Category Archives: சமூக சேவகர்

விவேகானந்தரும் அம்பேத்கரும்

-அரவிந்தன் நீலகண்டன்

ambedkar and vivekananda

 

பாரதத்தின் ஞானமரபின் ஊற்றுக்கண்களாக விளங்குபவை எவை?

பாரதத்தின் ஞான உச்சங்களாக கருதப்படுபவை உபநிடதங்களே. அவற்றின் மகா வாக்கியங்களே பாரதப் பண்பாட்டின் முக்கிய அடித்தள மதிப்பீடுகளாக அமைந்தன. அவை நம்பிக்கை சார்ந்த வெளிப்பாடுகள் அல்ல; வழிவழியாக வந்த ஞானத்தேடல்களின் உச்சங்கள். அனுபவங்கள் சார்ந்த தரிசனங்கள். எனவே நம்பிக்கையைக் கோராமல் அவை சிரத்தையுடனான ஞானத்தேடலையே மானுடத்தின் கடமையாக முன்வைத்தன. மானுடத்தின் சமத்துவத்தை மட்டுமல்லாது, சகல சிருஷ்டியின் ஒற்றுமையை அவை வலியுறுத்தின. அத்துடன் இந்த ஆன்மநேய ஒற்றுமையையும் சமத்துவத்தையும் தன் சுயத்தில் உணர்வதையே மானுட சமுதாயத்தின் மிகப் பெரிய அறமாக பாரதம் தலைமுறைகள் தோறும் முன்வைத்து வருகிறது.

ஆனால் மானுட வரலாற்றிலோ ஏற்றதாழ்வுகளும் சாதி உணர்வும் அதிகார அந்தஸ்து பேதங்களும் இந்த ஆன்மநேய சமத்துவத்தை தனிமனிதன் உணராதவாறு செய்கிறது. ஒவ்வொரு சமுதாயத்திலும் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் இந்த ஏற்றத் தாழ்வு இருந்திருக்கிறது. அதனுடன் அந்த ஏற்றத் தாழ்வை மீறியும் எதிர்த்தும், அனைத்து மக்களும் பரமாத்மாவின் பகுதியே எனும் அத்வைத சமத்துவ குரலும் தொடர்ந்து ஒலித்த படியே இருந்துள்ளது.

அத்வைதத்தின் ஆன்மநேய சமத்துவ ஒளிக்கு சத்தியகாமனும் ரைக்வரும் வேதகால எடுத்துக்காட்டுக்கள். சமுதாயம் ஒதுக்கிய தொழுநோயுற்ற பெண்கள் வேதத்தில் மந்திர த்ருஷ்டாக்களாக போற்றப்படுகின்றனர்.

வரலாற்றுக் காலங்களில் அந்த சமத்துவ ஞானக்குரல் புத்தர் மூலமாக ஒலித்தது. சங்கரர் ‘மனீஷா பஞ்சகம்’ மூலம் காசியில் அதே வேதாந்த மானுட நேயத்தை பிரகடனம் செய்தார். ராமானுஜர் வைணவத்தை அனைத்து மக்களையும் அணைக்கும் ஆன்மிக மக்கள் இயக்கமாகக் கண்டார். ராகவேந்திரர் தாழ்த்தப்பட்டவர் கொண்டு வந்ததால் எள்ளை சுவாமியின் நைவேத்யத்திலேயே சேர்த்தார்.

இந்த பாரத ஞான மரபின் தொடர்ச்சியை நாம் ராமகிருஷ்ண- விவேகானந்த மரபில் பரிபூரணமாகக் காணலாம். ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் சாதியுணர்வை முழுமையாக தாண்டிய நிலையில் தனது தலையால் தாழ்த்தப்பட்டவரின் கழிவறையை சுத்தம் செய்தார். விவேகானந்தர் தாழ்த்தப்பட்டவரிடம் புகையிலையைக் கேட்டு வாங்கினார். சிறு வயதிலேயே விவேகானந்தர் சாதிவாரியாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த ஹூக்காக்களை சாதி வித்தியாசமில்லாமல் பயன்படுத்தி மனிதர்கள்- மனிதர்களிடையே ஏற்படுத்திய கட்டுப்பாடுகளை உடைத்தார்.

பாரத சரித்திரத்தில் மற்றொரு மாபெரும் ஆளுமையாக திகழ்பவர் நவீன பாரதத்தின் போதிசத்வரும் அரசியல் நிர்ணய சட்டத்தின் முதன்மைச் சிற்பியுமான பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் ஆவார். சாதிக் கொடுமைகளை தாமே அனுபவித்து, வாழ்க்கையில் போராடி முன்னுக்கு வந்தவர் பாபா சாகேப். அவரது குடும்பம் ராமானந்த- கபீர் பக்தி மார்க்கத்தில் வந்ததாகும். டாக்டர் அம்பேத்கார் திறந்த மனமும் சிறந்த சிந்தனைத் திறனும் கொண்டவராக இருந்தார்.

அவரது ஒவ்வொரு போராட்டத்தையும் அவர் முழுக்க முழுக்க அஹிம்சை முறையிலேயே நடத்தினார். காலாராம் எனும் ராமர் கோவில் நுழைவு போராட்டத்தில் மேல்சாதியினரால் கடுமையாகத்தாக்கப்பட்ட போதும் அம்பேத்கர் தமது மக்களை அமைதி காக்கச் சொன்னார். இறுதியில் ஆச்சாரவாதிகளிடம் மிக மோசமாக ஹிந்து தர்மம் சிக்கியிருப்பதை உணர்ந்த அம்பேத்கர் தமது மக்களை பௌத்தராக மாறும்படி கூறினார். ஆனால் அவர் இயற்றிய அரசியல் சட்டத்தில் அவர் பௌத்தர்களை ஹிந்து தர்மத்தின் ஒரு பிரிவாகவே அங்கீகரித்திருந்தார்.

இக்கட்டுரையில் சாதியம், தேசியம் ஆகியவை குறித்த பார்வையில், அண்ணல் அம்பேத்கருக்கும் சுவாமி விவேகானந்தருக்கும் இருக்கும் வியக்கத்தகு ஒற்றுமைகள் சிலவற்றைக் காணலாம்.

பாரத தேசிய ஒற்றுமையின் இயற்கை:

பாரதத்தின் ஒருமைப்பாட்டின் அடிப்படைத்தன்மையின் இயற்கை என்ன? சுவாமி விவேகானந்தர் பாரதத்தின் ஒருமைப்பாடு குறித்து பின்வருமாறு கூறுகிறார்:

‘பாரத தேசிய ஒருமை என்பது அதன் சிதறி கிடக்கும் ஆன்மிக சக்திகளை ஒருங்கிணைப்பதே ஆகும். தம் இருதயத் துடிப்பினை பாரதத்தின் ஆன்மிக இசையுடன் லயப்படுத்திக் கொள்வதே பாரதத்தின் தேசிய ஒருமைப்பாடாகும்.’1

டாக்டர் அம்பேத்கரும் தேசிய ஒருமைப்பாடு அமைவதென்பது அரசதிகாரம், பூகோள அமைப்பு போன்ற காரணிகளால் மட்டுமே அமையப்பட முடிந்த ஒன்றா எனும் கேள்விக்கு பின்வருமாறு பதிலுரைக்கிறார்:

‘புவியமைப்பு ரீதியிலான ஒற்றுமை என்பது இயற்கையால் உருவாக்கப்பட்ட ஒன்று. ஒரு தேசியம் உருவாக்கப்படுகையில் பல சமயங்களில் இயற்கையின் உருவாக்கம் மனிதரால் மறுதலிக்கப்படுகிறது. புற காரணிகளால் ஏற்படுத்தப்படும் ஒற்றுமை குறுகிய ஒன்று. அது ஒருமைப்பாடே அல்ல. அரசதிகார அமைப்பினால் தேசிய ஒருமை உருவாக்கப்படலாமென்றால் அதுவும் மேலோட்டமான ஒன்றே. என்றென்றும் மாறாத தேசிய ஒருமைப்பாடு என்பது ஆன்மிக ஒருமைப்பாடே.’2

சமுதாய பிரச்னைகளுக்கு இன ரீதியிலான கண்ணோட்டம் அபத்தமானது:

ஆனால் இன்றைய அறிவுஜீவி என தங்களைக் கருதிக்கொள்பவர்கள் இவ்வாறு கேட்கலாம்: “இந்தியர்கள் என்பவர்கள் உண்மையில் ஆரியரென்றும் திராவிடரென்றும் இரு வேறு இனத்தவர்கள் அல்லவா? அவர்கள் எப்படி ஒரே இனத்தவர்கள் ஆக முடியும்? ஆரியர்கள் திராவிடர்கள் மீது திணித்த இனவெறிக் கொள்கையான வர்ணாசிரம அமைப்பின் அடிப்படையில்தானே இன்றைய சாதிய வக்கிரங்கள் உருவாகியுள்ளன? ‘இந்தியா ‘ என்பதே ஒரு ஆரிய மேலாதிக்க மேல்சாதி கட்டமைப்பல்லவா? பல தேசிய இனங்களின் தொகுப்பு தானே இந்தியா?”

இத்தகைய கருத்துகளை அறிந்தோ அறியாமலோ பரப்புகிற பலர், டாக்டர் அம்பேத்கரின் பெயரையும் பயன்படுத்தி வருகின்றனர். ஆனால் டாக்டர் அம்பேத்கர் பாரதத்தின் சமுதாய அவலங்களுக்கு இனரீதியிலான வெறுப்பு வியாக்கியானங்களை எவ்வாறு எதிர்கொண்டார் ?

இவ்விஷயங்களில் அதிசயப்படத்தக்க வகையில் அவரது கண்ணோட்டம் சுவாமி விவேகானந்தரை ஒத்திருந்தது.

ஆரிய இனவாதம் குறித்து விவேகானந்தர் கடுமையான ஏளனத்துடன் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்:

”நமது ஐரோப்பிய ஆய்வாளரின் கனவில் இந்தியா முழுக்க முழுக்க அடர்ந்த கருமை விழிகளுடனான பூர்விகவாசிகளால் நிரம்பப்பட்டிருக்கிறது. பின்னர் வெண்ணிற ஆரியர்கள் வருகின்றனர். எங்கிருந்து என்பது கடவுளுக்குதான் வெளிச்சம். சிலர் அவர்கள் மத்திய திபெத்திலிருந்து வந்ததாகக் கருதுகின்றனர். தேசப்பற்றுடைய ஆங்கிலேயர்கள், ஆரியர்கள் சிவப்பு தலைமுடி கொண்டதாகக் கருதுகின்றனர். நமது ஐரோப்பிய ஆய்வாளரின் முடி கருமையானதாக இருந்தால் ஆரியர்களின் முடி நிறமும் கருப்பாகி விடும். சமீபகாலமாக சுவிஸ் தேச ஏரி ஓரங்கள் ஆரிய இனத்தின் தாயகமென அறிவிக்கப்படுகிறது. அவர்கள் அந்த ஏரியிலேயே இந்த ஆராய்ச்சி வினோதங்களுடன் மூழ்கிவிட்டாலும் பாதகமில்லை எனக் கருதுகிறேன். ஆண்டவர், ஆரியர்களையும் அவர்களது பிறப்பிடங்களையும் ஆசிர்வதிப்பாராக.ஆனால் இந்த ‘ஆராய்ச்சி’களைப் பொறுத்த மட்டில் ஒரு உண்மை என்னவென்றால், நம் வேத புராணங்களில் ஒரு வார்த்தை, ஒன்று கூட, ஆரியர்கள் இத்தேசத்திற்கு வெளியே இருந்து வந்தார்கள் என்று கூற சான்றாக இல்லை…அதைப் போல சூத்திரர்கள் ஆரியர்களல்ல என்பதும் (ஆரிய இனவாதம் போன்றே) பகுத்தறிவற்ற மடத்தனம். பாரதியர் அனைவருமே ஆரியர், ஆரியரன்றி வேறல்ல”.3

டாக்டர் அம்பேத்கர் மிகுந்த தடைகளுக்கு எதிராக, வேதங்களை தாமே கற்றறிந்தவர். அவருக்கு மாக்ஸ்முல்லர் போன்றவர்கள் செய்த தவறான இனரீதியான வியாக்கியானங்கள் பெரும் ஏமாற்றத்தையும் அதிர்ச்சியையும் தந்தன. அனாஸா என்பதை மாக்ஸ்முல்லர் அ-நாஸா என பதம் பிரிப்பதை அம்பேத்கர் கடுமையாக எதிர்த்தார். சாயனரின் பதப்பிரிப்பே சரியானது என அவர் கருதினார். டாக்டர் அம்பேத்கர் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்:

‘ஆரிய படையெடுப்பு ஒரு புனை கதை. இக்கோட்பாடு சிலரை மனமகிழ்விக்க உருவாக்கப்பட்ட நம்பிக்கைகள். அந்நம்பிக்கைகளின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்ட சித்தாந்தங்கள் ஆகியவற்றின் மூலம் கட்டப்பட்டது. அறிவியல் ஆய்வின் வக்கிரத்தின் விளைவே அது. உண்மைகளின் அடிப்படையில் பரிணமித்ததல்ல இக்கோட்பாடு. மாறாக கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் அதனை நிரூபிக்க பொறுக்கியெடுக்கப்பட்ட தகவல்களின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்டது இது. ஒவ்வொரு புள்ளியிலும் தகர்ந்து விழும் கோட்பாடு இது.’

‘(வேத இலக்கியத்தில் ஆரிய இனம் குறித்து சான்று உள்ளதா என்பது குறித்து) என் முடிவுகள் பின்வருமாறு:

1. வேதங்கள் ஆரியர் எனும் ஓர் இனத்தை அறியவில்லை.

2. ஆரிய இனம் என்ற ஒன்று படையெடுத்ததற்கோ அது இங்கிருந்த தஸ்யுக்கள் எனும் பூர்விக குடிகளை அடிமைப்படுத்தியதற்கோ எவ்வித சான்றுகளும் வேதத்தில் இல்லை.

3. ஆரிய/ தஸ்யு வித்தியாசங்கள் இன ரீதியிலானவை என்பதற்கு எவ்வித ஆதாரமும் இல்லை.

4.வேதங்கள் ஆரியரும் தஸ்யுகளும் வெவ்வேறு தோல் நிறம் கொண்டவர்கள் எனக் கருத இடம் தரவில்லை. பிராமணர்கள் ஆரியரெனில் தலித்துகளும் ஆரியரே. பிராமணர்கள் திராவிடர்களெனில் தலித்துகளும் அவ்வாறே. ’4

நாம் வாழ வேண்டுமென்றால்:

ஹிந்து சமுதாயம் வாழ வேண்டுமெனில் அது தன் சமுதாயத்தின் உயிர்சக்தியை அரித்துக் கொண்டிருக்கும் அனைத்து மூடப் பழக்க வழக்கங்களையும் களைய வேண்டியதன் அவசியத்தை சுவாமி விவேகானந்தரும் டாக்டர் அம்பேத்கரும் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தி வந்துள்ளனர்.

சுவாமி விவேகானந்தர் கூறினார்:

‘எத்தகைய ஒரு கீழ்த்தர வாழ்க்கையை நாம் வாழ்கிறோம். ஒரு பாங்கி (தலித்) ஒரு நம்மிடம் வருகையில் ஏதோ பிளேக் நோய் கண்டது போல அவரை ஒதுக்குகிறோம். ஆனால் ஒரு பாதிரி சில கோப்பை தண்ணீரை அவர் தலையில் விட்டுவிட்டால் ஒரு கோட்டும் போட வைத்துவிட்டால், நமது வைதீகர் அவரை தன் உள்ளறைக்கே அழைத்துச் சென்றுவிடுவார்…நம் மதமே ‘என்னைத் தொடாதே ‘ என்பதில்தான் உள்ளது…. இந்த திருக்கூத்துகள் மேலும் தொடர்ந்தால் நாம் அழிந்து படுவோம். ’5

இதே கருத்தை பாபா சாகேப் அம்பேத்கரும் கூறியுள்ளார். மகாத்மா காந்தி தன் ‘ஹரிஜன் ‘ பத்திரிகையின் தொடக்க மலருக்கு செய்தி அனுப்ப பாபாசாகேப் அம்பேத்கரிடம் கேட்டுக்கொண்ட போது, அம்பேத்கர் பின்வரும் செய்தியினை கொடுத்தார்:

‘சாதியத்தின் விளைவே தீண்டத்தகாதோர் எனும் பிரிவு. இனி வரும் கடுமையான காலகட்டத்தில் ஹிந்து சமுதாயம் உயிர்வாழ, இக்கொடுமை ஹிந்து தர்மத்திலிருந்து முழுமையாக அகற்றப்பட வேண்டும். ’6

சமுதாய ஒருமை ஏற்பட சமஸ்கிருதம் தேசிய மொழியாவதன் அவசியம்:

சமஸ்கிருத மொழியை விவேகானந்தர் தேசம் முழுமைக்கும் சொந்தமான பாரம்பரிய பொக்கிஷமாக மட்டும் கருதவில்லை. அதற்கும் மேலாக அது அனைத்து வகுப்பினராலும் கற்கப்படுவதன் மூலம் சமுதாய வேறுபாடுகள் சாதியக் கொடுமைகள் அகற்றப்பட முடியும் என்பதில் தெளிவாக இருந்தார். சாதியத்தை ஒழிக்க பின்வரும் திட்டத்தை சுவாமி முன் வைக்கிறார்:

‘நம் பாரதத்தின் மிக உயர்ந்த ஆன்மிகக் கருத்துகள் மடங்களிலும் சம்ஸ்கிருத மொழியிலும் அடைபட்டு உள்ளன. நம் மக்கள் வெள்ளத்திற்கு அவை அடையப்பட முடியாமல் உள்ளன. எனவே முதலில் அவை மக்களை வந்தடையச் செய்ய வேண்டும். சமஸ்கிருதம் அனைத்து மக்களுக்கும் கற்றுக் கொடுக்கப்பட வேண்டும்….எனவே நம் பாரத சமுதாயம் உயர்வடைய நம் ஆன்மிக பாரம்பரியம் தாய்மொழிகளில் மக்களை சென்றடைவதும் அனைத்து மக்களும் சமஸ்கிருதம் பயில்வதும் அவசியமாகும்.’7

தி சண்டே ஹிந்துஸ்தான் ஸ்டாண்டர்ட் எனும் பத்திரிகைக்கு செப்டம்பர் 11, 1949 அன்று அளித்த பேட்டியில் பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் பின்வருமாறு கூறினார்:

‘சட்ட அமைச்சர் எனும் முறையில் அதிகாரப்பூர்வமாக பாரத தேசத்தின் ஆட்சி மொழியாக சமஸ்கிருதம் இருக்க வேண்டும் என நான் பாராளுமன்றத்தில் வலியுறுத்தினேன்’.

இதனைத் தொடர்ந்து அகில இந்திய ஷெட்யூல்ட் வகுப்பினர் பெடரேஷனிலும் டாக்டர் அம்பேத்கர் இதே கருத்தை வலியுறுத்தினார். அப்போது சில உறுப்பினர்கள் எதிர்த்தனர். இது டாக்டர் அம்பேத்கருக்கு மிகவும் மன வருத்தத்தை ஏற்படுத்தியது. பத்திரிகையாளர் கூட்டத்தில் மீண்டும் டாக்டர் அம்பேத்கர் ‘பாரதத்தின் ஆட்சிமொழியாக தகுந்தது. சமஸ்கிருதம் மட்டுமே எனவும் அது சமுதாய ஏற்றத் தாழ்வுகளை அகற்றிட சிறந்த வழி எனவும்’ அவர் கூறினார்.8

நூற்றாண்டுகளாக தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் பட்ட கஷ்டங்களும், அவரே அனுபவித்த துயரமும், அவை இன்றும் தொடரும் அவலமும் அவரது வார்த்தைகளில் கடினத்தை ஏற்றியிருந்தது. அன்று மதத்தின் பெயரில் நிலவிய மானுடமற்ற நடத்தைகளால் முழுமையாக அந்த அமைப்பில் அவர் நம்பிக்கை இழந்த போதும், இந்த மண்ணின் ஆன்மிக ஊற்றிலிருந்தே இத்துயரத்தை துடைக்கும் அமுதம் கிடைக்கும் என்பதில் அவர் தெளிவாக இருந்தார். எனவே தான் அவர் இந்த மண்ணின் மைந்தரான புத்த பகவானின் காருண்ய வழியை தேர்ந்தெடுத்தார்.அதற்கு முன்னால் அவர் குரு கோவிந்த சிங்கின் கால்ஸா பாதையை பாபா சாகேப் தேர்ந்தெடுத்தார்.

சுவாமி விவேகானந்தரையும் மிகவும் ஆகர்ஷித்த ஒரு ஆன்மிக வடிவமாவார் குரு கோவிந்தர்.

“நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு குரு கோவிந்த சிங்காகத் திகழ வேண்டும். நீங்கள் உங்கள் தேசத்தவரிடம் ஆயிரம் குறைகளைக் காணலாம். ஆனால் அவர்கள் நம்மவர் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். அவர்களே உங்கள் தெய்வங்கள். அவர்கள் உங்களை பழித்தாலும் என்ன இழிசொற்களை வீசினாலும் அவர்களை அன்பு செய்வதே உங்கள் கடமை. அவர்கள் உங்களை துரத்தினால் கூட மெளனத்தில் மரணத்தை எதிர் கொள்ளுங்கள். குரு கோவிந்த சிம்மனை போல வாழுங்கள், மடியுங்கள். அத்தகைய மனிதனே உங்களில் ஹிந்து எனும் பெயருக்கு தகுதியானவன்.”

என்று விவேகானந்தர் முழங்கினார்.9

பகவான் புத்தரிடம் விவேகானந்தரின் மனம் இயல்பாகவே லயித்தது, புத்தமே ஹிந்து சமயத்தின் பரிபூரணம் என கருதினார் ஸ்வாமி விவேகானந்தர்.

‘’புத்த சமயம் பாரதத்தில் இருந்து மறைந்ததால், அதனுடன் எழுந்த காருண்ய சமுதாய சீரமைப்பு அலையும் மறைந்தது…இந்தியாவின் சரிதலுக்கும் அதுவே காரணமாயிற்று.”

என அவர் கூறினார்.10

பாரதம் குறித்த அடிப்படையான பார்வையும் பாரதத்தின் மேன்மைக்கான செயல்திட்டம் குறித்தும் சுவாமி விவேகானந்தரும் சரி, அண்ணல் அம்பேத்கரும் சரி, எத்தனை ஒற்றுமையான கருத்துக்களைக் கொண்டிருந்தனர் என்பது மேலே கூறியுள்ளவற்றால் தெரியும்.

இந்த இருதய ஒற்றுமை எப்படி வந்தது? ஜவஹர்லால் நேருவின் அந்தரங்க காரியதரிசி ஒருமுறை அம்பேத்கரைப் பார்த்தபோது இந்த நூற்றாண்டின் சிறந்த இந்தியராக அம்பேத்கர் சுவாமி விவேகானந்தரை கருதியதாக பதிவு செய்கிறார்.11

பிரம்மத்துவம்: விவேகானந்த அம்பேத்கர் சங்கமம்…

பாபா சாகேப் அம்பேத்கர். ஹிந்து சமுதாயத்தை குறித்து மிகக் கடுமையான விமர்சனத்தை முன்வைத்த நூல் ஒன்று உண்டு. அதுதான் ’இந்து மதத்தின் புதிர்கள்’ எனும் பெயரில் அவர் எழுதிய நூல். இது ஒவ்வொரு ஹிந்து எதிர்ப்பாளரும் பயன்படுத்தும் நூலாகும். ஆனால் பாபா சாகேப் அம்பேத்கரின் உண்மையான எண்ணம், ஹிந்து சமுதாயத்தை மேம்படுத்த வேண்டும் என்பதே. ஹிந்து சமுதாய அமைப்புக்கு எதிராக அவர் கடுமையாக ஒரு குற்றச்சாட்டை அதில் அவர் முன்வைக்கிறார்:

ஹிந்து சமூக அமைப்பு ஜனநாயகத் தன்மையற்றிருப்பது விபத்தல்ல; அவ்விதத்திலேயே அது வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. வர்ணமாகவும், சாதிகளாகவும், சாதிகளுக்கு புறம்பே உள்ளவர்களாகவும் அது உருவாக்கியிருப்பது கோட்பாடுகளல்ல, கட்டளைகள். அவை அனைத்துமே ஜனநாயகத்துக்கு எதிரான தடை அரண்கள்.

அடுத்ததாக அதிலிருந்து அவர் முக்கியமான ஒரு அவதானிப்பைத் தருகிறார்:

இதிலிருந்து சகோதரத்துவம் எனும் கோட்பாடு ஹிந்து சமயத்துக்கும் ஞானமரபுக்கும் தெரியவே தெரியாத ஒன்று எனத் தோன்றலாம். ஆனால் அத்தகைய ஒரு முடிவு, வரலாற்றின் தரவுகளால் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட முடிந்ததல்ல. ஹிந்து சமயமும் ஞானமரபும் சகோதரத்துவத்தைக் காட்டிலும் சமூக ஜனநாயகத்துக்கு பெரும் சாத்தியம் அளிக்கக் கூடிய ஒரு கோட்பாட்டை உருவாக்கின – அதுவே பிரம்மத்துவம்.

சாதிகளற்ற ஹிந்து சமுதாயம் எனும் கோட்பாட்டுக்கான கருத்தியல் தேடலில் பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் நவ்யான பௌத்தத்தைத் தன் மெய்ஞான கருத்தியலாகத் தேர்ந்தெடுத்தாலும், அதன் வேர்களை அவர் உபநிடதங்களில் கண்டடைந்தார். பிரம்மத்துவம் என்பதன் அடிப்படையை அவர் பின்வருமாறு விளக்குகிறார்:

பிரம்மத்துவத்தின் சாரம் மூன்று வடிவங்களில் சொல்லப்படுகிறது. அவையாவன: (i) சர்வம் கல்விதம் பிரம்மம் – அனைத்தும் பிரம்மம் (ii) அகம் பிரம்மாஸ்மி – ஆத்மனே -சுயமே- பிரம்மம் எனவே நான் பிரம்மம் (iii) தத்வமஸி – ஆத்மனே சுயமே பிரம்மம் எனவே நீயும் பிரம்மம். மகா வாக்கியங்கள் என அறியப்படும் இவையே பிரம்மத்துவத்தினை வரையறை செய்கின்றன.

பின்னர் பிரம்மத்துவக் கோட்பாட்டிலிருந்து பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் ஜனநாயகத்தை ஒரு வாழ்க்கை முறையாக வடித்தெடுக்கிறார்:

அனைவரும் இறைவனின் மக்கள் என்பது ஜனநாயகத்துக்கான ஒரு பலவீனமான அடித்தளமாகும். அத்தகைய அடித்தளத்தினால் தான் பல தேசங்களில் ஜனநாயகம் வலிமையற்று உள்ளது. ஆனால் நீங்களும் நானும் ஒரே பிரபஞ்ச தத்துவத்தின் பகுதிகள் என்பதில் ஜனநாயகத்தைத் தவிர வேறெந்த சமூக கோட்பாட்டுக்கும் இடமில்லாது போகிறது. அத்தகைய கோட்பாடு ஜனநாயகத்தை வெறுமனே போதிக்கவில்லை. மாறாக ஒவ்வொருவருக்கும் கட்டாயமான வாழ்வியல் விதியாக்குகிறது. ஜனநாயகம் குறித்து ஆராய்ச்சி செய்யும் மேற்கத்திய ஆராய்ச்சியாளர்கள், ஜனநாயகம், கிறிஸ்தவம் அல்லது பிளேட்டானிய கருத்தியலிலிருந்து உருவானதாகவும், அதற்கு வேறேது ஊற்றுக்கண்ணும் இருந்திருக்க முடியாது என்றும் கருதுகிறார்கள். ஆனால் அவர்களுக்கு பிரம்மத்துவம் எனும் கோட்பாடு குறித்தும், அது ஜனநாயகத்துக்கு (கிறிஸ்தவ, கிரேக்க சிந்தனையைக் காட்டிலும்) சிறந்த அடிப்படையை ஜனநாயகத்துக்கு அளிக்கிறது என்பதும் தெரிந்திருந்தால், அத்தனை பிடிவாதமாக (மேற்கை மட்டுமே உயர்த்திப் பிடித்தபடி) இருந்திருக்க மாட்டார்கள்.

இதற்குப் பிறகு பாபா சாகேப் கூறுவது மிகவும் முக்கியமான ஒரு விஷயமாகும்:

ஒரு பக்கம் நம்மிடம் ஆகச் சிறந்த ஜனநாயகத்தத்துவமான பிரம்மத்துவம் எனும் கோட்பாடு உள்ளது. மறுபுறமோ நம் சமுதாயம் சாதிகள், உபசாதிகள், ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகள், ஒடுக்கப்பட்ட பூர்விகக் குடிகள், குற்றப் பரம்பரையினர் எனப் பிரிந்து கிடக்கும் நிலை உள்ளது. இதைவிட மிகப் பெரிய தவிப்பு வேறெதுவாக இருக்க முடியும்?12

சுவாமி விவேகானந்தரும் இதே வார்த்தைகளில் இந்து தருமத்தின் மகோன்னதத்தையும் இந்து சமுதாயத்தின் வீழ்ச்சியையும் கூறுவதை நாம் காண முடியும்:

இறைவன் உங்களிடம் மறுபடியும் புத்தராக வந்தார். ஏழைகள், துன்பப் படுகிறவர்கள், பாவிகள் ஆகியோரிடம் எப்படி அனுதாபம் காட்டுவது, எப்படி இதயப்பூர்வமாக அன்பு பாராட்டுவது என்று கற்பித்தார். ஆனால் நீங்கள் அவருக்குச் செவி சாய்க்கவில்லை. ஹிந்து சமயத்தைப் போல மிக உயர்ந்த முறையில் மனிதகுலத்தின் மேன்மைச் சிறப்பைப் பற்றி வேறெந்தச் சமயமும் இந்த உலகத்தில் போதிக்கவில்லை. அத்துடன் ஏழை, எளியவர்களின் கழுத்தின் மீது ஏறி மிதிக்கிற சமயமாக இவ்வுலகில் ஹிந்து சமயத்தைப் போல வேறெதுவும் இல்லை. இக்குற்றத்திற்கு சமயம் பொறுப்பு அல்ல; ஹிந்து சமயத்திலுள்ள வெளி வேஷக்காரர்கள், வறட்டு ஆசாரவாதிகள் ஆகியோரே காரணம். அவர்கள், இறை தத்துவம் வேறு, நடைமுறை விவகாரம் வேறு என்பது போன்ற கொள்கைகளின் வடிவத்தில் பலவிதமான கொடுஞ்செயல்கள் புரியும் பொறிகளைக் கண்டுபிடித்தார்கள்.13

உபநிடதங்கள் சமூக விடுதலைக்கான ஆயுதம்:

டாக்டர் அம்பேத்கர் ஹிந்து சமுதாயத்தில் சாதியத்தை ஒட்டுமொத்தமாக அழிப்பது குறித்து ஒரு நூல் எழுதினார். சாதியின் நிர்மூலம் (Annihilation of caste) என்பது அந்த நூலின் பெயர். அந்த நூலில் கடுமையாக சாதியத்தை அவர் சாடியதுடன், எவ்வித இரக்கமும் இன்றி ஹிந்து சமுதாயம் தங்கள் சாஸ்திரங்களை கேள்விக்குள்ளாக்கி சமத்துவம் சகோதரத்துவம் விடுதலை எனும் மதிப்பீடுகளின் அடிப்படையில் தம்மை சமுதாய புனர்நிர்மாணம் செய்ய வேண்டுமென்று கூறினார். அதற்கான நூல்களாக உபநிடதங்கள் அமையும் என அவர் அதில் சொல்லியிருந்தார். இது 1930-களில்.

இதன் தொடர்ச்சியாகத் தான், இருபது ஆண்டுகளுக்கு பிறகு உபநிடத மகா வாக்கியங்களில் தெரியும் பிரம்மத்துவத்தில் ஆகச் சிறந்த சமுதாய ஜனநாயக தத்துவத்துக்கான ஆன்மிக அடிப்படை இருப்பதை அவர் எழுதினார். இதே கருத்தை சுவாமி விவேகானந்தரும் கூறுகிறார்:

உபநிடதங்கள் சக்திக்கு பெரும் சுரங்கமாகும்… எல்லா இனத்தவரிடையேயும் எல்லா மதத்தினரிடையேயும் எல்லா சமயப் பிரிவினரிடையேயும் உள்ள பலவீனர்களான துன்பத்தால் நலிந்த ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை இது போர்முரசு கொட்டி அழைத்து உங்களை நம்பி நின்று விடுதலை பெறுங்கள் என்று முழங்கும். விடுதலை உடலுக்கு, விடுதலை மனதுக்கு, விடுதலை ஆன்மாவுக்கு இவையே உபநிடதங்களின் மூல மந்திரமாகும்.14

இந்த வியக்கத்தகு ஒற்றுமை எப்படி இந்த இரு மகான்களின் எண்ணங்களில் ஏற்பட்டது? இதற்கான விடை மிகவும் சுலபமானதாகும்.

சுவாமி விவேகானந்தரும் அண்ணல் அம்பேத்கரும் மானுடத் துன்பத்தைக் கண்டு ரத்தம் சிந்தும் இதயம் உடையவர்களாக இருந்தனர். மானுடத் துன்பத்தைத் துடைக்க பாரத மரபிலிருந்து தீர்வுகளை நாடினர். அதற்காகவே தமது வாழ்க்கைகளை அர்ப்பணித்தனர். தங்கள் சுய விடுதலையைத் துறந்து அதற்காக உழைத்தனர்.

அத்தகைய இரு பேரான்மாக்களின் பார்வைகளின் தேசத்துக்கான நல்வழிப்பார்வை ஒன்றானது அதிசயமல்லவே.

***

பயன்படுத்தப்பட்ட நூல்கள்:

1. லாகூர் பேருரை சுவாமி விவேகானந்தர் உரைகளும் எழுத்துகளும் பாகம்- III
2. டாக்டர் அம்பேத்கர் ‘Thoughts on Pakistan ‘ Part-II Chapter- IV
3. சுவாமி விவேகானந்தர், கொழும்பு முதல் அல்மோரா வரையான பேருரைகள்
4. டாக்டர் அம்பேத்கர், உரைகளும் எழுத்துகளும் பாகம்-VII,
5. சுவாமி விவேகானந்தர், உரைகளும் எழுத்துகளும், பாகம்- VII
6. டாக்டர் அம்பேத்கரின் செய்தி ஹரிஜன், பிப்ரவரி 11, 1933
7. சுவாமி விவேகானந்தர், சென்னை பேருரை (பாகம்-III)
8. டாக்டர் அம்பேத்கரின் சக கட்சித் தோழர் திரு.மவுரியா NCERT க்கு எழுதிய கடிதம்/ தேதி: 14/2/2001 மற்றும் The Sunday Hindustan Standard 11. செப்டம்பர், 1949.
9. சுவாமி விவேகானந்தர், உரைகளும் எழுத்துகளும், பாகம்- III
10. சுவாமி விவேகானந்தர் சிகாகோ பேருரை- 26 செப்டம்பர் 1893
11. http://jeyamohan.in/?p=4715
12. பாபா சாகேப் அம்பேத்கர், ஹிந்து மதத்தின் புதிர்கள்: பின்னிணைப்பு: அரசியல், 1956
13. சுவாமி விவேகானந்தர், எழுமின் விழிமின், உபதேச தொகுப்பு, விவேகானந்த கேந்திரம்,
14. அதே.

குறிப்பு:

திரு. அரவிந்தன் நீலகண்டன், சிறந்த சிந்தனையாளர்; ஹிந்து அறிவியக்கத்தை  முன்னெடுத்துச் செல்லும் இவர், நாகர்கோவிலில் வசிக்கிறார். ‘உடையும் இந்தியா’, ‘ஹிந்துத்துவம்- ஓர் அறிமுகம்’,  ‘பஞ்சம், படுகொலை, பேரழிவு: கம்யூனிசம்’, ‘நம்பக் கூடாத கடவுள்’- போன்ற நூல்களின் ஆசிரியர்.

.
Advertisements

சமூகப் போராளியான விண்ணியல் விஞ்ஞானி

-வ.மு.முரளி

மேகநாத் சாஹா

மேகநாத் சாஹா

(பிறப்பு: 1893 அக்டோபர் 6 – மறைவு: 1956, பிப்ரவரி 16)

“விஞ்ஞானிகள் தங்கக் கோபுரத்தில் வசிப்பவர்களாகவும்,  நிதர்சனங்களை எதிர்கொள்ளும் மனம் இல்லாதவர்களாகவும் குற்றம் சாட்டப்படுகிறார்கள்.  நானும் எனது இளம் வயதில் சில புரட்சிகரத் தொடர்புகளைத் தவிர்த்து 1930 வரை தங்கக் கோபுரத்தில்தான் இருந்தேன். ஆனால் சட்டம்- ஒழுங்கு ஒரு நாட்டின் நிர்வாகத்துக்கு எவ்வளவு முக்கியமோ அதே அளவுக்கு அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் முக்கியம். எனவேதான் நான் மெல்ல அரசியலில் அடியெடுத்து வைத்தேன். ஏனெனில் என்னால் முடிந்த வழியில் நாட்டுக்கு ஏதேனும் செய்யவே நான் விரும்பினேன்”.

-இது ஒரு விஞ்ஞானியின் வாக்குமூலம். இந்த நாட்டின் நலனுக்காகவே தனது வாழ்வை அர்ப்பணித்த மேகநாத் சாஹா என்ற அந்த விஞ்ஞானியைப் பற்றி இளைய தலைமுறையினர் அறிந்திருப்பது அவசியம்.

வானியற்பியல் விஞ்ஞானியான சாஹா தனது 27-ஆம் வயதில் உருவாக்கிய சாஹா அயனியாக்க சமன்பாடு (Saha Ionization Equation- 1920), விண்ணியலில் பெரும் பாய்ச்சலை நிகழ்த்தியது. விண்மீன்கள், சூரியன் ஆகியவற்றின் வேதியியல் மாற்றம், புறநிலை மாற்றங்களை அறிய இந்தச் சமன்பாடு உதவுகிறது.

பிரிக்கப்படாத இந்தியாவில் டாக்கா அருகிலுள்ள சியோரடலி கிராமத்தில் மளிகைக் கடைக்காரரின் ஐந்தாவது மகனாக 1893 அக்டோபர் 6-இல் பிறந்தார் மேகநாத் சாஹா. பள்ளிப் படிப்பை இடைநிறுத்தும் அளவுக்கு வறுமை குடும்பத்தில் தாண்டவமாடியது. ஆனால் நல்லுள்ளம் கொண்ட ஆசிரியர்களின் உதவியால் படிப்பைத் தொடர்ந்தார்.

1905-இல் நிகழ்ந்த வங்கப் பிரிவினைக்கு எதிராக வகுப்புகளைப் புறக்கணித்துப் போராடியதால், அவருக்கு அளிக்கப்பட்ட உபகாரச் சம்பளம் நிறுத்தப்பட்டது. ஆயினும் தேசிய சிந்தனை கொண்ட சிலரது உதவியால் வேறு பள்ளியில் படிப்பைத் தொடர்ந்து, முதல் மாணவனாகத் தேறினார்.

பிறகு கொல்கத்தா மாநிலக் கல்லூரியில் இயற்பியலில் முதுநிலை பட்டம் படித்தார். அங்கு இவரது சக மாணவராக இருந்தவர் சத்யேந்திரநாத் போஸ்.

இடைக்காலத்தில் புரட்சிகர விடுதலைப் போராளிகளுடனும் சாஹாவுக்கு தொடர்பு ஏற்பட்டது. பிரிட்டீஷாருக்கு எதிரான ஜெர்மனி சதி வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவரான பக்கா ஜதின் என்னும் ஜதீந்திரநாத் முகர்ஜியுடனும் அவருக்கு தொடர்பு இருந்தது. ‘அனுசீலன் சமிதி’ என்ற புரட்சிப்படையை உருவாக்கியவர்களுள் ஒருவரான அவர் பின்னாளில் (1915) பிரிட்டீஷ் அரசால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டவர்.

இந்தத் தொடர்பால், சாஹாவின் அரசுப்பணிக் கனவு நிறைவேறாது போனது. புரட்சியாளர்களுடனான உறவு காரணமாக, அவரது இந்திய நிதிப்பணித் தேர்வுக்கான விண்ணப்பம் நிராகரிக்கப்பட்டது. அதுவே அவர் அறிவியல் சாதனையாளராக மாறவும் வித்திட்டது.

வான் இயற்பியலில் இவரது ஈடுபாடு மிகுந்தது. சூரிய நிற மாலையில் காணப்படும் பிரான்ஹோபர் (Fraunhofer) என்னும் கருவரிகளின் தோற்றத்துக்குக் காரணம் புரிபடாமல் இருந்தது. இதை சாஹா உருவாக்கிய வெப்ப அயனியாக்கச் சமன்பாடு விளக்கியது.

விண்மீன்கள், சூரியன் ஆகியவற்றின் வெப்பநிலை, புறநிலை மாற்றங்களை அவற்றிலுள்ள தனிமங்களே தீர்மானிக்கின்றன என்பதை சாஹா சமன்பாடு வெளிப்படுத்தியது. பின்னாளில், சூரியனில் பெருமளவில் ஹைட்ரஜன் வாயு உள்ளதை ஆய்வுகள் நிரூபிப்பதற்கு இந்தச் சமன்பாடு ஆதாரமானது.

இந்தச் சமன்பாடு மேகநாத் சாஹாவுக்கு பெரும் புகழைத் தந்தது. அதுமட்டுமல்ல, சக விஞ்ஞானியான சத்யேந்திரநாத் போஸுடன் இணைந்து மெய்வாயுக்களின் நிலைச் சமன்பாடு (Equation of state for Real gases) என்ற ஆய்வறிக்கையையும் சாஹா வெளியிட்டார்.

பின்னர் அலகாபாத் பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரிராகப் பணிபுரிந்த சாஹா, அதை முதல்தரமான கல்வி நிறுவனமாக்கினார்; இந்தியாவின் பாரம்பரிய நாள்காட்டி முறையான சக ஆண்டு கணக்கீட்டையும் முறைப்படுத்தினார்.

பிற்காலத்தில் இவரது ஆய்வுக் கண்ணோட்டம் உடனடி மக்கள் நலன் சார்ந்ததாக மாறியது. அதன் விளைவாக, தாமோதர் பள்ளத்தாக்கு, பக்ரா நங்கல், ஹிராகுட் அணைத் திட்டங்களுக்குத் தேவையான கள ஆய்வு உதவிகளைச் செய்தார்.

1948-இல் கொல்கத்தாவில் ஓர் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தைத் சாஹா தொடங்கினார். அது இன்று அணுக்கரு இயற்பியலுக்கான சாஹா நிறுவனமாக (Saha Institute of Nuclear Physics) வளர்ந்துள்ளது.

அறிவியல் வளர்ச்சி சமூகநலனுக்குப் பயன்பட வேண்டும் என்பதில் தீவிர உந்துதல் கொண்ட தனது கருத்துகள் ஆட்சியாளர்களால் புறக்கணிக்கப்பட்டதால், தானே அரசியலில் இறங்க சாஹா தீர்மானித்தார். 1952-இல் நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் வடமேற்கு கொல்கத்தா தொகுதியில் சுயேச்சையாகப் போட்டியிட்டு மக்களவை உறுப்பினராகத் தேர்வானார். நாடாளுமன்றத்திலும் மக்கள் சார்ந்த பணிகளுக்காக குரல் கொடுத்தார். அப்போது அரசியல்வாதிகளின் ஏளனங்களை அவர் பொருட்படுத்தவில்லை.

ஜனநாயகத்தில் மக்களின் பங்கேற்பு இன்றியமையாதது என்பதில் மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டிருந்த சாஹா,  ‘அறிவியலும் கலாசாரமும்’ என்ற பத்திரிகையையும் நடத்தினார். அணுசக்தி ஆராய்ச்சியில் ரகசியத் தன்மை கூடாது என்று குரல் கொடுத்த முதல் விஞ்ஞானியும் சாஹா தான்.

விஞ்ஞானி, விடுதலை வீரர், கல்வியாளர், இதழாளர், நாடாளுமன்றவாதி, பொருளாதார நிபுணர், சீர்திருத்தவாதி எனப் பல முகங்களைக் கொண்டவராக இருந்தும், வாழும் காலத்தில் அவர் உரிய மதிப்பைப் பெறவில்லை.

ஆயினும் எதையும் எதிர்பாராமல், மக்கள் நலனுக்காகச் சிந்தித்து வாழ்ந்த விஞ்ஞானியான மேகநாத் சாஹா 1956, பிப்ரவரி 16-இல் மறைந்தார். சாஹா உரிய மரியாதையைப் பெறாமல் மறைந்திருக்கலாம். ஆயினும், விண்ணியலுக்கு அளித்த சாஹா அளித்த சமன்பாடு அவரது பெயரை அறிவியல் உலகில் சாகாவரம் பெற்றதாக்கிவிட்டது.

 

குறிப்பு:

 திரு. வ.மு.முரளி, பத்திரிகையாளர்.

 இக்கட்டுரை தினமணி -இளைஞர்மணியில் வெளியானது.

 

கலைக்கோயிலை நிறுவிய மாதரசி

-ம.பூமாதேவி

ருக்மணிதேவி அருண்டேல்

ருக்மணிதேவி அருண்டேல்

ருக்மணி தேவி அருண்டேல்

(பிறப்பு: 1904, பிப். 29 – மறைவு: 1986, பிப். 24)

ருக்மணி தேவி என்றவுடன் நினைவுக்கு வருவது பிரம்மஞான சபையும் பரத நாட்டியமும் தான்.  ‘சதிர்’ என்று இருந்த தேவதாசி நடனத்தில் விரசம் அதிகம் இருந்த படியால் பொதுவாக பெண்கள் யாரும் அதை கற்றுக் கொள்ளவோ ஆடவோ தயங்கிய நிலை இருந்தது.  இதை மாற்றியவர் ருக்மணிதேவி.

மதுரையில் பிராமணக் குடும்பத்தில் பிறந்த ருக்மணி இயல்பாகவே கலை நடனத்தின்பால் ஈர்ப்பு கொண்டவர். ரஷ்யாவின் பாலே நடன வீராங்கனை பாவ்லோவா வின் நடனத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு பாலே கற்க ஆரம்பித்தார். அவர்தான் தென் இந்தியக் கலையான பரதத்தின் பெருமைகளை ருக்மணிக்கு எடுத்துக்  கூறினார். அதையடுத்து, பந்தநல்லூர் மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளையை குருவாக ஏற்று பாரதம் கற்க ஆரம்பித்தார் .

ருக்மணியின் தந்தை ஓய்வு பெற்றவுடன், அடையாறில் பிரம்மா ஞான சபை அருகிலேயே வீடு கட்டினார். ருக்மணிக்கும் சபையில் ஈடுபாடு வந்தது. அன்னி பெசன்ட் அம்மையாரின் ஆளுமையால் ஈர்க்கப்பட் டதே அதற்குக் காரணம். பிறகு பெசன்ட் அம்மையார் காலமானதும் அருண்டேல் தலைவராக ஆனார். இருவருக்கும் மனம் ஒப்பி திருமணம் நடந்தேறியது.

1953-இல் பிரம்மா ஞான சபையில் ருக்மணி அரங்கேற்றிய பரதம்,  ஏற்கனவே கோயில்களில் ஆடிக்  கொண்டிருந்த சதிருக்கு ஊக்கம் தந்து மறுமலர்ச்சிக்கு வித்திட்டது எனலாம்.

1936-இல் ருக்மணி தேவியால் கலாக்ஷேத்ரா சென்னை அடையாறில் நிறுவப்பட்டது. அதன் பாடத்திட்டத்தில் பரதக் கலையின் பாரம்பரியம் சேர்க்கப்பட்டது. பரதக் கலையின் வீச்சினை அவர் கலாக்ஷேத்ர பாடத்திட்டத்தில் கொண்டுவர அதிகம் சிரமப்பட வேண்டியிருந்தது.

ஏற்கெனவே ஊறியிருந்த ஸ்ருங்கார ரசத்தினைக் குறைத்து, பக்தி மார்க்கத்தின் பரவச மூட்டும் ஒளியினைப் புகட்டி, பிரத்யேக ஆடை ஆபரணங்கள், அரங்க அமைப்பு என பல்வேறு விஷயங்களை பரதத்தில் ருக்மணிதேவி  புகுத்தினார். பல்வேறு பாடல்களை உள்வாங்கி நடனத்தை அமைத்து,  ஆடி,  ஆடவைத்து ஒரு தனி பாணியை  உருவாக்கினார். அவற்றில் ராமாயணத்தில் இருந்து எடுத்தாண்ட 6 பாடல்களுக்கான நடனகள் மிக பிரபலம் ஆனவை.

நடன அரங்கத்தின் வித்தைகள், ஒளிக்  காட்சி,  ஆடை அலங்காரம், சங்கீதம்,  நடன அமைப்பு எல்லாமும் சேர்ந்து பக்தி அனுபவத்தை ஒரு கலை அனுபவமாக,  அழகியலாக சர்வதேச அரங்கில் ஜாலம் நிகழ்த்தி காட்டியதை யார் மறுப்பார்? அதனால் தான் ருக்மணி அம்மையாருக்கு பத்மபூஷன்,  சங்கீத நாடக அகாடமி விருது ஆகியவற்றை வழங்கி கௌரவித்தது அரசு.

1952,  1956 என இரு முறை அவர் ராஜ்ய சபைக்கு  எம்.பி. ஆனார். மிருகங்களின் நலனுக்காக தன் உயிர் இருந்தவரை தொண்டு செய்தார். சைவ உணவின் சிறப்பை உலகெங்கும் பரவ செய்தார். இந்திய மவிலங்கு நல வாரியத்தில் தலைவராக  கடைசி வரை இருந்தார்.

1977-இல் மொரார்ஜி தேசாய்,  ருக்மணியை தேசத்தின் ஜனாதிபதியாக்க விரும்பினார். கலையை வெகுவாக நேசித்த நடன அரசியின் மனதுக்கு ஜனாதிபதி என்ற அரசியல் கிரீடம் ஏற்புடையதாக இல்லை; மறுத்து விட்டார்.

1986, பிப்ரவரி  24-இல், ருக்மிணி இறந்தார். அதன் பிறகு, அவர் நிறுவிய  ‘கலாக்ஷேத்ரா’ தேசிய சிறப்பு வாய்ந்த அரசு நிறுவனமாக நாடாளுமன்றத்தினால் அறிவிக்கப்பட்டது.

கலம்காரி மையம் என்ற பேனா வித்தை மையம் ஒன்றை கலாக்ஷேத்ரத்தில் நிறுவி, பண்டைய இந்தியக் கலையான ஜவுளி அச்சிடும் நயத்தை உயிர்ப்புடன் வைத்திருந்ததும் அவர் சிறப்பு.

 

வரலாற்றாசிரியராக வீர சாவர்க்கர்

-அரவிந்தன் நீலகண்டன்

வீர சாவர்க்கர்

வீர சாவர்க்கர்

வீர சாவர்க்கர் 

(பிறப்பு: 1883, மே 28-  மறைவு:1966, பிப். 26)

 

வீர சாவர்க்கர் இந்திய விடுதலை போராட்டத்தின் முக்கிய புரட்சியாளர். மிகப்பெரிய தியாகங்களை தேசத்துக்காக ஏற்றவர். சமூக புரட்சியாளர். அவரது வாழ்வனைத்தும் தேச நலனுக்கான போராட்டமாகவே திகழ்ந்தது. வரலாற்றை உருவாக்கிய அப்பெரும் ஆளுமை தேசத்தின் சரித்திரத்தை மீட்டெடுத்து எழுதுவதிலும் அதே அக்கறையைக் காட்டினார்.

அன்றைய காலகட்டத்தில் பிரிட்டிஷ் வரலாற்றாசிரியர்கள் உருவாக்கியதே நம் தேசத்தின் வரலாறாக அறியப்பட்டது; பாரதத்தின் வரலாறு காலனிய ஆதிக்கத்தின் தேவைக்கேற்ப எழுதப்பட்டு வந்தது.

இந்நிலையில் விடுதலைக்காக போராடும் ஒரு தேசத்தின் கூர்நுட்பம் கொண்டதோர் வரலாற்றாசிரியனாக பாரத வரலாற்றை அணுகிய பெருமை வீர சாவர்க்கருக்கு உண்டு.

வரலாற்றை எழுதினார்: வரலாற்றை மாற்றினார்

பாரதத்தின் முதல் விடுதலை வேள்வியான 1857 எழுச்சியை பிரிட்டிஷ் வரலாற்றாசிரியர்களும் பாரதத்தின் அன்றைய வரலாற்றறிஞர்கள் பலரும் “சிப்பாய் கலக”மென்றே எழுதி வந்தனர். அதனை “விடுதலை எழுச்சி” என மிக விரிவான ஆதாரங்களுடன் ஒரு நூலாக முதன் முதலில் எழுதியவர் வீர சாவர்க்கரே. இந்நூல் 1907 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது. இந்நூலை எழுதியதன் குறிக்கோள் குறித்து வீர சாவர்க்கர் எழுதுகிறார்:

“….இந்த நூலை எழுதியதன் நோக்கம் என்ன? வரலாற்றின் உண்மை குறித்த உந்துதலை மக்களுக்கு உருவாக்க வேண்டும். அவர்கள் மீண்டும் தேசமளாவிய பெரிய புரட்சி யுத்தத்தை அன்னிய ஆதிக்கத்துக்கு எதிராகத் தொடங்க வேண்டும்…..”

தனது நூலை வெளியிட 1907 ஆம் ஆண்டை வீர சாவர்க்கர் மிகக் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார். ஏனென்றால் அது முதல் விடுதலை வேள்வியின் ஐம்பதாம் ஆண்டு நினைவு விழா கொண்டாடப் பட்ட ஆண்டு ஆகும். இந்திய வரலாறு குறித்த மிகப்புதிய பார்வையை, ஒரு பெரும் பிரச்சாரத்துக்கு எதிராக, ஆராய்ச்சி நூலாக பலத்த எதிர்ப்புகளுக்கிடையே 1907 ஆம் ஆண்டில் அவர் வெளியிட்டார். இதற்காக அவர் எத்தனை ஆண்டுகள் முன்னதாக அந்த ஆராய்ச்சியையும் திட்டமிடுதலையும் தொடங்கியிருக்க வேண்டுமென எண்ணிப்பார்த்தால் வீர சாவர்க்கரின் மேதமையும், உழைப்பும் வியக்க வைக்கின்றன.

வீர சாவர்க்கர் வெறும் வரலாற்று ஆராய்ச்சியாளர் மட்டுமல்ல. தான் ஆராய்ந்தறிந்த தம் தேச வரலாற்றை தேசத்தின் எதிர்காலத்தை வடிவமைக்கும் கருவியாகவும் அவர் பயன்படுத்தினார். இரண்டாம் உலகப்போர் தொடங்கிய போது இந்திய இளைஞர்களை ராணுவத்தில் பெரிய அளவில் இணையுமாறு அவர் பிரச்சாரம் செய்தார். இப்பிரச்சாரத்தில் அவர் வெளிப்படையாகவே கூறினார்:

“….1857ல் நமது முதல் விடுதலைப் போர் நடைபெற்ற காலத்திலிருந்தே பிரிட்டிஷார் இராணுவத்தினை அரசியல் நிகழ்வுகளிலிருந்து விலக்கி வைத்துள்ளனர். இதனை மாற்ற இது நல்ல வாய்ப்பாகும். இதில் நாம் வெற்றி பெற்றால் விடுதலைக்கான போரில் நாம் வெற்றி அடைவோம்…..”

வீர சாவர்க்கரின் இந்த தீர்க்கமான பார்வை வரலாற்றையே மாற்றியமைத்தது என்பதை நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸின் வார்த்தைகளின் மூலமாக அறிகிறோம்.

ஆஸாத் ஹிந்த் வானொலியில் ஆற்றிய உரையில் (ஜூன் 25, 1944) நேதாஜி கூறினார்:

“….சில தலைவர்கள் தவறான அரசியல் கற்பனைகளால் இந்திய ராணுவத்தில் இணைந்த வீரர்களை ‘கூலிப்படையினர்’ என அழைத்துக் கொண்டிருந்த போது வீர சாவர்க்கர் அச்சமின்றி இந்திய இளைஞர்களை ராணுவத்தில் இணைய அழைப்பு விடுத்து வருவது மனதுக்கு மிகவும் சந்தோஷமாக இருக்கிறது. இவ்வாறு இணைந்த வீரர்களே இந்திய தேசிய ராணுவத்துக்கு கிடைக்கும் பயிற்சி பெற்ற வீர இளைஞர்கள்……”

விடுதலைப் போராட்டத்தின் இறுதி ஆண்டுகளில் இந்திய ராணுவத்தில் தேசபக்தியும் விடுதலை உணர்ச்சியும் அலையடித்தது பிரிட்டிஷார் இந்தியாவை விட்டகல ஒரு முக்கிய காரணமாகிற்று என்பது வரலாறு.

மீட்டெடுக்கப்பட்ட போராட்ட வரலாறு

cover1இந்தியாவின் வரலாறே அது மீண்டும் மீண்டும் அன்னிய படையெடுப்புகளுக்கு அடி பணிந்த வரலாறுதான் என்று அன்னிய ஆட்சியாளர்களும் அன்னிய மோகத்துக்கு ஆளான நம் வரலாற்றாசிரியர்களும் தொடர்ந்து சொல்லி வருகின்றனர். யூனியன் ஜாக் செங்கோட்டையில் இருந்து கீழிறங்கி விட்டது. இருந்தபோதும் நம் கல்வி நிறுவனங்களில் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் அக்கொடியின் இருண்ட நிழல் தொடர்ந்து படர்ந்திருக்கிறது.

அந்த இருள் அகல பாரதத்தின் வரலாற்றை ஆழ்ந்து பயின்றவர் வீர சாவர்க்கர். அவர் எழுதிய “பாரத நாட்டின் வரலாற்றில் ஆறு பொன்னேடுகள்” ஒவ்வொரு இந்தியக் குடிமகனும் படிக்க வேண்டிய நூலாகும். தமிழர்களான நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய விஷயங்களும் அதில் உண்டு.தமிழக மன்னர்களின் வீரத்தை, அன்னியர் ஊடுருவிட இயலாத தென்னக பாரதத்தின் மறத்தை, முதன் முதலில் புகழ்ந்தெழுதி ஆவணப்படுத்திய வரலாற்றாசிரியர் வீர சாவர்க்கரே ஆவர்.சக்தி வாய்ந்த மொழியில் அவர் எழுதுகிறார்:

“….கிரேக்கர்களும் சகர்களும் ஹுணர்களும் வடக்கே அலை அலையாக படையெடுத்து வந்து தாக்கிய போதும் அவர்களால் நர்மதை நதிக்குத் தெற்கே காலடி வைக்க முடியவில்லை. அதுவும் தவிர கலிங்க சேர சோழ பாண்டிய அரசுகள் மிக வலுவான கடற்படையுடன் காத்திருந்தன. கடல் எல்லையில் அந்நிய படையெடுப்பு அபாயமே இல்லாமலிருந்தது…..”

நம் வீர வரலாறு குறித்துத் தமிழ் நெஞ்சம் பெருமிதத்தால் விம்முகிறது. இப்பெருமிதம் பொய்யான இனவாத கட்டுக்கதையால் உருவானதல்ல. ஆழமான வரலாற்று ஆராய்ச்சி அளிக்கும் சத்தியமான உன்னத உணர்ச்சி. சாணக்கியர் கூடல் என்னும் இடத்திலிருந்து வந்த காரணத்தால் கௌடில்யர் என அழைக்கப்பட்டிருக்கக் கூடும் என்கிற செய்தியையும் வீர சாவர்க்கர் தருகிறார். மட்டுமல்ல.

அலெக்ஸாண்டர் போன்ற ஒரு ஆதிக்க வெறி பிடித்த கொடியவனை ஐரோப்ப காலனிய வரலாற்றாசிரியர்கள் மகா அலெக்ஸாண்டர் என புகழ்ந்து கொண்டிருந்தனர். ஆனால், வீர சாவர்க்கர் அக்கால வரலாற்றின் ஒவ்வோர் இழையாகத் தேடிச்சென்று சரித்திரத்தை நோக்குகிறார். காத்திரமான ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் காலனிய மனநிலைக்கு எதிராக அவர் பின்னர் உணர்ச்சிகரமான பெருமுழுக்கம் செய்கிறார்.

எவ்வாறு அன்னிய ஆக்கிரமிப்பாளனுக்கு எதிராக மாளவ-சூத்ரக குடியரசுகள் இணைந்தன; அவர்கள் எவ்வாறு சாதி-கலப்பு திருமணங்களை பெரிய அளவில் செய்து தம்மை ஒரு ஒன்றுபட்ட சமூகத்தினராக மாற்றி ஓரணியில் சேர்ந்தார்கள். எப்படி இந்த இணைந்த சமூகம் உருவாக்கிய ராணுவத்தைச் சேர்ந்த பாரதிய வீரனின் அம்பு அலெக்ஸாண்டரின் அந்திமக் காலத்தை விரைவாகக் கொண்டு வந்தது என்பதை ஆதாரபூர்வமாக அவர் விளக்குகிறார். இந்த வரலாற்று உண்மைகள் ஐரோப்பிய காலனிய வரலாற்று ஆசிரியர்களால் உணரப்பட்டவையே; எனினும், உரத்த குரலில் சொல்லப்படாதவை. வீர சாவர்க்கர் அவ்வுண்மைகளை உரக்கச் சொன்னார்.

வரலாற்றின் நேர்மையை அவரது உணர்ச்சிகர தேசபக்தி எவ்விதத்திலும் பாதித்துவிடக் கூடாது என்பதில் அவருக்கு இருக்கும் அதீத கவனம் இங்கு குறிப்பிடப்பட வேண்டியது. எடுத்துக்காட்டாக, சந்திரகுப்த மௌரியர் குறித்து வழங்கும் நாட்டுப்புறக் கதைகளை வீர சாவர்க்கர் ஒரு வரலாற்றாசிரியராகவும் சமூக ஆராய்ச்சியாளராகவும் எடை போடும் விதத்தைப் பார்க்கலாம்:

ஒருவனை அவனது பண்பை வைத்து எடை போடாமல், அவன் பிறந்த இனத்தின், குடும்பத்தின் பெருமை-சிறுமைகளை வைத்து மதிப்பிடுவது அனைத்து மானிட சமூகங்களிலும் காணப்படும் பொதுவான பலவீனம். குடும்ப மரபுகளைப் பற்றிய உயர்வு நவிற்சி கதைகள் காலப் போக்கில் நாடகங்களாகவும், கவிதைகளாகவும், புதினங்களாகவும், நாட்டுப்புற பாடல்களாகவும் விளம்பரப்_படுத்தப்பட்டு மக்களிடையே பரவின.  (விரிவஞ்சி இதை மேலும் விவரிக்காமல் விடுகிறோம்.)

ஆனால், மௌரிய குலத்தின் தோற்றத்தைக் குறித்த வரலாற்று உண்மையை வெளிப்படையாகக் கூறுகிறார் வீர சாவர்க்கர்:

“…..மூராவின் மகனே மௌரியன்! சந்திரகுப்தனை மௌரியன் என்று அழைக்க அதுவே சரியான காரணமாகும். தாய்வழிப்பிறப்பைப் பெருமையாக எண்ணிய சந்திரகுப்தன் தன் அரச குடும்பத்திற்கு மௌரியன் என பெயர் சூட்டிக் கொண்டான். அதன் மூலம் தன் தாய் மூராதேவியின் பெயரைப் பாரத நாட்டின் வரலாற்றில் சிரஞ்சீவியாக்கிவிட்டான். மயில் பறவைகளை விற்கும் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்த மூரியா ஜாதியையே மௌரியப் பேரரசர்கள் ஏற்றுக்கொண்டனர்…..”

வரலாற்றாசிரியரும் ஒரு தேசத்தை வழிநடத்தி செல்ல வேண்டிய தேசியகுருவும் மாறி மாறி ஒருவருக்கொருவர் எதிர்ப்பற்ற நிலையில் வீர சாவர்க்கரில் வெளிப்படுகின்றனர்.

சந்திரகுப்த மௌரியர் மூலம் சாதியையும் குலத்தையும் கோத்திரத்தையும் பற்றிக்கொண்டு ரிஷி மூலம் நதிமூலம் ஆராயும் அற்ப மனங்களுக்கு அவர் சொல்கிறார்:

“…..சந்திரகுப்தர் ஒரு க்ஷத்திரியனா? எப்படியிருந்தால் என்ன?  “உயர் ஜாதியில் பிறந்த க்ஷத்திரியர்களே! மிலேச்சனான அன்னியப் பேரரசனுக்கும் அவனது படைத்தளபதிகளுக்கும் சிரங்களைத் தாழ்த்தி மண்டியிட்டு ஏற்றுக்கொண்ட உங்களைவிட அஞ்சா நெஞ்சனாகிய சந்திரகுப்தன் என்னும் பெயர் படைத்த நான் மாபெரும் க்ஷத்திரியன் என உரிமை கொண்டாடமுடியும். எப்படி என்று கேட்கிறீர்களா? அந்த மிலேச்சர்களை ஒவ்வொரு போர்க்களத்திலும் என் வாள் வலிமையால் முழுதும் தோல்வி அடையச் செய்திருக்கிறேன்.” என்று நியாயமான பெருமிதத்துடன் சந்திரகுப்தன் கூறக்கூடும்…….”

இவ்விதமாக பாரதம் அன்னிய ஆக்கிரமிப்பை எவ்விதம் தொடர்ந்து எதிர்த்து போராடியது என்பதை இத்தனை விரிவான ஆதாரங்களுடன் எந்த வரலாற்றாசிரியரும் ஆவணப்படுத்தியுள்ளார்களா என்பது ஐயமே. தட்சிணத்தில் முஸ்லீம் ஆக்கிரமிப்பினால் இஸ்லாமியராக மாற்றப்பட்டிருந்த ஹரிஹரரும் புக்கரும் எவ்வாறு தாய் தர்மம் திரும்ப வித்யாரண்ய சுவாமிகள் புரட்சிகரமாக உதவினார் என்பதையும் வீர சாவர்க்கர் தமக்கே உரிய பார்வையுடன் விவரிக்கிறார்:

“…..விஜயநகரம் என்னும் ஹிந்துப் பேரரசு நிலைநாட்டப் பெற்றது ஹிந்து வமிசத்தின் மாபெரும் சாதனை என்பதைப் போதுமான அளவுக்கு ஹிந்து வரலாறுகளில் பெருமைப் படுத்தி பேசப்படவில்லை. இதற்கு எடுத்துக்காட்டாக ஒன்றைக் கூறவேண்டுமென்றால் சங்கேஸ்வர சங்கராச்சாரியாரான மாதவாச்சாரிய வித்யாரண்ய ஸ்வாமியைக் குறிப்பிடலாம்.

இவருக்கு இருந்த புரட்சிகரமான அரசியல் ஞானம் தனித்தன்மை வாய்ந்தது. சமயத்துறைகளிலும் அவர் மாபெரும் புரட்சியாளர் என்பதை அவர் பழைய பழக்க வழக்கங்களைப் பின்பற்ற மறுத்ததன் மூலம் நிரூபிக்கலாம். …ஆனால் இன்று வடபாரதத்தில் வாழும் ஹிந்துக்கள் மேற்குறிப்பிட்ட தக்காணத்து ஹிந்து மாமன்னர்களைப் பற்றி கேள்விப்பட்டதைப் போல காட்டிக் கொள்வதேயில்லை. தென்னாட்டிலும் அவர்களின் பெயர்களை ஓரளவு அறிந்தவர்கள் ஆயிரத்தில் ஒருவர்தான். இந்த மானங்கெட்ட நிலையிலிருந்து ஹிந்துகள் உடனடியாக மாற வேண்டியது அவசியம்…..”

நம் தேசிய வாழ்க்கையையும் பண்பாட்டையும் காப்பாற்ற பல நூற்றாண்டுகளாக நாம் நடத்திய இத்தொடர் போராட்டத்தின் நீட்சியாகவே பாரத விடுதலைப் போராட்டத்தையும் வீர சாவர்க்கர் காண்கிறார். இதில் குறுகிய கொள்கைப்பார்வைகளின் அடிப்படையில், அரசியல் எதிரிகளை தேச விரோதிகளாக சித்தரிக்கும் சின்னத்தனம் அவருக்கு என்றைக்கும் உரியதல்ல. பாரத விடுதலையின் இறுதிக்கட்டத்தை வீர சாவர்க்கர் வர்ணிக்கும் போது அப்போராட்டத்தின் அனைத்து தரப்புகளையும் அரவணைத்து ஒரு விசாலமான ஹிந்துத்துவ வரலாற்றுப் பார்வையை முன்வைக்கிறார்.

“….பிற்காலத்தில் சத்தியாகிரகம் ஒத்துழையாமை போன்ற தாரக மந்திரங்களை ஜெபித்தவரும் பொதுமக்களால் மகாத்மாஜி என அன்புடன் போற்றப் படுபவருமான அப்பெரியாருடன் சீரிய நண்பனாகப் பழகும் வாய்ப்பினை நான் பெற்றிருந்தேன். அப்போதுதான் அவர் இங்கிலாந்து வந்திருந்தார். அப்போது அவரை பாரிஸ்டர் காந்தி என்று மட்டும் அழைத்தார்கள். அதன் பின்னர் எங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் நாங்கள் ஒன்றாக இணைந்ததுண்டு. பல சமயங்களில் எங்களிடையே கருத்து வேறுபாடுகள் நிலவியதும் உண்டு.

…பாரத நாட்டின் அரசியல் வாழ்வில் நான்கு காலகட்டங்கள் உண்டு.

1) ஆங்கில ஆட்சியை அடிவருடியவர்கள்

2) தீவிர தேசியவாதிகளான அகிம்சாவாதிகள்

3) புரட்சிவாதிகள்

4) ஹிந்துத்துவ வாதிகள்

இந்த நால்வகை அரசியல் தொடர்பு கொண்ட அனைவரும் 1857 ஆம் ஆண்டு சுதந்திரப்போரில் பெற்ற தோல்விக்குப் பின்னர் உருவானவர்கள்.

….தில்லி செங்கோட்டையில் கர்வத்துடன் பறந்து கொண்டிருந்த பிரிட்டிஷ்காரர்களின் யூனியன் ஜாக் கொடி, பேரரசு என்ற திமிருடன் பறந்து கொண்டிருந்த அந்த கொடி பிடுங்கி எறியப்பட்டு “பாரத சுதந்திரம் வாழ்க. நீங்கள் அனைவரும் வாழ்க” என்னும் இடிமுழக்கத்துடன் மூவர்ணக் கொடி சுதந்திர ஆளுமை கொண்ட பாரத நாட்டு அரசாங்கத்தின் கொடியாக ஏற்றி வைக்கப்பட்டது. அக்கொடியின் நடுவில் சுதர்சன சக்கரம் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது….”

வீர சாவர்க்கரின் “பாரத நாட்டின் வரலாற்றில் ஆறு பொன்னேடுகள்” பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்தை ஹிந்துக்கள் விரட்டி சுவராஜ்ஜியம் நிறுவியதுடன் முடிவடைகிறது.

cover2இந்த நூலைப் போலவே மிகவும் பிரசித்தி பெற்ற அவரது மற்றொரு வரலாற்று ஆவணம் “ஹிந்து பத பாதுஷாகி” என்பதாகும். இது வீர சிவாஜி காலம் தொட்டு மராட்டிய பேரியக்கம் எப்படி அன்னிய மொகலாய ஆக்கிரமிப்பை எதிர்த்து அதனை பலமிழக்க செய்தது, அத்துடன் எவ்வாறு இந்த பெருமைக்குரிய ஹிந்து இயக்கம் ஐரோப்பிய ஆக்கிரமிப்பையும் எதிர்கொண்டது என்பதையும் ஆவணப்படுத்துகிறது.

முஸ்லீம் சித்திக்கள், ஆங்கிலேய-போர்ச்சுகீசிய கூட்டணி, டச்சு கப்பல் படை ஆகிய அனைத்தையும் கன்கோஜி ஆங்க்ரே எனும் மராட்டிய கப்பற்படை தளபதி எவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் தோற்கடித்தார் என்பது மிகவும் சுவாரசியமான வரலாற்றுத்தகவல். “வன்மம்” (Revenge), “வெற்றி” (Victory) போன்ற பெயர்களைத் தாங்கிய ஆங்கிலேய கப்பல்கள் மராட்டிய கப்பற்படை மீது போர் தொடுத்து அடைந்த படுதோல்விகள் பாரத வரலாற்றின் மறைக்கப்பட்ட பக்கங்கள். இறுதியாக மராட்டிய ஹிந்து இயக்கம் செய்த வரலாற்றுத்தவறுகளையும் வீர சாவர்க்கர் காய்தல் உவத்தலின்றி விளக்குகிறார்.

இந்நூல் வீர சாவர்க்கர் ரத்னகிரியில் முழு விடுதலை அடைவதற்கு முன்னர் எழுதப்பட்டது. ஆங்கிலேய அதிகாரிகளுக்கு தெரியாமல் எழுதப்பட்டது. முழுக்க முழுக்க தாம் ஆராய்ச்சி செய்த வரலாற்று ஆவணங்களை தமது நினைவிலிருந்து மட்டுமே மீட்டு இதனை வீர சாவர்க்கர் எழுதினார். ஆனால் பின்னர் அது ஆராயப்பட்ட போது முழுக்க முழுக்க அந்த வரலாறு ஆதாரப்பூர்வமாக ஆவண சான்றாதாரம் கொண்டதாக அமைந்திருந்தது.

சிலர் கேட்கலாம், “சாவர்க்கர் ஏன் இந்த பழைய வரலாறுகளைத் தோண்டி எடுத்து எழுத வேண்டும்?”

இதற்கு வீரசாவர்க்கர் விளக்கமாக பதிலளிக்கிறார். ஒவ்வொரு வரலாற்றாசிரியனும் நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டிய விளக்கம் அது.

“இறந்த காலத்தின் நினைவுகளைக் கொண்டு நிகழ்காலத்தில் சண்டை போட்டுக் கொண்டிருப்பது தற்கொலைப் போக்குடைய மடத்தனம் மட்டுமே. ஒரு ஹிந்துவும் முஸ்லீமும் இன்றைக்கும் ஒருவரை ஒருவர் தழுவுவது போல ஒருவரை ஒருவர் கொல்ல முயற்சிக்க வேண்டும், ஏனென்றால் அந்த காலத்தில் அப்படித்தான் சிவாஜியும் அப்ஸல்கானும் செய்தார்கள் என்று சொன்னால் அதைப் போல மடத்தனம் வேறென்ன இருக்க முடியும்?

நாம் வரலாற்றை படிப்பது நம் இன்றைய விரோதங்களை இரத்தம் சிந்தும் மோதல்களை பரஸ்பர வெறுப்பை, கடவுளின் பெயராலோ அல்லது அன்னைபூமியின் பெயராலோ, வளர்த்துக்கொள்ள ஆகச்சிறந்த காரணங்களைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக அல்ல. மானுட வெறுப்பையும் இனதுவேஷத்தையும் வளர்க்க அல்ல. மாறாக அதற்கு நேர் எதிரிடையான காரணங்களுக்காக மட்டுமே நாம் வரலாற்றை ஆராய்கிறோம். இவ்வெறுப்பையும் வன்முறையையும் அகற்றி மனிதனுக்கு மனிதன் அனைத்து மானிடத்தின் பொது இறைத்தன்மையையும் பூமியின் அனைத்து மானுடத்துக்குமான தாய் தன்மையையும் உணர்ந்து ஒரு மானுட குலமாக மாறுவதற்காக மட்டுமே.”

ஆனால். இந்த “மானுடமே ஓர் குடும்பம்” எனும் பொன்னுலகக்  கனவு ஒரு யதார்த்தமற்ற கனவாக இருக்காமல் யதார்த்த சூழலின் தரவுகளைக் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு செயல்பபட்ட ஒரு கருவியாக அவர் கைகளில் விளங்கியது. ஹிந்து பத பாதுஷாகிக்கு 1925ல் அவர் எழுதிய முன்னுரையில் வீர சாவர்க்கர் கூறுகிறார்:

“….ஆனால் இந்த பிரகாசிக்கும் பொன்னுலக கனவு நமது கண்களை யதார்த்தத்தின் உண்மைகளை அறியவிடாமல் குருடாக்கி விடலாகாது. மனிதர்கள் குழுக்களாக பிரிவுகளாக இயங்குகின்றனர். தம்மை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு விரிவாக்கம் செய்ய அவர்கள் தொடர்ந்து முயற்சி செய்கின்றனர். கடும் போர்களும் தியாகங்களும் இந்த விரிவாக்கத்தை செயல்படுத்திய வண்ணமே உள்ளது.

…எனவே உலக ஒற்றுமையைக் குறித்து பேசுவதற்கு முன்னால் ஒரு தேசமாக ஒரு சமுதாயமாக உயிர்வாழும் தகைமையை நாம் அடைய வேண்டும். இந்த அக்னிப்பரீட்சைதான் ஹிந்துக்கள் முன் இஸ்லாமிய ஆதிக்க சக்திகளால் வைக்கப்பட்டது.

ஒரு அடிமைக்கும் அவன் எஜமானனுக்கும் சமத்துவமான அமைதி நிலவ முடியாது. ஹிந்துக்கள் வரலாற்றில் தம் வீரத்தை நிரூபிக்காமல் இருந்திருந்தால் இஸ்லாமியர்கள் நட்புக்கரத்தை நீட்டியிருந்தால் கூட அக்கரம் நட்பினைக் குறிப்பதாக அல்லாமல் அலட்சியத்துடனும் வேண்டா வெறுப்பாகவும்தான் நீட்டப்பட்டிருக்கும். ஹிந்துக்கள் அதனை நம்பிக்கையுடனும் நேசபாவத்துடனும் சுயமரியாதையுடனும் பற்ற முடியாது.

…ஹிந்துக்கள் தங்கள் தேவதேவியரின் பெயரால் நிகழ்த்திய நீண்ட மாபெரும் விடுதலைப் போராட்டமே அந்த சுயமரியாதையை,  நம்பிக்கையை முஸ்லீம்களுடன் நட்பு கோரும் தன்மையை ஹிந்துக்களுக்கு அளித்துள்ளது.”

பாரத விடுதலைப் போராட்டத்தின் போது பிரிட்டிஷ் தடியடியால் இறந்த தியாகியான லாலா லஜபதி ராய் இந்நூலை ஒவ்வொரு பாரத அரசியல்வாதியும் படிக்க வேண்டிய நூல் என கூறினார்.

வரலாற்றாசிரியர்கள் பற்றிய வரலாற்றிலே ஒரு தனித்துவம் கொண்ட வைரமாக வீர சாவர்க்கர் ஜொலிக்கிறார். தேசத்தின் மீது அன்பு, அக்கறை, வரலாற்று உண்மை மீது அடங்காத ஆர்வம் ஆகியவற்றை எவ்வித சமரசமும் இன்றி தருகிறார் அவர். அத்துடன் காலனிய ஆதிக்கத்துக்கு உள்ளாகி தளர்வுற்று நிற்கும் வளரும் நாடுகளுக்கான ஒரு ஆதர்ச வரலாற்றாசிரியராக அவர் விளங்குகிறார்.

வறட்டுத்தனமாக புள்ளிவிவரங்களை மட்டுமே அடுக்கும் வெறுமை கொண்ட வரலாற்றாசிரியராக அவர் இல்லை. மாறாக வரலாற்றை செயல்படும் தன்மையுள்ள ஒரு கருவியாக, நிகழ்காலத்தை அறிந்து கொள்ளவும் வருங்காலத்தை உருவாக்கவும் பயன்படுத்துகிறார். வீர சாவர்க்கரின் இந்த வரலாற்று ஆய்வு நோக்கை முன்னெடுத்து செல்ல வேண்டியது ஹிந்து அறிவியக்கத்தின் இன்றியமையாத கடமையாகும்.

பின்குறிப்பு:

திரு. அரவிந்தன் நீலகண்டன்,  தமிழகத்தின் நம்பிக்கையூட்