக்கூறு உயிரியல் விஞ்ஞானியாவார்.

நாட்டின் வளர்ச்சியில் தவானின் சிறந்த பங்களிப்பைப் போற்றும் வகையில், ஆந்திரப்பிரதேச மாநிலத்தின் ஸ்ரீஹரிகோட்டாவிலுள்ள ராக்கெட் ஏவுதளம் ‘சதீஷ் தவான் விண்வெளி மையம்’ என்று பெயரிடப்பட்டுள்ளது.

 

குறிப்பு:

இக்கட்டுரை, தினமணி-இளைஞர் மணியில் வெளியானது.

காண்க: வமுமுரளி

பொறியியல் வானில் ஒரு துருவ நட்சத்திரம்

-வ.மு.முரளி

மோக்‌ஷகுண்டம் விஸ்வேஸ்வரையா

மோக்‌ஷகுண்டம் விஸ்வேஸ்வரையா

(பிறப்பு: 1861 செப். 15- மறைவு: 1962, ஏப். 12)

.

அறிவியல் வளர்ச்சியின் பயன்பாட்டுத் துறை தான் பொறியியல். உலகின் நிலையை பகுத்து ஆராய்வது அறிவியல். அதனால் கிடைக்கும் கோட்பாடுகள், கண்டுபிடிப்புகளைப் பயன்படுத்தி, புதிய வடிவமைப்புகள், கட்டமைப்புகள், சமுதாய வளர்ச்சிக்கான கருவிகளை உருவாக்குவது பொறியியல்.

இன்று உலகுக்கு அதிகமான பொறியாளர்களையும் தொழில்நுட்ப நிபுணர்களையும் அளிக்கும் நாடாக இந்தியா உள்ளது. இதற்கு அடிகோலியவர்களுள் ஒருவர், ‘முன்னுதாரணமான பொறியாளர்’ என்று போற்றப்படும் மோக்ஷகுண்டம் விஸ்வேஸ்வரையா.

எடுத்துக்கொண்ட பணியில் சிரத்தை, காலநிர்வாகம், அர்ப்பணமயமான கடும் உழைப்பு ஆகியவற்றின் மொத்த உருவமாக விஸ்வேஸ்வரையா போற்றப்படுகிறார். பிரிட்டீஷ் இந்திய அரசு அவரை மிகவும் மதிக்கத்தக்க குடிமகனாகக் கொண்டாடியது.

கர்நாடக மாநிலம், சிக்கபல்லபூர் மாவட்டம், முத்தனஹல்லியில் 1861 செப். 15-இல் வசதியான ஸ்மார்த்த பிராமணக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர் விஸ்வேஸ்வரையா. அவரது முன்னோர், ஆந்திர மாநிலம், மோக்ஷகுண்டம் என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். பெங்களூரில் உயர்நிலைக் கல்வியை முடித்த பின், அங்குள்ள மத்தியக் கல்லூரியில் பி.ஏ. பயின்ற விஸ்வேஸ்வரையா, அடுத்து புனே பொறியியல் கல்லூரியில் கட்டுமானப் பொறியியலில் பி.இ. பட்டம் பெற்றார்.

அவரது முதல் அரசுப் பணி, மும்பை பொதுப்பணித் துறையில் உதவி செயற்பொறியாளராகத் துவங்கியது (1885). பிறகு இந்திய பாசன ஆணையப் பணியில் அவர் இணைந்தார். அப்போது தக்காணப் பீடபூமியில் தனித்துவமான பாசனத் திட்டங்களை உருவாக்கி பெயர் பெற்றார்.

பிறகு நாசிக், சூரத், புனே, மும்பை ஆகிய பகுதிகளில் பல்வேறு உயர்நிலைகளில் பொறியாளராக அவர் பணியாற்றினார். அப்போது சீனா, ஜப்பான், எகிப்து, அமெரிக்கா, கனடா போன்ற நாடுகளுக்குச் சென்று கட்டுமானத் துறையின் வளர்ச்சிகளைக் கண்டுவந்து, அவற்றை நம் நாட்டில் நடைமுறைப்படுத்தினார்.

1903-இல் அவர் வடிவமைத்து உருவாக்கிய தானியங்கி வெள்ளமடை மதகு (Automatic weir water Floodgates) உள்நாட்டில் உருவாக்கப்பட்ட சிறந்த கண்டுபிடிப்பாகும். நீர்த்தேக்கங்களில் தண்ணீரின் அதிகபட்ச இருப்பையும் அணையின் பாதுகாப்பையும் உறுதிப்படுத்தும் அந்த மதகுக்காக காப்புரிமையையும் (1903) விஸ்வேஸ்வரையா பெற்றார்.

அந்த மதகு முதன்முதலாக புனே அருகிலுள்ள கடக்வஸ்லா நீர்த்தேக்கத்தில் நிறுவப்பட்டது. அதன் வெற்றிக்குப் பிறகு, டைக்ரா அணை, கிருஷ்ணராஜ சாகர் அணை உள்ளிட்ட பல நீர்த்தேக்கங்களில் அந்த மதகு பொருத்தப்பட்டது.

ஏமன் நாட்டின் ஏடன் நகருக்கு அரசால் 1906-07-இல் விஸ்வேஸ்வரையா அனுப்பப்பட்டார். அப்போது அங்கு அவர் ஆய்வு நடத்தி வடிவமைத்த, குடிநீர் விநியோகம்- சாக்கடை வடிகால் அமைப்பு, அந்நாட்டு அரசால் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது.

1909-இல் பிரிட்டீஷ் அரசுப் பணியிலிருந்து விருப்ப ஓய்வு பெற்ற விஸ்வேஸ்வரையா, மைசூரு அரசின் தலைமைப் பொறியாளராகவும் செயலாளராகவும் இணைந்தார். 1913-இல் நான்காம் கிருஷ்ணராஜ உடையார் மன்னராக இருந்தபோது, மைசூரு திவானாகப் பொறுப்பேற்றார்.

1918 வரை அங்கு திவானாகப் பணியாற்றிய காலகட்டத்தில் மைசூரு நகரின் வளர்ச்சிக்கு பல திட்டங்களைச் செயல்படுத்தினார். பத்ராவதி எஃகு ஆலை, மைசூரு வேளாண்மை பல்கலைக்கழகம், கர்நாடகா சோப் நிறுவனம், மைசூரு வர்த்தகக் கழகம், சிவசமுத்திர நீர்வீழ்ச்சியில் மின்னுற்பத்தித் திட்டம், ஸ்டேட் பாங்க் ஆஃப் மைசூரு ஆகியவை விஸ்வேஸ்வரையாவின் முயற்சியால் அமைந்த நிறுவனங்கள்.

அவரது திட்ட வரைவாலும், மேற்பார்வையிலும் உருவானதுதான் மாண்டியாவில் காவிரியின் குறுக்கே கட்டப்பட்ட கிருஷ்ணராஜ சாகர் நீர்த்தேக்கம். இந்த அணை மைசூரு பகுதியின் பாசனத்தில் பெரும் புரட்சியை உருவாக்கியது. இந்த அணையின் முன்புறம் நிறுவப்பட்டுள்ள பிருந்தாவன் தோட்டம் அழகிய பூங்கா ஆகும். இங்கு அமைக்கப்பட்டுள்ள, நீரின் சக்தியால் இயங்கும் பலவிதமான வண்ண நீரூற்றுகள் சுற்றுலாப் பயணிகளை வெகுவாக ஈர்க்கின்றன.

பெங்களூரில் அவர் துவங்கிய அரசு பொறியியல் கல்லூரி, தற்போது விஸ்வேஸ்வரையா பொறியியல் பல்கலைக்கழகமாக வளர்ந்துள்ளது. தனியார் பலர் அவரது ஊக்குவிப்பால் பல துறைகளில் புதிய நிறுவனங்களைத் துவக்கினார்கள். அவரது திட்டமிட்ட பணிகளால் மைசூரு அரசு பல முனைகளில் வளர்ச்சியுற்றது. எனவேதான் ‘நவீன மைசூரின் தந்தை’ என்று அவர் போற்றப்படுகிறார்.

விசாகப்பட்டினம் துறைமுகத்தை கடல் அரிப்பிலிருந்து காக்கும் வகையிலான கட்டுமான வடிவமைப்பை விஸ்வேஸ்வரையா அளித்தார். தவிர ஹைதராபாத் நகரை வெள்ளச் சேதத்திலிருந்து தடுக்கும் கட்டமைப்பையும் அவர் அளித்தார் (1908). திருப்பதியிலிருந்து ஏழு மலைகளைத் தாண்டி திருமலைக்குச் செல்லும் வகையில் அற்புதமான மலைப்பாதையையும் தார்ச்சாலையையும் விஸ்வேஸ்வரையா வடிவமைத்தார். இவை அவருக்கு பெரும் புகழைத் தந்தன.

விஸ்வேஸ்வரையாவின் அரும்பணிகளைக் கெüரவிக்கும் வகையில், 1911-இல் பிரிட்டீஷ் அரசு அவருக்கு சர் பட்டம் வழங்கியது. அன்றுமுதல் அவர் ‘சர். எம்.வி.’ என்று பிரபலமாக அழைக்கப்பட்டார்.

பல கெüரவ டாக்டர் பட்டங்களும், விருதுகளும் பெற்ற விஸ்வேஸ்வரையா, சர்வதேச கட்டுமானப் பொறியாளர் சங்கத்தின் கௌரவ உறுப்பினராகத் தேர்வு செய்யப்பட்டார். பெங்களூரு அறிவியல் கழகத்தின் ஃபெல்லோஷிப்பும் அவருக்கு வழங்கப்பட்டது. 1923-இல் கூடிய இந்திய அறிவியல் காங்கிரஸ் மாநாட்டின் தலைவராக விஸ்வேஸ்வரையா தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

இந்தியாவின் மீள் கட்டமைப்பு (1920), திட்டமிட்ட இந்தியப் பொருளாதாரம் (1934) ஆகிய நூல்களை அவர் எழுதியிருக்கிறார். அவரது பெயர் தாங்கி பல கல்வி நிறுவனங்கள் இயங்குகின்றன. அவரைப் பெருமைப்படுத்த பெங்களூரில் அனைத்திந்திய உற்பத்தியாளர் கூட்டமைப்பால் உருவாக்கப்பட்ட விஸ்வேஸ்வரையா பொறியியல், தொழில்நுட்ப அருங்காட்சியகம், ஒவ்வொரு மாணவரும் காண வேண்டிய அரிய பொக்கிஷமாகும்.

நாட்டின் பெருமைக்குரிய உயர் விருதான ‘பாரத ரத்னா ’ விஸ்வேஸ்வரையாவுக்கு 1955-இல் வழங்கப்பட்டது. 1962, ஏப். 12-இல் தனது 101 வயதில் அவர் மறைந்தார்.

இந்திய பொறியியல் வானில் துருவ நட்சத்திரமாக ஒளிரும் விஸ்வேஸ்வரையாவின் பிறந்த தினம், தேசிய பொறியாளர் தினமாக ஆண்டுதோறும் கொண்டாடப்படுகிறது.

.

குறிப்பு:

திரு. வ.மு.முரளி, பத்திரிகையாளர்.

இக்கட்டுரை தினமணி இளைஞர்மணியில் (09.02.2016) வெளியானது.

நன்றி: வமுமுரளி இணையதளம் 

.

வரலாற்றில் மறைக்கப்பட்ட மகாத்மா

– இளங்குமார் சம்பத்

பண்டிட் தீனதயாள் உபாத்யாய

பண்டிட் தீனதயாள் உபாத்யாய

பண்டிட் தீனதயாள் உபாத்யாய

(பிறப்பு: 1916, செப். 25 – பலிதானம்: 1968,  பிப். 11)

 

சிறந்த அறிவாளி, உயர்ந்த சிந்தனையாளர், தீவிர தேசபக்தர், அமைதியான இயல்பு, இனிமையான பேச்சு, ஆடம்பரம்- விளம்பரம் இல்லாதவர், சொல்லும் செயலும் ஒன்றானவர், நல்வினை மட்டுமே அறிந்தவர்; செய்தவர், எதிர்வினை அறியாதவர், எளிமையின் இலக்கணம் – இப்படிப்பட்ட ஒருவர் பேரும் புகழும் செல்வமும் செல்வாக்கும் மிகுந்து காணப்படும் அரசியல் துறையில் இருந்தார் என்பதை நீங்கள் அறிவீர்களா?

ஆம். அவர்தான் பண்டிட் தீனதயாள் உபாத்யாய.

அரசியல் என்பது துர்நாற்றமடிக்கும் சாக்கடை என்று இகழப்பட்ட காலத்தில் அதை சுத்தம் செய்து சீர்படுத்துவேன் என்று வந்துதிந்த அரசியல் ஞானி.

1916-ம் ஆண்டு செப்டம்பர் 25-ம் நாள் உத்தரப்பிரதேசம்,  மதுராவிற்கு அருகே ஒரு கிராமத்தில் மிகச் சாதாரண குடும்பத்தில் பிறந்தார். ஆறு வயதிலேயே பெற்றோரை இழந்த தீனதயாள்,  ரயில்வே துறையில் பணிபுரிந்த தன் தாய்மாமன் அரவணைப்பில் வளர்ந்தார்.

வறுமையான குடும்ப சூழலில் வீட்டு வேலைகளையும் கவனித்துக்கொண்டு படித்தார். முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்றார். மாமா ரயில்வே துறையில் பணியாற்றியதால் இவர் பிரயாணம் பெரும்பாலும் ரயிலிலேயே இருந்தது. இறுதிக்காலம் வரை ரயிலிலே பயணம் செய்தார்.

பட்ட மேற்படிப்பிற்காக ஆக்ரா சென்றபோது ஸ்ரீ நானாஜி தேஷ்முக் என்ற சங்க பிரசாரகர் (நானாஜி) மூலம் ஆர்.எஸ்.எஸ். அறிமுகமாகிறது. சங்கக் கருத்துக் கனலும் டாக்டர்ஜியாலும் (ஆர்.எஸ்.எஸ். நிறுவனர்), நானாஜியாலும் பெரிதும் கவரப்பட்ட தீனதயாள் 1942 முதல் சங்க பிரசாரகர் (முழு நேர ஊழியர்) ஆகி தேசப் பணியாற்றி வந்தார்.

சுதந்திரத்திற்குப் பின் நமது அரசியலானது நமது இயல்பான ராஷ்ட்ர வாழ்க்கையை சரியாக பிரதிபலிக்கும் வண்ணம் ஒரு அரசியல் இயக்கம் துவங்கப்பட வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் 1951-ல் டாக்டர் சியாம பிரசாத் முகர்ஜி அவர்களால் துவக்கப்பட்ட ‘ஜனசங்கம்’ என்ற அரசியல் இயக்கத்தில் பணியாற்றிட  குருஜி (ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பின் இரண்டாவது தலைவர்) அவர்களால் அனுப்பிவைக்கப்பட்ட ஸ்வயம்சேவகர்களுள் தீனதயாள்ஜியும் ஒருவர்.

திட சிந்தனை, தெளிவான நோக்கு, அயராத உழைப்பு, பலனை எதிர்பாராத கடமை உணர்வு இவற்றை தீனதயாள்ஜியிடம் கண்ட டாக்டர் முகர்ஜி 1952-ல் இவரை ஜனசங்கத்தின் அகிலபாரத அமைப்பு பொதுச் செயலாளராக நியமித்தார்.

1953-ம் ஆண்டு மே மாதம் ஜம்மு காஷ்மீர் போராட்டத்தில் சிங்கம் போல் சிறை சென்ற டாக்டர் முகர்ஜி மர்மமான முறையில் மரணமடைந்தார். அதைத் தொடர்ந்து ஜனசங்கத்தை வழிநடத்தும் மாபெரும் பொறுப்பு தீனதயாள்ஜியின் தோளில் அமர்ந்தது.

தனது அப்பழுக்கறற தேசபக்தியாலும், கிருஷ்ண பரமாத்மா கூறியபடி ‘கருமமே கண்ணாக’ கட்சிப் பணியாற்றி வந்தார். காங்கிரஸ் கட்சிக்கு மாற்றாக ஜனசங்கம் நாடு முழுக்க வியாபித்திருந்தது.

1967-ம் ஆண்டு கேரளாவில் கோழிக்கோட்டில் நடந்த ஜனசங்கத்தின் ஆண்டு பொதுசபாவில் அவர் அகில பாரதத் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

‘செங்கோட்டை’ என வர்ணிக்கப்படுமளவிற்கு கம்யூனிஸ்ட்கள் ஆதிக்கம் பெற்றிருந்த கள்ளிக்கோட்டையில் ‘காவி’ ஊர்வலம் லட்சம் பேருடன் நடைபெற்றது, காங்கிரஸ், கம்யூனிஸ்ட்களின் கண்களை உறுத்தியிருக்க வேண்டும்.

பிப்ரவரி 11, 1968 – லக்னோவிலிருந்து பாட்னா செல்லும் ரயில் பயண வழியில் மொகல்சராய் என்ற ரயில் நிலையத்திற்கு அருகில் தண்டவாளத்தில் மர்மமான முறையில் இறந்து கிடந்தார்.

நிச்சயமாக இது ஒரு அரசியல் படுகொலை. ஆம். இதுவரை விசாரிக்கப்படாத, துப்பு துலக்கப்படாத, குற்றவாளிகள் கைது செய்யப்படாத விசித்திரமான ஓர் அரசியல் படுகொலை.

சிறுவயதில் ரயிலில் ஆரம்பித்த அவர் வாழ்க்கைப் பயணம் ரயிலிலேயே முடிவடைந்தது நெஞ்சை விம்மவைக்கும்  சோகமாகும்.

***

பண்டிட் தீனதயாள் உபாத்யாய ஒரு முன்னுதாரணமான ஸ்வயம்சேவகர். தான் ஓர் அரசியல் கட்சியின் அகில பாரத பொறுப்பாளர் என்ற அகந்தை சிறிதும் இல்லாதவர்.

பண்டிட்ஜி நாகபுரி சங்க சிக்ஷ வர்கவிற்கு (ஆர்.எஸ்.எஸ். சின் வருடாந்திர  பயிற்சி முகாம்)  செல்லும் வழக்கமுடையவர். ஒருமுறை சங்க சிக்ஷவர்கவில் உணவருந்திவிட்டு,  தட்டைக் கழுவிட வரிசையில் சென்றபோது குறும்புக்கார இளைய ஸ்வயம்சேவகர் ஒருவரின் விளையாட்டுத்தனமான செயலினால், தீனதயாள்ஜி கையில் இருந்த தட்டு கீழே விழுந்து விடுகின்றது. சில ஸ்வயம்சேவகர்கள் ஏளனமாக சிரிக்கின்றனர். தீனதயாள்ஜி கீழே விழுந்த தட்டை கையில் எடுத்துக்கொண்டு ஏதும் நடக்காததுபோல், வரிசையின் கடைசியில் போய் நின்று தட்டை வந்து கழுவிச் சென்றார். மதிய உணவிற்குப் பின் நடைபெற்ற அமர்வில், பௌதிக் கொடுப்பவராக தீனதயாள்ஜியைக் கண்ட அந்த விளையாட்டு ஸ்வயம்சேவகர்களுக்கு அதிர்ச்சி. நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் அவர்கள் தீனதயாள்ஜியிடம் மன்னிப்பு கோரினர். தீனதயாள்ஜி ஏதும் நடக்காததுபோல் அந்த ஸ்வயம்சேவகர்களிடம் அன்பு பாராட்டினார்.

அன்பானவர், சாந்தமானவர் என்றால் அமைப்பின் ஒழுங்கில் கடுமையானவர். 1966-ல் மத்திய அரசு கொண்டுவந்த மன்னர் மானிய ஒழிப்பு சட்டத்திற்கு ஜனசங்கம் ஆதரவு கொடுத்தது. அச்சமயம் ராஜஸ்தான் மாநிலத்தில் ஜனசங்கத்திற்கு 8 சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் இருந்தனர். இவர்களில் 6 பேர் இச்சட்டத்தை எதிர்த்தனர். கட்சியின் முடிவுக்குக் கட்டுப்பட வேண்டும் என்று தீனதயாள்ஜி கூறினார். ஆனால், அநத 6 சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் மசோதாவிற்கு எதிர்த்து வாக்களித்ததால் கட்சிக் கட்டுப்பாட்டை மீறிய செயலுக்காக அந்த 6 எம்.எல்.ஏ.க்களையும் கட்சியை விட்டு நீக்கி நடவடிக்கை எடுத்தார் தீனதயாள்ஜி.

அந்தக் காலத்தில் முதன்முறையாக 8 உறுப்பினர்களை கொண்ட கட்சி 6 உறுப்பினர்களை நீக்குவது என்பது சாதாரண காரியமல்ல. ஆனால், கட்சியின் ஒழுங்கே முக்கியம் எனக் கருதிய தீனதயாள்ஜி இக்கடுமையான ஒழுங்கு நடவடிக்கை மேற்கொண்டார்.

தீனதயாள்ஜி சிறந்த பேச்சாளர் அல்ல. மேலும் அவர் பேசிக் கொண்டிருப்பவரும் அல்ல. செயல் – செயல் அது ஒன்றே அவர் தாரக மந்திரம். தன் உதாரணமே சிறந்த உதாரணம் என்பதற்கு தீனதயாள்ஜி வாழ்க்கையில் நடந்த ஒரு சம்பவம்.

1962 பொதுத் தேர்தலில் நாகபுரியில் ஜனசங்கத்தில் பணிபுரிந்த ஒரு கார்யகர்தர் தனக்கு போட்டியிட வாய்ப்பு கிடைக்கும் என்றிருந்தார். இவர் நல்லவர்தான். ஆனால், வாய்ப்பு மற்றொருவருக்கு கிடைத்தது. ஆகவே வெறுப்படைந்த இந்த நபர், டெங்கடிஜி (இவர் பாரதீய மஸ்தூர் சங்கத்தை நிறுவியவர்)  அவர்களிடம் போய் புலம்பியிருக்கிறார். “நான் இவ்வளவு நாள் பணி செய்தது ஜனசங்கம் கண்ணுக்கு தெரியவில்லையா? எனது சேவை கட்சிக்கு தேவையில்லையா?” என்ற ரீதியில் மிகவும் வருத்தப்பட்டு கோபமாகப் பேசியுள்ளார்.

டெக்கடிஜியோ,  “நண்பா, நீ இங்கு புலம்புவதில் பிரயோசனமில்லை. வேண்டுமானால் தில்லி சென்று தீனதயாள்ஜியைப் பார்த்து முறையிடு” என்று கூறினார். அந்த நண்பரும் உடனே தில்லி சென்று ஜனசங்க கார்யாலயம் சென்று, தான் தீனதயாள்ஜியை சந்தித்து பேச வந்துள்ள விவரத்தைக் கூறினார்.

அவரைச் சந்தித்த தீனதயாள்ஜி, “சாப்பிட்டாயா?” என்று கேட்டு அவருக்கு உணவுக்கு ஏற்பாடு செய்தார். “இன்று பகலில் எனக்கு ஏற்கனவே திட்டமிட்ட பணிகள் உள்ளன. ஆகவே மாலை 6 மணிக்கு மேல் நிதானமாகப் பேசலாம்” என்று கூறிவிட்டு அவர் பணியைக் கவனிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்.

தேர்தலுக்கான நோட்டீஸ், போஸ்டர் இவைகளை பகுதிவாரியாக பிரித்தனுப்பும் வேலை, அச்சு இயந்திர வேலை, இடையே சந்திக்க வந்தவர்களுக்கு அவர்களது பணி குறித்து கட்டளை பிறப்பித்துக் கொண்டிருந்தார். தீனதயாள்ஜி எப்பொழுது சாப்பிட்டார், டீ அருந்தினார் என்று தெரியாது.

ஆனால், நாகபுரி நண்பர், கார்யாலயத்திலிருந்த ஒருவரிடம், “தீனதயாள்ஜி இவ்வாறு ஓய்வின்றி தேர்தல் பணி செய்கின்றாரே, அவர் எங்கு போட்டியிடுகிறார்?” என்று கேட்டார். அதற்கு அந்த நண்பரோ, தீனதயாள்ஜி போட்டியிடவில்லையே” என்றார். “அப்படியானால் தீனதயாள்ஜி ஏன் சாப்பிடாமல் கொள்ளாமல் இப்பணிகளை செய்து கொண்டிருக்கிறார்?” என்று வினா எழுப்பினார்.

அதற்கு அந்த தில்லி பிரமுகர் “மற்றவர்கள் தேர்தலில் வெற்றி பெறுவதற்கே தீனதயாள் இவ்வளவு பணியும் செய்கிறார்” என்றார். மாலையிலும் நாகபு ரிகாரருக்கு டீ கிடைத்தது.

சுமார் 6 மணியளவில் தீனதயாள்ஜி குளித்து முடித்து இவரிடம் வந்து, “என்ன நண்பரே, சாப்பிட்டீர்களா? நன்கு ஓய்வு எடுத்தீர்களா? இப்ப, நான் தயார். நாளை காலை வரை கூட பேசலாம்” என்றார்.

ஆனால் நாகபுரி நண்பரோ, பண்டிட் ஜியின் செயல்களைக் கண்டு அதிலே விளக்கமும் பெற்றுவிட்டபடியால், “பண்டிட்ஜி, ஒன்றுமில்லை, தங்களை பார்த்துவிட்டு செல்லவே வந்தேன்” என்று கூறிவிட்டு தனக்கு தேர்தலில் போட்டியிட அனுமதிக்காதது பற்றி மூச்சு கூட விடாமல் திரும்பிவிட்டார்.

***

1965-ம் ஆண்டு இந்திய அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு மகத்தான ஆண்டு. இந்த ஆண்டுதான் தீனதயாள்ஜி படைத்த ‘ஏகாத்ம மானவ தரிசனம்’ என்ற சிரஞ்சீவி தத்துவத்தை ஜனசங்கத்தின் விஜயவாடா மாநாட்டிலே முன்வைத்தார்.

முதலாளித்துவம், சோஸலிசம் ஆகிய இரு கருத்துக்கள் தான் பொருளாதாரத்திற்கு ஆதரவாக இருக்கக் கூடியவை என உலகம் ஏற்று இருக்கக்கூடிய நிலையில், அவை இரண்டுமே மானிட சமுதாயத்தின் அனைத்துப் பிரச்னைகளையும் தீர்த்திட முடியாத- குறைவான கருத்துக்களே என விளக்கினார்.

“மனிதன், வெறும் உடம்பல்ல. அவன் உடம்பு, மனம், புத்தி, ஆன்மா ஆகியவற்றால் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டவன்.  ஆகவே மனித இனம், தனிமனிதன் ஆகியோருடைய அனைத்து தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்திடும் முழுக்கருத்து ஒன்றை பாரதம் உலகுக்கு அளிக்க வல்லது” (தான் அளித்ததாக அவர் கூறவில்லை) என்று ஏகாத்ம மானவ தரிசனம்’ என்ற பெயரிலே உயரிய தத்துவத்தை உலகிற்கு வழங்கினார். நமது பொருளாதார வளர்ச்சிக் கட்டமைப்பில் சுதேசி சிந்தனையே அடிக்கல்லாக இருக்க வேண்டும் என்றார்.

‘பாஞ்ஜசன்ய’ வார இதழ், ‘ஸ்வதேஷ என்ற தினசரி-க்கு ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்தார். ஆதிசங்கரரின் வாழ்க்கை குறித்தும், சந்திரகுப்த மௌரியன் குறித்தும் ஹிந்தியில் புத்தகம் படைத்துள்ளார். சங்க ஸ்தாபகர் டாக்டர்ஜி அவர்களின் வாழ்க்கை சரித்திரத்தை மராட்டியிலிருந்து மொழிபெயர்த்துள்ளார்.

பாரதத்தாயின் பணியைத் தவிர வேறு  ஒன்றும் அறியாத பரமபக்தரின் புகைப்படங்கள் கூட கிடையாது. அவர் அதைக் கூட விரும்பவில்லை. ராம சேவையில் ஆஞ்சனேயன் போல, பாரதமாதா சேவையில் தன்னை ஆகுதியாக்கிக் கொண்ட பண்டிட் தீனதயாள்ஜி அவர்களின் இன்னுயிரை கயவர்கள் கயமைத்தனமான 1968 பிப்ரவரி 11-ல் கவர்ந்தார்கள். பாரத அன்னை தன் தவப்புதல்வர்களிலே ஒரு மாணிக்கத்தை இழந்தாள்.

தேசப்பணியில் புகழின் உச்சியிலிருந்த போதும் ஒரு புகைப்படம் கூட விட்டுச் செல்லாத பண்டிட் தீனதயாள்ஜி ஒரு மகாத்மா தானே!

 

குறிப்பு:

திரு. இளங்குமார் சம்பத், சுதேசி விழிப்புணர்வு இயக்கத்தின் தமிழக மாநில  அமைப்பாளர்.

நன்றி:  விஜயபாரதம்-  தீபாவளி மலர் 2014

%d bloggers like this: