Category Archives: பாரத ரத்னா

இந்தியாவின்   ‘பீம ஸ்மிருதி’

-ம.வெங்கடேசன்

அரசியல் சாசன அமைப்புக் குழு.

அரசியல் சாசன அமைப்புக் குழு.

அரசியல் அமைப்பு வரைவுக் குழு, இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தை ஒப்படைத்த நாள் 1950, நவம்பர் 26. அந்த நாளை டாக்டர் அம்பேத்கருக்கு தற்போதைய நரேந்திர மோடி தலைமையிலான பாஜக அரசு அர்ப்பணித்து பல நிகழ்வுகளை நடத்தியுள்ளது. இதனை காங்கிரஸ் உள்ளிட்ட சில கட்சிகள் விமர்சித்துள்ளன. அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை வடிவமைத்தவர் டாக்டர் அம்பேத்கர் மட்டுமே அல்ல. அதில் பெரும் பங்குகொண்ட ஜவஹர்லால் நேருவின் பங்கை பாஜக மூடிமறைக்கிறது என்று காங்கிரஸ் குற்றம் சாட்டியது. இதில் துளியும் உண்மையில்லை. இந்த விமர்சனத்தை நேருவேகூட இப்போது இருந்திருந்தால் விரும்பியிருக்க மாட்டார்.

உண்மையில் அப்போது நடந்த்து என்ன? சில சரித்திரப் பக்கங்களைப் புரட்டினால், இந்திய அரசியல் சாஸனத்தின் சிற்பி யார் என்பது தெள்ளத் தெளிவாக விளங்கும். அதுவே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

சுதந்திர இந்தியாவுக்கென தனித்த அரசியல் சாஸனம் வடிவமைக்கப்பட வேண்டும் என்ற சிந்தனை எழுந்தவுடன், மூத்த காங்கிரஸ் தலைவர் டாக்டர் ராஜேந்திர பிரசாத் அரசியல் சாசன சபையின் தலைவராக ஒருமனதாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1946 டிசம்பர் 13 அன்று அரசியல் சாசன சபையில் ஒரு தீர்மானத்தை முன்மொழிந்து இப்பணியை அவர் ஆரம்பித்து வைத்தார். இதில் டிசம்பர் 17-இல் டாக்டர் அம்பேத்கர் தனது முதல் கன்னிப்பேச்சை சாதாரண உறுப்பினராகவேத் தொடங்கினார்.

டிசம்பர் 1946-லிருந்து ஜூன் 1947 வரை அரசியல் சாஸன சபையில் அரசியல் சாஸனத்தை வரைவதிலும் பல குழுக் கூட்டங்களிலும் டாக்டர் அம்பேத்கரின் தலைசிறந்த பங்களிப்பை பல மூத்த தலைவர்கள் கண்கூடாக்க க்ண்டனர். டாக்டர் அம்பேத்கர் அரசியல் சாஸன சபையில் ஏறத்தாழ அனைத்து முக்கிய குழுக்களிலும், அவரது அறிவுத் திறனையும் பங்களிப்பையும் பிறர் உணர்ந்திருந்த காரணத்தால் உறுப்பினராகச் சேர்க்கப்பட்டார்.

பின்பு டாக்டர் ராஜேந்திர பிரசாத் அவர்களுக்கு உதவ ஒரு பரந்த ஆலோசனைக்குழு ஏற்படுத்தப்பட்டது. அக்குழுவுக்கு சர்தார் வல்லபபாய் படேல் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அதிலும் உறுப்பினராக டாக்டர் அம்பேத்கர் இருந்தார். பல்வேறு சூழ்நிலைகளில் குழுவின் தலைவர் சர்தார் வல்லபபாய் படேலும் மூத்த தலைவர் ராஜாஜியும் அம்பேத்கரின் கருத்துகளை வரவேற்றுப் பாராட்டினார்கள்.

அதேசமயம், இடைக்கால அரசின் தலைவராக இருந்த ஜவஹர்லால் நேரு தலைமையில் ஐக்கிய அரசியல் சாஸனக் குழு அமைக்கப்பட்டது. நேரு இக்கூட்டத்துக்கு வர இயலாதபோது தற்காலிகத் தலைவராக டாக்டர் அம்பேத்கர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நிகழ்வுகளும் உண்டு.

இதற்கிடையே அரசியல் சாஸன சபையின் உறுப்பினர் பதவியை டாக்டர் அம்பேத்கர் இழந்துவிட்டார். டாக்டர் அம்பேத்கர் இல்லாத நிலையில், சாஸன சபையின் பணிகளுக்கு நெருக்கடி ஏற்பட்டது. சபையின் வேலைகள் அனைத்திற்கும் பின்னடைவு ஏற்பட்டது. இதை உணர்ந்த ராஜேந்திரபிரசாத், சர்தார் வல்லபபாய் படேல் மும்பையில் முதல்வராக இருந்த திரு.பி.ஜி.கேர் என்பவருக்கு கடிதம் எழுதி ‘டாக்டர் அம்பேத்கரைத் தேர்ந்தெடுக்க வழி செய்ய முயற்சி செய்யுங்கள்’ என்று எழுதினர். ஒரு காலத்தில் காங்கிரசையே எதிர்த்துப் போராடிய டாக்டர் அம்பேத்கரின் சேவை சாஸன சபைக்கு எவ்வளவு இன்றியமையாததாக இருந்தது என்பதை மாபெரும் காங்கிரஸ் தலைவர்களே உணர்ந்திருந்தனர் என்பதை, இக்கடிதங்கள் நமக்கு உணர்த்தும். மீண்டும் டாக்டர் அம்பேத்கர் சபையின் உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

இதற்கிடையே, இந்திய அரசியல் சாஸனம் வரைய சரியான ஒருவர் கிடைக்கவில்லையென காந்தியிடம் கூறி பல நாடுகளுக்கு சாஸனங்களை வரைந்த சர் ஐவர் ஜென்னிங்ஸை அழைக்க பிரதமர் நேரு அனுமதி கோரினார். காந்திஜி இதற்கு மறுப்புத் தெரிவித்து, டாக்டர் அம்பேத்கர் பெயரைப் பரிந்துரைத்தார்.

மேலும் டாக்டர் அம்பேத்கரை அமைச்சரவையில் சேர்த்துக்கொள்ளுமாறு காந்திஜி கூறியபோது, தயக்கம் காட்டிய நேரு, டாக்டர் அம்பேத்கர் இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்துக்கு முட்டுக்கட்டையாக இருந்தார் என்று கூறினார். ஆனால் காந்திஜியோ ‘டாக்டர் அம்பேத்கரின் திறமைகள், புதிய இந்தியாவை உருவாக்குவதற்கு பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்’ என்று வலியுறுத்தினார்.

நேருவின் தயக்கத்துடனேயே தான், டாக்டர் அம்பேத்கர் நாட்டின் முதல் சட்ட அமைச்சரானார். 1947, ஆகஸ்ட் 29-இல் அரசியல் சாஸன சபை ஒரு குழுவை அமைத்தது. டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர், திரு.அல்லாடி கிருஷ்ணசாமி ஐயர், திரு.என்.கோபால்சாமி ஐயங்கார், திரு.கே.எம். முன்ஷி, திரு.சையது முகமது சாதுல்லா, சர்.பி.எல்.மிட்டர், திரு.டி.பி.கைத்தான்- இவர்கள்தான் வரைவுக்குழுவினர். இக்குழுவுக்கு டாக்டர் அம்பேத்கர் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். இந்தக் குழுதான் அரசியல் சாஸன வரைவை முழுமையாகத் தயாரித்தது. டாக்டர் அம்பேத்கர் மிகக் கடுமையாகவே உழைத்தார்.

அரசியல் சாஸனம் வரைவதில் டாக்டர் அம்பேத்கரின் பணி எவ்வாறு இருந்தது என்பதை டி.டி.கிருஷ்ணமாச்சாரி எவ்வாறு பாரட்டினார் என்று பாருங்கள்:

“அரசியல் சாசனம் வரைவதில் டாக்டர் அம்பேத்கரின் ஆர்வத்தையும் கடுமையான உழைப்பையும் நான் அறிவேன். சபையால் வரைவுக் குழுவுக்கு அமர்த்தப்பட்ட எழுவரில், ஒருவர் பணியிலிருந்து நீங்கிவிட்டார். ஒருவர் காலமாகிவிட்டார். அந்த இடம் நிரப்பப்படவில்லை. இன்னொருவர் அமெரிக்கா சென்றுவிட்டார். மற்றொருவர் மாநில வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்தார். ஓரிருவர் தில்லியிலிருந்து தொலைவில் இருந்த்தால், அவர்களுடைய உடல்நிலை காரணமாக வருகை தர இயவில்லை. ஆதலால் அரசியல் சாஸனம் வரையும் முழுப் பொறுப்பும் டாக்டர் அம்பேத்கரிடம் சென்றது. அவர் அக்கடமையைச் செவ்வனே செய்ததால் நாம் அவருக்கு நன்றியுடையவராகிறோம் எனக் கூறுவதில் எந்த ஐயமும் இல்லை”

-என்று கூறினார் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த டி.டி.கிருஷ்ணமாச்சாரி. அந்த அளவுக்கு டாக்டர் அம்பேத்கரின் பணி நிகரற்றதாக இருந்தது.

1949 செப்டம்பர் 16 அன்று எல்லா ஷரத்துகளின் மீதும் நடைபெற்ற விவாதங்கள் முடிவடைந்தன. செப்டம்பர் 17 அன்று டாக்டர் அம்பேத்கர் ஒரு தீர்மானத்தை மொழிந்தார். அதன்மீதான விவாதம் 10 வாரங்களுக்கு நடைபெற்றது. இறுதியாக டாக்டர் அம்பேத்கரைப் பாராட்டி பேசிய உறுப்பினர்களின் பேச்சுகளை ஆராய்ந்தால் டாக்டர் அம்பேத்கரின் பணி எவ்வளவு முக்கியமானது என்பது விளங்கும்.

திரு.சேட் கோவிந்ததாஸ்: முதலில் இந்த அமைப்புச் சட்டத்துக்கு சரியான வடிவத்தைக் கொடுப்பதற்கு பாடுபட்ட டாக்டர் அம்பேத்கரைப் பாராட்ட விரும்புகிறேன். அவர் தனக்குத் தரப்பட்ட பணியை மிகத் திறமையாகச செய்து முடித்திருக்கிறார்.

திரு.குலாதர் சாலிஹா: இந்த அற்புதமான அமைப்புச் சட்டத்தை எவ்வளவோ இடப்ப்பாடுகளுக்கிடையில் தயாரித்த வரைவுக் குழுவினரையும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக இக்குழுவின் தலைவர் டாக்டர் அம்பேத்கர் அவர்களையும் வாழ்த்த நான் கடமைப்பட்டுள்ளேன்.

திரு.டி.பிரகாசம்: டாக்டர் அம்பேத்கர் ஒரு சட்ட மேதை. இவர் இங்கு செய்த பணியால் இங்கிலாந்து நாட்டின் அரசு வழக்கறிஞராக ஆவதற்கும் தகுதி பெற்றவர் என மெய்ப்பித்துள்ளார்.

திரு.எச்.ஜே.காண்டேகர்: இந்த அமைப்புச் சட்டத்தை நான் ‘மகர் சட்டம்’ என்று அழைக்கிறேன். ஏனென்றால் டாக்டர் அம்பேத்கர் ஒரு மகர். மனுநீதியை நாம் அகற்றிவிட்டு மகர் நீதியைப் பெற்றுள்ளோம். மனுநீதியால் நாட்டிற்கு எந்தப் பயனும் இல்லை. மகர் நீதியால் இந்த நாட்டை ஒரு சொர்க்க பூமியாக ஆக்குவோம்.

திரு.மக்பூப் அலி பேக்: இந்த அமைப்புச் சட்டத்தை மிகத் திறமையோடு வடிவமைத்த டாக்டர் அம்பேத்கர் அவர்களை நான் பாராட்டுகிறேன். அமைப்புச் சட்டத்தின் நுணுக்கங்களைப் பற்றியும், குறிப்பாக நிதித்துறை சம்பந்தமாகவும் அவருக்கு இருக்கின்ற அறிவு, அவரது பேச்சுத்திறன் ஆகியவையெல்லாம் அற்புதமானவை. முழுமையானவையும் கூட.

திரு.எஸ்.நாகப்பா: இந்த அருஞ்செயலின் மூலம் பட்டியல் வகுப்பைச் சார்ந்தவர்கள் திறமையற்றவர்கள் என்கிற மாசு துடைக்கப்பட்டுவிட்டது. அத்துடன் அல்லாமல் வாய்ப்புகள் கிடைக்குமேயானால் மற்றவர்களை மிஞ்சவும் முடியும் என்பதும் தெளிவாகத் தெரிந்துவிட்டது. இதற்காக நான் டாக்டர் அம்பேத்கர் அவர்களைப் பாராட்டுகிறேன்.

திரு.ஜஸ்பத்ராய் கபூர்: டாக்டர் அம்பேத்கர் இந்த சபையில் ஆற்றிய முதல் உரை, அதற்குப் பிறகு பல நேரங்களில் ஏற்பட்ட சிக்கல்களைத் திறமையுடன் இவர் நீக்கிய முறை, அமைப்புச் சட்டத்துக்காக இவர் எடுத்துக் கொண்ட முயற்சிகள் ஆகியவற்றைப் பார்க்கின்றபோது, டாக்டர் அம்பேத்கர் மிகச்சிறந்த தேசபக்தர் என நான் கூறுவேன்.

திரு.சியாமாநந்தன் சகாயா: நம் நாட்டின் விடுதலையை மகாத்மா காந்தி பெற்றுத் தந்தார். அதனுடைய அமைப்புச் சட்டத்தை, மகாத்மாவைக் கடுமையாக விமர்சித்த சட்டமேதையான டாக்டர் அம்பேத்கர் உருவாக்கியுள்ளார். இவரை நம்முடைய சாஸன சபை மட்டுமல்லாமல் நம்முடைய நாடே பாராட்டக் கடமைப்பட்டுள்ளது.

திரு.கோபால் நாராயண்: இவர் வடிவமைத்த இந்த மாபெரும் அமைப்புச் சட்டத்தில் எந்த ஒரு பொருளையும் இவர் விட்டுவிடவில்லை. டாக்டர் அம்பேத்கரைப் பற்றி நான் ஒரு வார்த்தை கூற விரும்புகிறேன். இவர் அறிவுத் தன்மையின் மனித உருவம் மட்டுமல்ல, தனக்குப் பேரும் புகழும் சேர்த்துக் கொண்டுள்ளார்.

திரு.ஆர்.வி.துலேர்: நம் எதிரில் வைக்கப்பட்டதானது ஒரு மாபெரும் பணி. டாக்டர் அம்பேத்கர் இதனை மிகவும் திறமையாகச் செய்து முடித்திருக்கிறார். இந்தப் பணியானது பாண்டவர்களில் பீமனின் பெருஞ்செயல் போன்றது. அவரது பெயர் பீமராவ் அம்பேத்கர். தன்னுடைய பெயருக்கு ஏற்ப இருந்தது அவருடைய பணி. தெளிவான பேச்சு, தொலைநோக்கு இவற்றின் மூலம் எதிர்வரிசையில் அமர்ந்திருந்த எல்லா உறுப்பினர்களின் எண்ணங்களையும் நன்றாகப் புரிந்துகொண்டு அவற்றிற்கேற்ப தம்முடைய கருத்துகளைத் தெளிவான பாணியில் கூறினார்.

திரு.அல்லாடி கிருஷ்ணசாமி ஐயர்: டாக்டர் அம்பேத்கர் இந்த வரைவு அமைப்புச் சட்டத்தின் தலைவராக, தன்னுடைய அயராத உழைப்பின் மூலமாக எவ்வளவு திறமையுடன் இதனை வடிவமைத்துள்ளார் என்பதனை நான் பாராட்டாவிட்டால், என்னுடைய பொறுப்பிலிருந்து தவறியவனாவேன்.

திரு.கே.எம்.ஜேதே: பட்டியலின மக்கள் டாக்டர் அம்பேத்கரை வெகுவாகப் பாராட்டிப் போற்றி வருகின்றனர். ஆகவே, இந்த அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தை ‘பீம் ஸ்மிருதி’ என்றுதான் அழைக்க வேண்டும். சட்டத்தின் மூலமாகத் தீண்டாமையை ஒழித்து விட்டார் டாக்டர் அம்பேத்கர்.

திரு.ஃபிரேங்க் அந்தோணி: இந்த கனமான, கடினமான அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்குவதில் அவர் எவ்வளவு கடுமையாக உழைத்திருக்க வேண்டுமென்று நம்மால் ஆழ்ந்து பார்க்கக்கூட இயலாது.

1949 நவம்பர் 25-இல் டாக்டர் அம்பேத்கர் நிறைவுரையாற்றினார். அதன்பின்னர் டாக்டர் பாபு ராஜேந்திர பிரசாத் கூறினார்:

“இந்த நாற்காலியில் நான் அமர்ந்து கொண்டு, அன்றாடம் இந்த மன்றத்தின் நடவடிக்கைகளைக் கவனித்துக்கொண்டு வந்த நேரங்களிலெல்லாம், வரைவுக் குழுவின் தலைவரான டாக்டர் அம்பேத்கர் தன்னுடைய உடல்நலம் குன்றியிருந்தாலும் எவ்வளவு ஆர்வத்துடனும் அக்கறையுடனும் தன்னுடைய கடமையை ஆற்றியுள்ளார் என்று உணர்ந்தேன். நாம் டாக்டர் அம்பேத்கர் அவர்களை வரைவுக் குழுவின் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுத்தது எவ்வளவு சரியான முடிவு என்பதையும் நான் உணர்ந்தேன். இந்த முடிவு எவ்வளவு சரியானது என்பதை அவர் மெய்ப்பித்தது மட்டுமல்லாமல் தன்னுடைய பணிக்கு அவர் மெருகு ஏற்றியுள்ளார் என்றே கூற வேண்டும்”.

-இப்படி எல்லோரும் அரசியல் சாஸனம் வரைவதில் டாக்டர் அம்பேத்கர் ஆற்றிய பணியை (பெரும்பாலும் காங்கிரஸ்காரர்கள் தான்) கூறினாலும், இப்போதைய காங்கிரஸ்காரர்களுக்கு அதை ஏற்றுக் கொள்வதில் தயக்கம் ஏனோ தெரியவில்லை. அதனால் பண்டித ஜவஹர்லால் நேரு அவர்களே, டாக்டர் அம்பேத்கரின் பணியைப் பாராட்டியிருக்கிறார்:

“டாக்டர் அம்பேத்கரைக் காட்டிலும் அரசியல் சாஸனம் உருவாவதற்கு வேறு யாரும் அதிக அக்கறையும் உழைப்பும் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை என்பதில் ஐயமில்லை.”

இதுதான் இந்திய அரசியல் சாஸனம் வடிவமைத்த சிற்பியின் கதை. இந்த நாடு உள்ள வரை, இந்த நாட்டுக்கென தனித்த சிறப்புடைய அரசியல் சாஸனத்தை வடிவமைத்த டாக்டர் பீமராவ் அம்பேத்கரின் புகழும் நிலைத்திருக்கும்.

மனு ஸ்மிருதியின் பெயரால் மக்களைப் பிளவுபடுத்தி, சமுதாயத்தின் பெரும்பகுதி மக்களை தீண்டத்தகாதவர்களாக்கி அடக்கியாண்ட ஆதிக்க சக்திகளுக்கு தனது கடுமையான உழைப்பாலும், நேர்மையான நடத்தையாலும் சரியான மருந்தைக் கொடுத்தார் அம்பேத்கர். ஒருமைப்பாட்டை வலுவாக்கும் ‘பீம ஸ்மிருதி’ என்று அழைக்கத் தக்க அற்புதமான அரசியல் சாஸனத்தை அவர் வழங்கிச் சென்றார்.

அம்பேத்கரின் 125-வது பிறந்த தின ஆண்டு கொண்டாடப்படும் இக்காலத்தைவிட, அவரது அரும்பணியை மெச்சுவதற்கு வேறெந்தக் காலம் பொருத்தமாக இருக்க முடியும்?

 

குறிப்பு:

 திரு. ம.வெங்கடேசன்,  எழுத்தாளர்; அம்பேத்கரியல் ஆய்வாளர்.

.

Advertisements

புரட்சியாளர் அம்பேத்கரின் சமஸ்கிருத ஆதரவு

-ம.வெங்கடேசன்

ambedkar

 

சமஸ்கிருதம் என்றாலே அது தீட்டுப்பட்ட மொழிபோலவே நாம் எண்ணிக் கொண்டு இருக்கிறோம். அது ஆரிய மொழி, பிராமணர்களின் மொழி, அது தமிழை அழிக்கும் மொழி என்றெல்லாம்கூட கருத்தை அள்ளிவீசிக் கொண்டிருக்கிறோம். தலித்துகளில்கூட அப்படியான ஒரு எண்ணத்தை வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களின் மனங்களில் இந்த எண்ணங்களைத்தான் பல நூறாண்டுகளாக வெள்ளைக்காரர்கள் செய்தார்கள், இப்போது திராவிட, கம்யூனிச, கிறிஸ்தவ, இஸ்லாமிய தேசவிரோத சக்திகள் இந்த எண்ணங்களைத்தான் தலித்துகளின் – மக்களின் மனங்களில் தொடர்ந்து விதைத்து வருகிறார்கள்.

ஆனால் உண்மையில் சமஸ்கிருதம் இந்த நாட்டின் மொழி. இம்மக்களின் மொழி. இன்று தலித்துகளின் பட்டியலில் உள்ள வள்ளுவர்களை எடுத்துக் கொள்வோம். அவர்கள் வானியல், ஜோதிடம் போன்றவற்றில் மிகச்சிறந்த திறமைசாலிகளாக, புகழ்பெற்றவர்களாக இருந்திருக்கின்றனர். பல்வேறு அரசர்களுக்கு நாள் குறித்து தரும் கணியன்களாக பணிபுரிந்துள்ளனர். சமஸ்கிருத மொழியில் தேர்ச்சி பெறாமல் ஜோதிடத்தையும், வானியலையும் தொழிலாகக் கொள்ள முடியாது. காலத்தையும் கணிக்க முடியாது.

இப்படி எல்லா மக்களுக்குமான மொழியாக இருந்த சமஸ்கிருதம் நாளடைவில் ஒரு சமுதாயத்திற்கான மொழியாக உருமாற்றம் பெற்றது வரலாற்றின் புதிர். ஆனால் ஒரு சில இடங்களில் தலித்துகள் சமஸ்கிருதம் பயின்றனர் என்ற விபரம் நமக்குக் கிடைக்கிறது. உதாரணத்திற்கு பறையரான க.அயோத்திதாசப் பண்டிதர், அவரின் பாட்டனார் போன்றவர்கள் சமஸ்கிருத மொழியில் மிகுந்த பாண்டித்தியம் பெற்றவர்கள். அதே சமயம் அண்ணல் அம்பேத்கர், டாக்டர் எம்.ஆர்.ஜெயகர் போன்றவர்களுக்கு சமஸ்கிருதம் கற்றுக் கொடுக்க முடியாமல் ஆதிக்க சாதியினரால் துரத்தப்பட்ட சம்பவங்கள்தான் மிக மிக அதிகம்.

ஆனால் இதற்காக அண்ணல் அம்பேத்கர் சமஸ்கிருத மொழியை வெறுத்து ஒதுக்கிடவில்லை. தம் சொந்த முயற்சியாலும் பண்டிதர்களின் துணைகொண்டும் சமஸ்கிருத மொழியைக் கற்றார். அவர் சமஸ்கிருத மொழியைப் பற்றி கூறும்போது ‘சமஸ்கிருதம் காவியங்களின் புதையல்; அரசியலுக்கு, த த்துவத்திற்கு, இலக்கணத்திற்கு இது தொட்டில்; நாடகங்களுக்கு, தர்க்க இயலுக்கு, திறனாய்வுக்கு இது ஒரு வீடு’ என்று அம்பேத்கர் குறிப்பிட்டுள்ளார். (1)

சமஸ்கிருத மொழியின்மேல் அண்ணல் அம்பேத்கருக்கு என்றைக்குமே வெறுப்பில்லை. சமஸ்கிருத மொழி இந்த பாரத தேசத்தின்  மொழியாக, தேசிய மொழியாக வரவேண்டும் என்ற எண்ணத்தைக் கொண்டிருந்தார். தனக்கு வாய்ப்புக் கிடைத்த போது அதை நிரூபித்தவர் அண்ணல் அம்பேத்கர் அவர்கள். அரசியல் சட்ட நிர்ணய சபை விவாதத்தில் கலந்துகொண்ட அம்பேத்கர் பாரதத்தின் தேசிய மொழியாக சமஸ்கிருதம் வர வேண்டும் என்ற தன்னுடைய கருத்தை ஆணித்தரமாக எடுத்துரைத்தார். இது பற்றி பிடிஐ நிருபர், நீங்கள் சமஸ்கிருதத்திற்கு ஆதரவு தெரிவித்தீர்களாமே என்று அம்பேத்கரிடம் கேட்டபோது, ஆம், அதில் என்ன தவறு இருக்கிறது? என்று அந்த நிருபரைப் பார்த்து கேள்வி கேட்டார். (2)

ambedkar on sanskrit

இந்த செய்தி அன்றைய எல்லா பத்திரிகைகளிலும் வெளியானது. தி சண்டே ஹிந்துஸ்தான் ஸ்டாண்டர்ட் எனும் பத்திரிகைக்கு செப்டம்பர் 11, 1949 அன்று அளித்த பேட்டியில் பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் பின்வருமாறு கூறினார்: ‘சட்ட அமைச்சர் எனும் முறையில் அதிகார பூர்வமாக பாரத தேசத்தின் ஆட்சி மொழியாக சமஸ்கிருதம் இருக்க வேண்டும். என நான் பாராளுமன்றத்தில் வலியுறுத்தினேன்.  (3)

இதற்கு இரண்டுநாள் முன் நடந்த அகில இந்திய ஷெட்யூல்ட் வகுப்பினர் பெடரேஷன் கூட்டத்திலும் அண்ணல் அம்பேத்கர் இதே கருத்தை வலியுறுத்தினார். அப்போது B.P.மௌர்யா போன்ற சில உறுப்பினர்கள் எதிர்த்தனர். இது டாக்டர் அம்பேத்கருக்கு மிகவும் மன வருத்தத்தை ஏற்படுத்தியது. பின் B.P.மௌர்யா அவர்கள் என்சிஈஆர்டி-க்கு ஒரு கடிதம் எழுதியிருந்தார். தான் அப்போது அறியாமையினாலும் சமஸ்கிருத மொழியின்மேல் இருந்த வெறுப்பினாலும் அப்படி நடந்துகொண்டதாக அக்கடிதத்தில் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

அண்ணல் அம்பேத்கரை பின்பற்றும் தலித்துகள் இன்றும் அறியாமையின் காரணத்தாலோ அல்லது இந்த தேசத்தின் எதிரிகள் கட்டமைத்திருக்கிற பொய்ப் பிரச்சாரத்தாலோ மயங்கி சமஸ்கிருதம் என்ற பொக்கிஷத்தை புறக்கணித்து வருகின்றனர். இதில் நஷ்டம் சமஸ்கிருத மொழிக்கல்ல.

அடிக்குறிப்புகள்:

1. 1947 ஏப்ரல் 13ஆம் நாள் நவயுகம் வெளியிட்ட அம்பேத்கர் சிறப்பு மலரில் பேராசிரியர் சத்தியபோத் ஹட்லிக் எழுதியது. (நூல் :டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் வாழ்க்கை வரலாறு, தனஞ்செய் கீர், தமிழாக்கம் – க.முகிலன், வெளியீடு :மார்க்சிய பெரியாரியப் பொதுவுடைமைக் கட்சி.

2. The Hindu 11-9-1949

3. The Sunday Hindustan standard 11-9-1949

 

குறிப்பு:

திரு. ம.வெங்கடேசன், அம்பேத்கரியல் ஆய்வாளர். சிற்ந்த எழுத்தாளர்.

இந்தக் கட்டுரை  ‘விஜயபாரதம்’ இதழில் வெளியானது.

நன்றி: தமிழ் ஹிந்து

.

விவேகானந்தரும் அம்பேத்கரும்

-அரவிந்தன் நீலகண்டன்

ambedkar and vivekananda

 

பாரதத்தின் ஞானமரபின் ஊற்றுக்கண்களாக விளங்குபவை எவை?

பாரதத்தின் ஞான உச்சங்களாக கருதப்படுபவை உபநிடதங்களே. அவற்றின் மகா வாக்கியங்களே பாரதப் பண்பாட்டின் முக்கிய அடித்தள மதிப்பீடுகளாக அமைந்தன. அவை நம்பிக்கை சார்ந்த வெளிப்பாடுகள் அல்ல; வழிவழியாக வந்த ஞானத்தேடல்களின் உச்சங்கள். அனுபவங்கள் சார்ந்த தரிசனங்கள். எனவே நம்பிக்கையைக் கோராமல் அவை சிரத்தையுடனான ஞானத்தேடலையே மானுடத்தின் கடமையாக முன்வைத்தன. மானுடத்தின் சமத்துவத்தை மட்டுமல்லாது, சகல சிருஷ்டியின் ஒற்றுமையை அவை வலியுறுத்தின. அத்துடன் இந்த ஆன்மநேய ஒற்றுமையையும் சமத்துவத்தையும் தன் சுயத்தில் உணர்வதையே மானுட சமுதாயத்தின் மிகப் பெரிய அறமாக பாரதம் தலைமுறைகள் தோறும் முன்வைத்து வருகிறது.

ஆனால் மானுட வரலாற்றிலோ ஏற்றதாழ்வுகளும் சாதி உணர்வும் அதிகார அந்தஸ்து பேதங்களும் இந்த ஆன்மநேய சமத்துவத்தை தனிமனிதன் உணராதவாறு செய்கிறது. ஒவ்வொரு சமுதாயத்திலும் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் இந்த ஏற்றத் தாழ்வு இருந்திருக்கிறது. அதனுடன் அந்த ஏற்றத் தாழ்வை மீறியும் எதிர்த்தும், அனைத்து மக்களும் பரமாத்மாவின் பகுதியே எனும் அத்வைத சமத்துவ குரலும் தொடர்ந்து ஒலித்த படியே இருந்துள்ளது.

அத்வைதத்தின் ஆன்மநேய சமத்துவ ஒளிக்கு சத்தியகாமனும் ரைக்வரும் வேதகால எடுத்துக்காட்டுக்கள். சமுதாயம் ஒதுக்கிய தொழுநோயுற்ற பெண்கள் வேதத்தில் மந்திர த்ருஷ்டாக்களாக போற்றப்படுகின்றனர்.

வரலாற்றுக் காலங்களில் அந்த சமத்துவ ஞானக்குரல் புத்தர் மூலமாக ஒலித்தது. சங்கரர் ‘மனீஷா பஞ்சகம்’ மூலம் காசியில் அதே வேதாந்த மானுட நேயத்தை பிரகடனம் செய்தார். ராமானுஜர் வைணவத்தை அனைத்து மக்களையும் அணைக்கும் ஆன்மிக மக்கள் இயக்கமாகக் கண்டார். ராகவேந்திரர் தாழ்த்தப்பட்டவர் கொண்டு வந்ததால் எள்ளை சுவாமியின் நைவேத்யத்திலேயே சேர்த்தார்.

இந்த பாரத ஞான மரபின் தொடர்ச்சியை நாம் ராமகிருஷ்ண- விவேகானந்த மரபில் பரிபூரணமாகக் காணலாம். ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் சாதியுணர்வை முழுமையாக தாண்டிய நிலையில் தனது தலையால் தாழ்த்தப்பட்டவரின் கழிவறையை சுத்தம் செய்தார். விவேகானந்தர் தாழ்த்தப்பட்டவரிடம் புகையிலையைக் கேட்டு வாங்கினார். சிறு வயதிலேயே விவேகானந்தர் சாதிவாரியாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த ஹூக்காக்களை சாதி வித்தியாசமில்லாமல் பயன்படுத்தி மனிதர்கள்- மனிதர்களிடையே ஏற்படுத்திய கட்டுப்பாடுகளை உடைத்தார்.

பாரத சரித்திரத்தில் மற்றொரு மாபெரும் ஆளுமையாக திகழ்பவர் நவீன பாரதத்தின் போதிசத்வரும் அரசியல் நிர்ணய சட்டத்தின் முதன்மைச் சிற்பியுமான பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் ஆவார். சாதிக் கொடுமைகளை தாமே அனுபவித்து, வாழ்க்கையில் போராடி முன்னுக்கு வந்தவர் பாபா சாகேப். அவரது குடும்பம் ராமானந்த- கபீர் பக்தி மார்க்கத்தில் வந்ததாகும். டாக்டர் அம்பேத்கார் திறந்த மனமும் சிறந்த சிந்தனைத் திறனும் கொண்டவராக இருந்தார்.

அவரது ஒவ்வொரு போராட்டத்தையும் அவர் முழுக்க முழுக்க அஹிம்சை முறையிலேயே நடத்தினார். காலாராம் எனும் ராமர் கோவில் நுழைவு போராட்டத்தில் மேல்சாதியினரால் கடுமையாகத்தாக்கப்பட்ட போதும் அம்பேத்கர் தமது மக்களை அமைதி காக்கச் சொன்னார். இறுதியில் ஆச்சாரவாதிகளிடம் மிக மோசமாக ஹிந்து தர்மம் சிக்கியிருப்பதை உணர்ந்த அம்பேத்கர் தமது மக்களை பௌத்தராக மாறும்படி கூறினார். ஆனால் அவர் இயற்றிய அரசியல் சட்டத்தில் அவர் பௌத்தர்களை ஹிந்து தர்மத்தின் ஒரு பிரிவாகவே அங்கீகரித்திருந்தார்.

இக்கட்டுரையில் சாதியம், தேசியம் ஆகியவை குறித்த பார்வையில், அண்ணல் அம்பேத்கருக்கும் சுவாமி விவேகானந்தருக்கும் இருக்கும் வியக்கத்தகு ஒற்றுமைகள் சிலவற்றைக் காணலாம்.

பாரத தேசிய ஒற்றுமையின் இயற்கை:

பாரதத்தின் ஒருமைப்பாட்டின் அடிப்படைத்தன்மையின் இயற்கை என்ன? சுவாமி விவேகானந்தர் பாரதத்தின் ஒருமைப்பாடு குறித்து பின்வருமாறு கூறுகிறார்:

‘பாரத தேசிய ஒருமை என்பது அதன் சிதறி கிடக்கும் ஆன்மிக சக்திகளை ஒருங்கிணைப்பதே ஆகும். தம் இருதயத் துடிப்பினை பாரதத்தின் ஆன்மிக இசையுடன் லயப்படுத்திக் கொள்வதே பாரதத்தின் தேசிய ஒருமைப்பாடாகும்.’1

டாக்டர் அம்பேத்கரும் தேசிய ஒருமைப்பாடு அமைவதென்பது அரசதிகாரம், பூகோள அமைப்பு போன்ற காரணிகளால் மட்டுமே அமையப்பட முடிந்த ஒன்றா எனும் கேள்விக்கு பின்வருமாறு பதிலுரைக்கிறார்:

‘புவியமைப்பு ரீதியிலான ஒற்றுமை என்பது இயற்கையால் உருவாக்கப்பட்ட ஒன்று. ஒரு தேசியம் உருவாக்கப்படுகையில் பல சமயங்களில் இயற்கையின் உருவாக்கம் மனிதரால் மறுதலிக்கப்படுகிறது. புற காரணிகளால் ஏற்படுத்தப்படும் ஒற்றுமை குறுகிய ஒன்று. அது ஒருமைப்பாடே அல்ல. அரசதிகார அமைப்பினால் தேசிய ஒருமை உருவாக்கப்படலாமென்றால் அதுவும் மேலோட்டமான ஒன்றே. என்றென்றும் மாறாத தேசிய ஒருமைப்பாடு என்பது ஆன்மிக ஒருமைப்பாடே.’2

சமுதாய பிரச்னைகளுக்கு இன ரீதியிலான கண்ணோட்டம் அபத்தமானது:

ஆனால் இன்றைய அறிவுஜீவி என தங்களைக் கருதிக்கொள்பவர்கள் இவ்வாறு கேட்கலாம்: “இந்தியர்கள் என்பவர்கள் உண்மையில் ஆரியரென்றும் திராவிடரென்றும் இரு வேறு இனத்தவர்கள் அல்லவா? அவர்கள் எப்படி ஒரே இனத்தவர்கள் ஆக முடியும்? ஆரியர்கள் திராவிடர்கள் மீது திணித்த இனவெறிக் கொள்கையான வர்ணாசிரம அமைப்பின் அடிப்படையில்தானே இன்றைய சாதிய வக்கிரங்கள் உருவாகியுள்ளன? ‘இந்தியா ‘ என்பதே ஒரு ஆரிய மேலாதிக்க மேல்சாதி கட்டமைப்பல்லவா? பல தேசிய இனங்களின் தொகுப்பு தானே இந்தியா?”

இத்தகைய கருத்துகளை அறிந்தோ அறியாமலோ பரப்புகிற பலர், டாக்டர் அம்பேத்கரின் பெயரையும் பயன்படுத்தி வருகின்றனர். ஆனால் டாக்டர் அம்பேத்கர் பாரதத்தின் சமுதாய அவலங்களுக்கு இனரீதியிலான வெறுப்பு வியாக்கியானங்களை எவ்வாறு எதிர்கொண்டார் ?

இவ்விஷயங்களில் அதிசயப்படத்தக்க வகையில் அவரது கண்ணோட்டம் சுவாமி விவேகானந்தரை ஒத்திருந்தது.

ஆரிய இனவாதம் குறித்து விவேகானந்தர் கடுமையான ஏளனத்துடன் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்:

”நமது ஐரோப்பிய ஆய்வாளரின் கனவில் இந்தியா முழுக்க முழுக்க அடர்ந்த கருமை விழிகளுடனான பூர்விகவாசிகளால் நிரம்பப்பட்டிருக்கிறது. பின்னர் வெண்ணிற ஆரியர்கள் வருகின்றனர். எங்கிருந்து என்பது கடவுளுக்குதான் வெளிச்சம். சிலர் அவர்கள் மத்திய திபெத்திலிருந்து வந்ததாகக் கருதுகின்றனர். தேசப்பற்றுடைய ஆங்கிலேயர்கள், ஆரியர்கள் சிவப்பு தலைமுடி கொண்டதாகக் கருதுகின்றனர். நமது ஐரோப்பிய ஆய்வாளரின் முடி கருமையானதாக இருந்தால் ஆரியர்களின் முடி நிறமும் கருப்பாகி விடும். சமீபகாலமாக சுவிஸ் தேச ஏரி ஓரங்கள் ஆரிய இனத்தின் தாயகமென அறிவிக்கப்படுகிறது. அவர்கள் அந்த ஏரியிலேயே இந்த ஆராய்ச்சி வினோதங்களுடன் மூழ்கிவிட்டாலும் பாதகமில்லை எனக் கருதுகிறேன். ஆண்டவர், ஆரியர்களையும் அவர்களது பிறப்பிடங்களையும் ஆசிர்வதிப்பாராக.ஆனால் இந்த ‘ஆராய்ச்சி’களைப் பொறுத்த மட்டில் ஒரு உண்மை என்னவென்றால், நம் வேத புராணங்களில் ஒரு வார்த்தை, ஒன்று கூட, ஆரியர்கள் இத்தேசத்திற்கு வெளியே இருந்து வந்தார்கள் என்று கூற சான்றாக இல்லை…அதைப் போல சூத்திரர்கள் ஆரியர்களல்ல என்பதும் (ஆரிய இனவாதம் போன்றே) பகுத்தறிவற்ற மடத்தனம். பாரதியர் அனைவருமே ஆரியர், ஆரியரன்றி வேறல்ல”.3

டாக்டர் அம்பேத்கர் மிகுந்த தடைகளுக்கு எதிராக, வேதங்களை தாமே கற்றறிந்தவர். அவருக்கு மாக்ஸ்முல்லர் போன்றவர்கள் செய்த தவறான இனரீதியான வியாக்கியானங்கள் பெரும் ஏமாற்றத்தையும் அதிர்ச்சியையும் தந்தன. அனாஸா என்பதை மாக்ஸ்முல்லர் அ-நாஸா என பதம் பிரிப்பதை அம்பேத்கர் கடுமையாக எதிர்த்தார். சாயனரின் பதப்பிரிப்பே சரியானது என அவர் கருதினார். டாக்டர் அம்பேத்கர் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்:

‘ஆரிய படையெடுப்பு ஒரு புனை கதை. இக்கோட்பாடு சிலரை மனமகிழ்விக்க உருவாக்கப்பட்ட நம்பிக்கைகள். அந்நம்பிக்கைகளின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்ட சித்தாந்தங்கள் ஆகியவற்றின் மூலம் கட்டப்பட்டது. அறிவியல் ஆய்வின் வக்கிரத்தின் விளைவே அது. உண்மைகளின் அடிப்படையில் பரிணமித்ததல்ல இக்கோட்பாடு. மாறாக கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் அதனை நிரூபிக்க பொறுக்கியெடுக்கப்பட்ட தகவல்களின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்டது இது. ஒவ்வொரு புள்ளியிலும் தகர்ந்து விழும் கோட்பாடு இது.’

‘(வேத இலக்கியத்தில் ஆரிய இனம் குறித்து சான்று உள்ளதா என்பது குறித்து) என் முடிவுகள் பின்வருமாறு:

1. வேதங்கள் ஆரியர் எனும் ஓர் இனத்தை அறியவில்லை.

2. ஆரிய இனம் என்ற ஒன்று படையெடுத்ததற்கோ அது இங்கிருந்த தஸ்யுக்கள் எனும் பூர்விக குடிகளை அடிமைப்படுத்தியதற்கோ எவ்வித சான்றுகளும் வேதத்தில் இல்லை.

3. ஆரிய/ தஸ்யு வித்தியாசங்கள் இன ரீதியிலானவை என்பதற்கு எவ்வித ஆதாரமும் இல்லை.

4.வேதங்கள் ஆரியரும் தஸ்யுகளும் வெவ்வேறு தோல் நிறம் கொண்டவர்கள் எனக் கருத இடம் தரவில்லை. பிராமணர்கள் ஆரியரெனில் தலித்துகளும் ஆரியரே. பிராமணர்கள் திராவிடர்களெனில் தலித்துகளும் அவ்வாறே. ’4

நாம் வாழ வேண்டுமென்றால்:

ஹிந்து சமுதாயம் வாழ வேண்டுமெனில் அது தன் சமுதாயத்தின் உயிர்சக்தியை அரித்துக் கொண்டிருக்கும் அனைத்து மூடப் பழக்க வழக்கங்களையும் களைய வேண்டியதன் அவசியத்தை சுவாமி விவேகானந்தரும் டாக்டர் அம்பேத்கரும் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தி வந்துள்ளனர்.

சுவாமி விவேகானந்தர் கூறினார்:

‘எத்தகைய ஒரு கீழ்த்தர வாழ்க்கையை நாம் வாழ்கிறோம். ஒரு பாங்கி (தலித்) ஒரு நம்மிடம் வருகையில் ஏதோ பிளேக் நோய் கண்டது போல அவரை ஒதுக்குகிறோம். ஆனால் ஒரு பாதிரி சில கோப்பை தண்ணீரை அவர் தலையில் விட்டுவிட்டால் ஒரு கோட்டும் போட வைத்துவிட்டால், நமது வைதீகர் அவரை தன் உள்ளறைக்கே அழைத்துச் சென்றுவிடுவார்…நம் மதமே ‘என்னைத் தொடாதே ‘ என்பதில்தான் உள்ளது…. இந்த திருக்கூத்துகள் மேலும் தொடர்ந்தால் நாம் அழிந்து படுவோம். ’5

இதே கருத்தை பாபா சாகேப் அம்பேத்கரும் கூறியுள்ளார். மகாத்மா காந்தி தன் ‘ஹரிஜன் ‘ பத்திரிகையின் தொடக்க மலருக்கு செய்தி அனுப்ப பாபாசாகேப் அம்பேத்கரிடம் கேட்டுக்கொண்ட போது, அம்பேத்கர் பின்வரும் செய்தியினை கொடுத்தார்:

‘சாதியத்தின் விளைவே தீண்டத்தகாதோர் எனும் பிரிவு. இனி வரும் கடுமையான காலகட்டத்தில் ஹிந்து சமுதாயம் உயிர்வாழ, இக்கொடுமை ஹிந்து தர்மத்திலிருந்து முழுமையாக அகற்றப்பட வேண்டும். ’6

சமுதாய ஒருமை ஏற்பட சமஸ்கிருதம் தேசிய மொழியாவதன் அவசியம்:

சமஸ்கிருத மொழியை விவேகானந்தர் தேசம் முழுமைக்கும் சொந்தமான பாரம்பரிய பொக்கிஷமாக மட்டும் கருதவில்லை. அதற்கும் மேலாக அது அனைத்து வகுப்பினராலும் கற்கப்படுவதன் மூலம் சமுதாய வேறுபாடுகள் சாதியக் கொடுமைகள் அகற்றப்பட முடியும் என்பதில் தெளிவாக இருந்தார். சாதியத்தை ஒழிக்க பின்வரும் திட்டத்தை சுவாமி முன் வைக்கிறார்:

‘நம் பாரதத்தின் மிக உயர்ந்த ஆன்மிகக் கருத்துகள் மடங்களிலும் சம்ஸ்கிருத மொழியிலும் அடைபட்டு உள்ளன. நம் மக்கள் வெள்ளத்திற்கு அவை அடையப்பட முடியாமல் உள்ளன. எனவே முதலில் அவை மக்களை வந்தடையச் செய்ய வேண்டும். சமஸ்கிருதம் அனைத்து மக்களுக்கும் கற்றுக் கொடுக்கப்பட வேண்டும்….எனவே நம் பாரத சமுதாயம் உயர்வடைய நம் ஆன்மிக பாரம்பரியம் தாய்மொழிகளில் மக்களை சென்றடைவதும் அனைத்து மக்களும் சமஸ்கிருதம் பயில்வதும் அவசியமாகும்.’7

தி சண்டே ஹிந்துஸ்தான் ஸ்டாண்டர்ட் எனும் பத்திரிகைக்கு செப்டம்பர் 11, 1949 அன்று அளித்த பேட்டியில் பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் பின்வருமாறு கூறினார்:

‘சட்ட அமைச்சர் எனும் முறையில் அதிகாரப்பூர்வமாக பாரத தேசத்தின் ஆட்சி மொழியாக சமஸ்கிருதம் இருக்க வேண்டும் என நான் பாராளுமன்றத்தில் வலியுறுத்தினேன்’.

இதனைத் தொடர்ந்து அகில இந்திய ஷெட்யூல்ட் வகுப்பினர் பெடரேஷனிலும் டாக்டர் அம்பேத்கர் இதே கருத்தை வலியுறுத்தினார். அப்போது சில உறுப்பினர்கள் எதிர்த்தனர். இது டாக்டர் அம்பேத்கருக்கு மிகவும் மன வருத்தத்தை ஏற்படுத்தியது. பத்திரிகையாளர் கூட்டத்தில் மீண்டும் டாக்டர் அம்பேத்கர் ‘பாரதத்தின் ஆட்சிமொழியாக தகுந்தது. சமஸ்கிருதம் மட்டுமே எனவும் அது சமுதாய ஏற்றத் தாழ்வுகளை அகற்றிட சிறந்த வழி எனவும்’ அவர் கூறினார்.8

நூற்றாண்டுகளாக தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் பட்ட கஷ்டங்களும், அவரே அனுபவித்த துயரமும், அவை இன்றும் தொடரும் அவலமும் அவரது வார்த்தைகளில் கடினத்தை ஏற்றியிருந்தது. அன்று மதத்தின் பெயரில் நிலவிய மானுடமற்ற நடத்தைகளால் முழுமையாக அந்த அமைப்பில் அவர் நம்பிக்கை இழந்த போதும், இந்த மண்ணின் ஆன்மிக ஊற்றிலிருந்தே இத்துயரத்தை துடைக்கும் அமுதம் கிடைக்கும் என்பதில் அவர் தெளிவாக இருந்தார். எனவே தான் அவர் இந்த மண்ணின் மைந்தரான புத்த பகவானின் காருண்ய வழியை தேர்ந்தெடுத்தார்.அதற்கு முன்னால் அவர் குரு கோவிந்த சிங்கின் கால்ஸா பாதையை பாபா சாகேப் தேர்ந்தெடுத்தார்.

சுவாமி விவேகானந்தரையும் மிகவும் ஆகர்ஷித்த ஒரு ஆன்மிக வடிவமாவார் குரு கோவிந்தர்.

“நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு குரு கோவிந்த சிங்காகத் திகழ வேண்டும். நீங்கள் உங்கள் தேசத்தவரிடம் ஆயிரம் குறைகளைக் காணலாம். ஆனால் அவர்கள் நம்மவர் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். அவர்களே உங்கள் தெய்வங்கள். அவர்கள் உங்களை பழித்தாலும் என்ன இழிசொற்களை வீசினாலும் அவர்களை அன்பு செய்வதே உங்கள் கடமை. அவர்கள் உங்களை துரத்தினால் கூட மெளனத்தில் மரணத்தை எதிர் கொள்ளுங்கள். குரு கோவிந்த சிம்மனை போல வாழுங்கள், மடியுங்கள். அத்தகைய மனிதனே உங்களில் ஹிந்து எனும் பெயருக்கு தகுதியானவன்.”

என்று விவேகானந்தர் முழங்கினார்.9

பகவான் புத்தரிடம் விவேகானந்தரின் மனம் இயல்பாகவே லயித்தது, புத்தமே ஹிந்து சமயத்தின் பரிபூரணம் என கருதினார் ஸ்வாமி விவேகானந்தர்.

‘’புத்த சமயம் பாரதத்தில் இருந்து மறைந்ததால், அதனுடன் எழுந்த காருண்ய சமுதாய சீரமைப்பு அலையும் மறைந்தது…இந்தியாவின் சரிதலுக்கும் அதுவே காரணமாயிற்று.”

என அவர் கூறினார்.10

பாரதம் குறித்த அடிப்படையான பார்வையும் பாரதத்தின் மேன்மைக்கான செயல்திட்டம் குறித்தும் சுவாமி விவேகானந்தரும் சரி, அண்ணல் அம்பேத்கரும் சரி, எத்தனை ஒற்றுமையான கருத்துக்களைக் கொண்டிருந்தனர் என்பது மேலே கூறியுள்ளவற்றால் தெரியும்.

இந்த இருதய ஒற்றுமை எப்படி வந்தது? ஜவஹர்லால் நேருவின் அந்தரங்க காரியதரிசி ஒருமுறை அம்பேத்கரைப் பார்த்தபோது இந்த நூற்றாண்டின் சிறந்த இந்தியராக அம்பேத்கர் சுவாமி விவேகானந்தரை கருதியதாக பதிவு செய்கிறார்.11

பிரம்மத்துவம்: விவேகானந்த அம்பேத்கர் சங்கமம்…

பாபா சாகேப் அம்பேத்கர். ஹிந்து சமுதாயத்தை குறித்து மிகக் கடுமையான விமர்சனத்தை முன்வைத்த நூல் ஒன்று உண்டு. அதுதான் ’இந்து மதத்தின் புதிர்கள்’ எனும் பெயரில் அவர் எழுதிய நூல். இது ஒவ்வொரு ஹிந்து எதிர்ப்பாளரும் பயன்படுத்தும் நூலாகும். ஆனால் பாபா சாகேப் அம்பேத்கரின் உண்மையான எண்ணம், ஹிந்து சமுதாயத்தை மேம்படுத்த வேண்டும் என்பதே. ஹிந்து சமுதாய அமைப்புக்கு எதிராக அவர் கடுமையாக ஒரு குற்றச்சாட்டை அதில் அவர் முன்வைக்கிறார்:

ஹிந்து சமூக அமைப்பு ஜனநாயகத் தன்மையற்றிருப்பது விபத்தல்ல; அவ்விதத்திலேயே அது வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. வர்ணமாகவும், சாதிகளாகவும், சாதிகளுக்கு புறம்பே உள்ளவர்களாகவும் அது உருவாக்கியிருப்பது கோட்பாடுகளல்ல, கட்டளைகள். அவை அனைத்துமே ஜனநாயகத்துக்கு எதிரான தடை அரண்கள்.

அடுத்ததாக அதிலிருந்து அவர் முக்கியமான ஒரு அவதானிப்பைத் தருகிறார்:

இதிலிருந்து சகோதரத்துவம் எனும் கோட்பாடு ஹிந்து சமயத்துக்கும் ஞானமரபுக்கும் தெரியவே தெரியாத ஒன்று எனத் தோன்றலாம். ஆனால் அத்தகைய ஒரு முடிவு, வரலாற்றின் தரவுகளால் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட முடிந்ததல்ல. ஹிந்து சமயமும் ஞானமரபும் சகோதரத்துவத்தைக் காட்டிலும் சமூக ஜனநாயகத்துக்கு பெரும் சாத்தியம் அளிக்கக் கூடிய ஒரு கோட்பாட்டை உருவாக்கின – அதுவே பிரம்மத்துவம்.

சாதிகளற்ற ஹிந்து சமுதாயம் எனும் கோட்பாட்டுக்கான கருத்தியல் தேடலில் பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் நவ்யான பௌத்தத்தைத் தன் மெய்ஞான கருத்தியலாகத் தேர்ந்தெடுத்தாலும், அதன் வேர்களை அவர் உபநிடதங்களில் கண்டடைந்தார். பிரம்மத்துவம் என்பதன் அடிப்படையை அவர் பின்வருமாறு விளக்குகிறார்:

பிரம்மத்துவத்தின் சாரம் மூன்று வடிவங்களில் சொல்லப்படுகிறது. அவையாவன: (i) சர்வம் கல்விதம் பிரம்மம் – அனைத்தும் பிரம்மம் (ii) அகம் பிரம்மாஸ்மி – ஆத்மனே -சுயமே- பிரம்மம் எனவே நான் பிரம்மம் (iii) தத்வமஸி – ஆத்மனே சுயமே பிரம்மம் எனவே நீயும் பிரம்மம். மகா வாக்கியங்கள் என அறியப்படும் இவையே பிரம்மத்துவத்தினை வரையறை செய்கின்றன.

பின்னர் பிரம்மத்துவக் கோட்பாட்டிலிருந்து பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் ஜனநாயகத்தை ஒரு வாழ்க்கை முறையாக வடித்தெடுக்கிறார்:

அனைவரும் இறைவனின் மக்கள் என்பது ஜனநாயகத்துக்கான ஒரு பலவீனமான அடித்தளமாகும். அத்தகைய அடித்தளத்தினால் தான் பல தேசங்களில் ஜனநாயகம் வலிமையற்று உள்ளது. ஆனால் நீங்களும் நானும் ஒரே பிரபஞ்ச தத்துவத்தின் பகுதிகள் என்பதில் ஜனநாயகத்தைத் தவிர வேறெந்த சமூக கோட்பாட்டுக்கும் இடமில்லாது போகிறது. அத்தகைய கோட்பாடு ஜனநாயகத்தை வெறுமனே போதிக்கவில்லை. மாறாக ஒவ்வொருவருக்கும் கட்டாயமான வாழ்வியல் விதியாக்குகிறது. ஜனநாயகம் குறித்து ஆராய்ச்சி செய்யும் மேற்கத்திய ஆராய்ச்சியாளர்கள், ஜனநாயகம், கிறிஸ்தவம் அல்லது பிளேட்டானிய கருத்தியலிலிருந்து உருவானதாகவும், அதற்கு வேறேது ஊற்றுக்கண்ணும் இருந்திருக்க முடியாது என்றும் கருதுகிறார்கள். ஆனால் அவர்களுக்கு பிரம்மத்துவம் எனும் கோட்பாடு குறித்தும், அது ஜனநாயகத்துக்கு (கிறிஸ்தவ, கிரேக்க சிந்தனையைக் காட்டிலும்) சிறந்த அடிப்படையை ஜனநாயகத்துக்கு அளிக்கிறது என்பதும் தெரிந்திருந்தால், அத்தனை பிடிவாதமாக (மேற்கை மட்டுமே உயர்த்திப் பிடித்தபடி) இருந்திருக்க மாட்டார்கள்.

இதற்குப் பிறகு பாபா சாகேப் கூறுவது மிகவும் முக்கியமான ஒரு விஷயமாகும்:

ஒரு பக்கம் நம்மிடம் ஆகச் சிறந்த ஜனநாயகத்தத்துவமான பிரம்மத்துவம் எனும் கோட்பாடு உள்ளது. மறுபுறமோ நம் சமுதாயம் சாதிகள், உபசாதிகள், ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகள், ஒடுக்கப்பட்ட பூர்விகக் குடிகள், குற்றப் பரம்பரையினர் எனப் பிரிந்து கிடக்கும் நிலை உள்ளது. இதைவிட மிகப் பெரிய தவிப்பு வேறெதுவாக இருக்க முடியும்?12

சுவாமி விவேகானந்தரும் இதே வார்த்தைகளில் இந்து தருமத்தின் மகோன்னதத்தையும் இந்து சமுதாயத்தின் வீழ்ச்சியையும் கூறுவதை நாம் காண முடியும்:

இறைவன் உங்களிடம் மறுபடியும் புத்தராக வந்தார். ஏழைகள், துன்பப் படுகிறவர்கள், பாவிகள் ஆகியோரிடம் எப்படி அனுதாபம் காட்டுவது, எப்படி இதயப்பூர்வமாக அன்பு பாராட்டுவது என்று கற்பித்தார். ஆனால் நீங்கள் அவருக்குச் செவி சாய்க்கவில்லை. ஹிந்து சமயத்தைப் போல மிக உயர்ந்த முறையில் மனிதகுலத்தின் மேன்மைச் சிறப்பைப் பற்றி வேறெந்தச் சமயமும் இந்த உலகத்தில் போதிக்கவில்லை. அத்துடன் ஏழை, எளியவர்களின் கழுத்தின் மீது ஏறி மிதிக்கிற சமயமாக இவ்வுலகில் ஹிந்து சமயத்தைப் போல வேறெதுவும் இல்லை. இக்குற்றத்திற்கு சமயம் பொறுப்பு அல்ல; ஹிந்து சமயத்திலுள்ள வெளி வேஷக்காரர்கள், வறட்டு ஆசாரவாதிகள் ஆகியோரே காரணம். அவர்கள், இறை தத்துவம் வேறு, நடைமுறை விவகாரம் வேறு என்பது போன்ற கொள்கைகளின் வடிவத்தில் பலவிதமான கொடுஞ்செயல்கள் புரியும் பொறிகளைக் கண்டுபிடித்தார்கள்.13

உபநிடதங்கள் சமூக விடுதலைக்கான ஆயுதம்:

டாக்டர் அம்பேத்கர் ஹிந்து சமுதாயத்தில் சாதியத்தை ஒட்டுமொத்தமாக அழிப்பது குறித்து ஒரு நூல் எழுதினார். சாதியின் நிர்மூலம் (Annihilation of caste) என்பது அந்த நூலின் பெயர். அந்த நூலில் கடுமையாக சாதியத்தை அவர் சாடியதுடன், எவ்வித இரக்கமும் இன்றி ஹிந்து சமுதாயம் தங்கள் சாஸ்திரங்களை கேள்விக்குள்ளாக்கி சமத்துவம் சகோதரத்துவம் விடுதலை எனும் மதிப்பீடுகளின் அடிப்படையில் தம்மை சமுதாய புனர்நிர்மாணம் செய்ய வேண்டுமென்று கூறினார். அதற்கான நூல்களாக உபநிடதங்கள் அமையும் என அவர் அதில் சொல்லியிருந்தார். இது 1930-களில்.

இதன் தொடர்ச்சியாகத் தான், இருபது ஆண்டுகளுக்கு பிறகு உபநிடத மகா வாக்கியங்களில் தெரியும் பிரம்மத்துவத்தில் ஆகச் சிறந்த சமுதாய ஜனநாயக தத்துவத்துக்கான ஆன்மிக அடிப்படை இருப்பதை அவர் எழுதினார். இதே கருத்தை சுவாமி விவேகானந்தரும் கூறுகிறார்:

உபநிடதங்கள் சக்திக்கு பெரும் சுரங்கமாகும்… எல்லா இனத்தவரிடையேயும் எல்லா மதத்தினரிடையேயும் எல்லா சமயப் பிரிவினரிடையேயும் உள்ள பலவீனர்களான துன்பத்தால் நலிந்த ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை இது போர்முரசு கொட்டி அழைத்து உங்களை நம்பி நின்று விடுதலை பெறுங்கள் என்று முழங்கும். விடுதலை உடலுக்கு, விடுதலை மனதுக்கு, விடுதலை ஆன்மாவுக்கு இவையே உபநிடதங்களின் மூல மந்திரமாகும்.14

இந்த வியக்கத்தகு ஒற்றுமை எப்படி இந்த இரு மகான்களின் எண்ணங்களில் ஏற்பட்டது? இதற்கான விடை மிகவும் சுலபமானதாகும்.

சுவாமி விவேகானந்தரும் அண்ணல் அம்பேத்கரும் மானுடத் துன்பத்தைக் கண்டு ரத்தம் சிந்தும் இதயம் உடையவர்களாக இருந்தனர். மானுடத் துன்பத்தைத் துடைக்க பாரத மரபிலிருந்து தீர்வுகளை நாடினர். அதற்காகவே தமது வாழ்க்கைகளை அர்ப்பணித்தனர். தங்கள் சுய விடுதலையைத் துறந்து அதற்காக உழைத்தனர்.

அத்தகைய இரு பேரான்மாக்களின் பார்வைகளின் தேசத்துக்கான நல்வழிப்பார்வை ஒன்றானது அதிசயமல்லவே.

***

பயன்படுத்தப்பட்ட நூல்கள்:

1. லாகூர் பேருரை சுவாமி விவேகானந்தர் உரைகளும் எழுத்துகளும் பாகம்- III
2. டாக்டர் அம்பேத்கர் ‘Thoughts on Pakistan ‘ Part-II Chapter- IV
3. சுவாமி விவேகானந்தர், கொழும்பு முதல் அல்மோரா வரையான பேருரைகள்
4. டாக்டர் அம்பேத்கர், உரைகளும் எழுத்துகளும் பாகம்-VII,
5. சுவாமி விவேகானந்தர், உரைகளும் எழுத்துகளும், பாகம்- VII
6. டாக்டர் அம்பேத்கரின் செய்தி ஹரிஜன், பிப்ரவரி 11, 1933
7. சுவாமி விவேகானந்தர், சென்னை பேருரை (பாகம்-III)
8. டாக்டர் அம்பேத்கரின் சக கட்சித் தோழர் திரு.மவுரியா NCERT க்கு எழுதிய கடிதம்/ தேதி: 14/2/2001 மற்றும் The Sunday Hindustan Standard 11. செப்டம்பர், 1949.
9. சுவாமி விவேகானந்தர், உரைகளும் எழுத்துகளும், பாகம்- III
10. சுவாமி விவேகானந்தர் சிகாகோ பேருரை- 26 செப்டம்பர் 1893
11. http://jeyamohan.in/?p=4715
12. பாபா சாகேப் அம்பேத்கர், ஹிந்து மதத்தின் புதிர்கள்: பின்னிணைப்பு: அரசியல், 1956
13. சுவாமி விவேகானந்தர், எழுமின் விழிமின், உபதேச தொகுப்பு, விவேகானந்த கேந்திரம்,
14. அதே.

குறிப்பு:

திரு. அரவிந்தன் நீலகண்டன், சிறந்த சிந்தனையாளர்; ஹிந்து அறிவியக்கத்தை  முன்னெடுத்துச் செல்லும் இவர், நாகர்கோவிலில் வசிக்கிறார். ‘உடையும் இந்தியா’, ‘ஹிந்துத்துவம்- ஓர் அறிமுகம்’,  ‘பஞ்சம், படுகொலை, பேரழிவு: கம்யூனிசம்’, ‘நம்பக் கூடாத கடவுள்’- போன்ற நூல்களின் ஆசிரியர்.

.

அம்பேத்கர் பார்வையில் கம்யூனிஸம்

– அ. இளங்குமார் சம்பத்

Ambedkar

இன்று டாக்டர் அம்பேத்கரின் பெயரையும் படத்தையும் எல்லோரும் பயன்படுத்தி அவரைத்  தங்களவர் என்று காட்டிக் கொள்ள முயல்கின்றனர். இது வெறும் அரசியல் என்பது வெளிப்படை. குறிப்பாக, இந்தியாவில் கம்யூனிஸ்ட்டுகள் புரட்சியாளர் அம்பேத்கரைத் தங்கள் உடமைபோல் ஆக்கிக் கொண்டு, அவர் படமில்லாமல், பெயரை உச்சரிக்காமல் எந்த  நிகழ்ச்சியும்  நடத்துவதில்லை. இளைய தலைமுறையினருக்கு டாக்டர் அம்பேத்கர் கம்யூனிஸவாதி போன்ற சிந்தனையை இன்றைய கம்யூனிட்டுகளும் பிற இடதுசாரி அமைப்பினரும் ஏற்படுத்தி வருகின்றனர்.

உண்மையில் டாக்டர் அம்பேத்கர் கம்யூனிஸ ஆதரவாளரா?

இல்லை. புரட்சியாளர் அம்பேத்கர் ஒருபோதும் கம்யூனிஸ சிந்தனையால் கவரப்பட்டவர் அல்ல. அவர்  கம்யூனிசத்தையும்  கம்யூனிஸ்டுகளையும் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் எதிர்த்து வந்ததிலிருந்து இதை நாம் அறிய முடியும்.  தொழிலாளர்களின் உரிமையைப் பெற்றுக் கொடுப்பதற்காக,  தொழிலாளர்களின்  நலன்களை பாதுகாப்பதற்காக டாக்டர் அம்பேத்கர் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை ஒருபோதும்  நாடவில்லை. அதே சமயம் தொழிலாளர்களின் உரிமைகளுக்காக, அவர்களின் நலனிற்காக 1936-ஆம் ஆண்டு ‘சுதந்திர தொழிலாளர் கட்சி’யை டாக்டர் அம்பேத்கர் நிறுவினார்.

அம்பேத்கர் ஏன் கம்யூனிஸத்தை எதிர்த்தார்?

* ‘மதம்’ மக்களுக்கு ‘அபின்’ போன்றது என்ற கருத்தைக் கொண்டிருந்தது கம்யூனிஸம்.

* முதலாளித்துவமே நாட்டின் அனைத்துப் பிரச்சினைக்கும் காரணம்; அதை ஒழித்தால் போதும் என்றும் வர்க்கப் போராட்டமே அனைத்தையும் தீர்க்கும் சர்வ வல்லமை பெற்றது என்பதும் கம்யூனிஸ்டுகளின் நம்பிக்கை.

-இந்த இரண்டு விஷயங்களையும் அம்பேத்கர் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. டாக்டர் அம்பேத்கரைப் பொறுத்தமட்டில், மனிதர்களுக்கு மதம் அவசியமானது, ஏனெனில்  ‘மனிதர்களைப் பண்படுத்துவது, நல்வழிப்படுத்துவது மதம் மட்டுமே’ என்ற கருத்தை ஆழமாக உள்வாங்கியிருந்தார்.

1938 பிப்ரவரி 12 அன்று, பம்பாயில் ஒடுக்கப்பட்ட வகுப்பு இளைஞர்கள் மாநாட்டில்  ‘மதத்தை  அலட்சியமாக நினைக்கும் இளைஞர்கள் எனக்கு மிக மிக வருத்தத்தைத் தருகிறார்கள். யாரோ  சொன்னது போல் மதம் அபினல்ல’ என்று கூறியவர் மேலும்,  ‘என்னிடமிருக்கும் நல்ல  பண்புகளுக்கும் என் கல்வியால் சமுதாயத்திற்குக் கிடைத்த நல்ல பயன்களுக்கும் என் மத உணர்வுகளே காரணம். மதம் எனக்கு தேவை” என்று அம்பேத்கர் உறுதிபடக் கூறியுள்ளார்.  அதே சமயம் மதத்தின் பேரால் கபட வேடம் போடுவதும் எனக்குப் பிடிக்காது’ என்று சாடியுள்ளார்.

கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உழைக்கும் மக்களுக்கான இயக்கமல்ல. தொழிலாளர்களைச் சுரண்டும் இயக்கம் என்று அவர் கடுமையாக விமர்சித்துள்ளார்.

1951 அக்டோபர் 6-இல் ஷெட்யூல்டு வகுப்பின் சம்மேளன செயற்குழு கூட்டத்தில், ‘தனிப்பட்டவரின் சுதந்திரம், நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தை அழித்து, அதற்கு பதிலாக, எதேச்சாதிகாரத்தைக் கொண்டு வருவதை லட்சியமாகக் கொண்டுள்ள கம்யூனிஸ்ட் கட்சி போன்ற கட்சிகளுடன் ஷெட்யூல்டு வகுப்பினர் சம்மேளனம் எந்த உறவையும் வைத்துக் கொள்ளாது’ என்பதை மீண்டும் மீண்டும் தெளிவுபடுத்தினார்.

இந்திய கம்யூனிஸம் மட்டுமல்ல, சீனா, ரஷ்யா போன்ற கம்யூனிஸம் கோலோச்சிய  நாடுகளையும்  அம்பேத்கர் நம்பவில்லை.

சீனா பற்றி அம்பேத்கர்

இந்தியாவும் சீனாவும் இப்போது நட்பு நாடாக இருந்தாலும், இந்த நட்புறவு எவ்வளவு காலம்  நீடிக்கும் என்பதை திட்டவட்டமாகக் கூற முடியாது. இருநாடுகளுக்கும் இடையே மோதல்  ஏற்படும்  வாய்ப்பு எப்போதும் இருக்கவே செய்கிறது” என்று ‘மொழிவாரி மாநிலங்கள் பற்றிய  சிந்தனைகள்’ என்ற நூலில் (1955) அம்பேத்கர் கூறியுள்ளார்.

மேலும்,  ‘அரசியலில் பஞ்சசீலக் கொள்கைக்கு இடமேயில்லை. கம்யூனிஸ நாட்டின் அரசியலில் பஞ்சசீலக் கொள்கை இடம்  பெறவே முடியாது. கம்யூனிஸ நாடுகளில் ஒழுக்கநெறிகள் மாறிக் கொண்டேயிருக்கும். அவர்கள் மாறுபட்ட வாழ்வியல் கோட்பாடுகளையும் அரசமைப்பு முறைகளையும் பின்பற்றுபவர்கள். ஆகவே நாம் சுதந்திர நாடுகள் என்று கருதப்படும் நாடுகளுடன் கூட்டு வைத்துக் கொள்வது நல்லது’ என்றும் கூறினார். அம்பேத்கரின் தீர்க்க தரிசனம் சீனா 1962-இல் நம் தேசத்தின் மீது படையெடுத்தபோது வெளிப்பட்டது.

ரஷ்யா பற்றி அம்பேத்கர்

‘ரஷ்யா பல நாடுகளை இல்லாமல் ஆக்குவதில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டு வருகிறது. விடுதலை அளிப்பது என்ற கோட்பாட்டில், மற்ற நாடுகளைத் தன் நாட்டுடன் சேர்த்துக் கொள்கிறது. மற்ற நாடுகளுக்கு ரஷ்யா வழங்கும் விடுதலை என்பது, அடிமைத்தனம். விடுதலைக்குப் பிறகு அங்கே சுதந்திரம் முளைப்பதில்லை. இதனால் யாதொரு பயனுமில்லை. ரஷ்யா என்ற பூதம் வாயைத் திறந்து இரை கேட்கும் போதெல்லாம், அதற்குப் பிற நாடுகள் பலியாக்கப்படுகின்றன’ என்றும் கூறினார்.

மேலும்,  ‘தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகள் அவசரப்பட்டு ரஷ்ய வலையில் வீழ்ந்துவிடாதபடி ஜாக்கிரதையாக இருக்கவேண்டும். நாளைய தினம் ரஷ்யாவில் சர்வாதிகாரம் தோல்வி அடைந்தால் அங்கே என்ன நடக்கும்? நாட்டின் சொத்தை கபளீகரம் செய்து கொள்வதற்கு ரஷ்ய மக்கள் தங்களுக்குள் சச்சரவிட்டுக் கொண்டு ரத்தக் களரியில் ஈடுபடுவார்கள். ஏனென்றால், அவர்கள் தாங்களாகவே முன்வந்து கம்யூனிஸ அமைப்பு முறையை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை’ என்றார்.

டாக்டர் அம்பேத்கரின் தீர்க்க தரிசனம், 1989-இல் ரஷ்யா சிதறுண்டபோது நிகழ்ந்தது. மக்கள் உரிமைக்காக மட்டுமல்ல; ரொட்டிக்காகவும் அடித்துக்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று.

1952 பொதுத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் கட்சி டாக்டர் அம்பேத்கருக்கு எதிராக வேட்பாளரை நிறுத்தி அம்பேத்கரைத் தோற்கடித்தது. இதற்கு ஒருபடி மேலே சென்று, கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தலைவர் டாங்கே,  ‘எனக்கு வாக்களிக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை; அம்பேத்கருக்கு  வாக்களிக்காதீர்கள்’  என்று பிரச்சாரம் செய்தார் என்பது மறுக்கமுடியாத வரலாற்றுப் பதிவு.

கம்யூனிசத்தையும் கம்யூனிஸ்ட்களையும் அம்பேத்கர் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் எதிர்த்து வந்தார். தொழிலாளர்கள் நலனுக்காக ‘சுதந்திர தொழிலாளர்கள் கட்சி’யை டாக்டர் அம்பேத்கர் நிறுவினார்.

‘கம்யூனிஸ்டுகளைக் கண்டு மயங்கிவிடாதீர்கள். புத்தரைப் போல் நாம் விழிப்படைவோமானால் அன்பு, நீதி, நல்லெண்ணம் என்னும் வழிமுறைகளைப் பின்பற்றி, இதைவிட சாதனைகளை நம்மாலும் புரியமுடியும் என்பதில் எனக்கு பரிபூரண நம்பிக்கை உண்டு’ என்று குறிப்பிட்ட அம்பேத்கர், தம் மக்களை, தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தினரை கம்யூனிஸ சித்தாந்தத்திற்கு  ஆட்படுத்தவில்லை.

நேர்மையின் மறு உருவம்

-முத்துவிஜயன்

மொரார்ஜி தேசாய்

மொரார்ஜி தேசாய்

மொரார்ஜி தேசாய்

(பிறப்பு: 1896, பிப். 29 – மறைவு: 1995, ஏப்ரல் 10)
 .
 
இந்தியாவின் காங்கிரஸ் அல்லாத முதல் பிரதமர் என்ற பெருமைக்குரியவர் மொரார்ஜி தேசாய். இவரும் ஒரு விடுதலைப் போராட்ட வீரர்; நேரு, இந்திரா அமைச்சரவைகளில் அமைச்சராக பணியாற்றியவர்.  நேர்மையின் வடிவமாக நெறி தவறாத பொதுவாழ்வை ஒரு தவம் போல் நடத்தியவர் மொரார்ஜி தேசாய். நாட்டின் உயர அதிகாரபீடத்தை  அலங்கரித்த போதும்   எளிய  வாழ்வு வாழ்ந்த பெருந்தகை. அவரது வாழ்வில் நடந்த தவிர்த்திருக்கக் கூடிய – மொரார்ஜியின் நேர்மைக்கு உரைகல்லான –  இரு நிகழ்வுகள்  (நன்றி: ரௌத்ரம் பழகு) இதோ…
 .
பிரிக்கப்படாத பழைய பம்பாய் மாநிலத்தின் முதல்வராக தேசாய் இருந்த போது, அவருடைய அன்பு மகள் இந்து, மருத்துவக் கல்லூரியில் இறுதித் தேர்வு எழுதி முடித்தாள். முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெறும் தகுதி மிக்க இந்து, தேர்வில் தவறிவிட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டது. இதை மறுத்த சக மாணவிகள் இந்துவை தேர்வுத் தாளின் மறுமதிப்பீட்டுக்கு விண்ணப்பிக்கும்படி வற்புறுத்தினர். ஆனால், தேசாய் அதை அனுமதிக்கவிலை.
 .
‘மறுமதிப்பீடு செய்து, தாளைத் திருத்திய ஆசிரியரின் தவறு கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, உரிய மதிப்பெண்களைப் பெற்று.. உன் தகுதி காரணமாகவே நீ தேர்ச்சி அடைந்தாலும், முதல்வராக உள்ள நான் அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்தியதாக சமூகம் அர்த்தப்படுத்திப் பழிதூற்றும். இந்த முயற்சியைக் கைவிட்டு அடுத்து வரும் தேர்வுக்கு உன்னை ஆயத்தம் செய்வது தான் சரியானது என்று தேசாய் சொன்னதும், மனமுடைந்த இந்து தற்கொலை செய்து கொண்டார். கீதையின் பாதையில் வாழ்க்கையை வகுத்துக் கொண்ட மொரார்ஜி மகளின் இழப்பை மெளனமாகத் தாங்கிக் கொண்டார்.
 .
பொதுவாழ்வில் தூய்மை என்பதற்கு தனது மகளை பலிகொடுத்து முன்னுதாரனததை ஏற்படுத்தியவர் மொரார்ஜி தேசாய். இப்போதைய அரசியல் வாதிகளை சற்றே எண்ணிப் பாருங்கள்.
 .
குஜராத் மாநிலத்தை உள்ளடக்கிய பம்பாய் மாகாணத்தின் முதல்வராகவும், இந்தியாவின் நிதி மந்திரியாகவும், பிரதமராகவும் பணியாற்றிய மொரார்ஜி, தன் நெடிய வாழ்வின் இறுதி நாட்களில் பலர் வாழும் அடுக்கு மாடிக் குடியிருப்பில் ஒரு வாடகை வீட்டில் வசித்தார். வீட்டின் உரிமையாளர் தொடுத்த வழக்கில் நீதி மன்றம் தேசாயின் குடும்பம் வெளியேற வேண்டும் என்று தீர்ப்புரைத்தது.
 .
அதிர்ச்சியிலும் அவமானத்திலும் உறைந்து போன மொரார்ஜியின் மருமகள் மனநிலை பாதிக்கப்பட்டு மாடியிலிருந்து கீழே விழுந்து தற்கொலை செய்துகொண்டார். இந்திய பிரதமராக இருந்தவர்க்கு சொந்த வீடில்லை என்பது இதிகாசச் செய்தி அன்று.  நம் கண்முன்னே கண்ட நிஜம்.
 .
ஆனால், தமிழ்நாட்டு மேடைகளில் ‘மொரார்ஜிமில்’ தேசாய்க்குச் சொந்தம் என்று பொய்யைக் கடை விரித்தவர்கள், இன்று ஆலை அதிபர்களாக, சோலை மிராசுகளாக சொர்க்க வாழ்வு வாழ்கின்றனர்.  என்ன நண்பர்களே! அதிர்ச்சியாக இருக்கின்றதா? நம்பவே முடியவில்லையா? ஆனால் இது தான் நிஜம்.

தியாக  வாழ்க்கை:

மொரார்ஜி தேசாய், பம்பாய் மாகாணத்தை சேர்ந்த படெலி என்னும் ஊரில், 1896, பிப். 29  ல்  பிறந்தார். இது தற்போது குஜராத்தில் உள்ளது. மும்பையை சேர்ந்த வில்சன் கல்லூரியில் படிப்பை முடிந்தவுடன் குஜராத்தில் குடிமுறை அரசுப்பணியில் (civil service) இணைந்தார். பின்பு அப்பணியை விட்டு விலகி ஆங்கில அரசுக்கு எதிராக நடைபெற்ற ஒத்துழையாமை இயக்கத்தில் கலந்து கொண்டார். விடுதலைப் போராட்ட காலத்தில் பல ஆண்டுகளை சிறையில் கழித்தார்.

இவர் சிறந்த கொள்கை பிடிப்புள்ளவராகவும் தலைமை பண்பு உள்ளவராகவும் இருந்ததால் விடுதலைப் போராட்ட வீரர்களிடமும் குஜராத் பகுதி காங்கிரஸ் கட்சியினர் இடையேயும் செல்வாக்கு பெற்ற தலைவராக விளங்கினார். 1934 மற்றும் 1937 ல் நடந்த பாம்பே மாகாண தேர்தல்களில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு வருவாய் துறை அமைச்சராகவும் உள்துறை அமைச்சராகவும் பணியாற்றினார்.

நாடு சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு நேருவின் அமைச்சரவையிலும் (1959- 1964) இந்திராவின் அமைச்சரவையிலும் (1967- 1970) நிதி அமைச்சராக பணியாற்றிய மொரார்ஜி, இந்திராவுடனான கருத்து வேறுபாட்டால் பதவி விலகினார். காங்கிரஸ் கட்சிக்குள் செயல்பட்டுவந்த ஸ்தாபன காங்கிரஸ் தலைவர்களுள் முக்கியமானவராக இருந்தார்.

1975  ல் தனது பதவிக்கு வந்த ஆபத்தைத் தடுக்க இந்திரா காந்தி ஏவிய நெருக்கடி நிலையை எதிர்த்து எதிர்க்கட்சிகள்  ஒருங்கிணைந்து, சர்வோதயத் தலைவர் ஜெயபிரகாஷ் நாராயணன் தலைமையில் போராடின. அப்போது மொரார்ஜி சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். ஆயினும்  அடுத்து நடந்த நாடாளுமன்றத்  தேர்தலில் ஜனதா  என்ற பெயரில் போட்டியிட்ட கட்சிகள் வென்றன.

ஜனதா அரசில் பிரதமரானார் மொரார்ஜி (24.03.1977 –  28.07.1979). மொரார்ஜியின் அமைச்சரவையில் இருந்த அடல் பிகாரி வாஜ்பாய்லால் கிருஷ்ண அத்வானிமது தண்டவதேஜார்ஜ் பெர்னாண்டஸ், மோகன் தாரியாஜெகஜீவன் ராம்   உள்ளிட்ட அனைவரும் இந்திய அரசியலில் ரத்தினங்களாக ஒளிவீசியவர்கள்.  தனது ஆட்சிக் காலத்தில், நேர்மையான ஆட்சி, பாகிஸ்தானுடன் அமைதிப் பேச்சு, பொருளாதார மறுசீரமைப்பு உள்ளிட்ட பல அறிய நடவடிக்கைகளில் ஆர்வம் காட்டினார்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, பதவியாசையால் உந்தப்பட்ட சரண்சிங் உள்ளிட்டவர்களால், ஜனதா ஆட்சி கவிழ்க்கப்பட்டது. ஆயினும் ஜனதா ஆட்சிக் காலம் இந்திய அரசியலில் போனான இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. அதன் பிறகு தீவிர அரசியலிலிருந்து ஒதுங்கிய மொரார்ஜி எளிய வாழ்க்கை வாழ்ந்தார். 1995, ஏப்ரல் 10 -இல், தனது 99 வது வயதில் காலமானார்.

அரசியலில் நேர்மைக்கும், பொதுவாழ்வில் தோயமைக்கும் என்றும் உதாரணமாக இருப்பவர் மொரார்ஜி தேசாய். இவர் மட்டுமே நாட்டின் உயரிய விருதான ‘பாரத ரத்னா‘வையும் பாகிஸ்தானின் உயரிய விருதான ‘நிசான்-இ-பாகிஸ்தானையும்’ பெற்றவர் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.

%d bloggers like this: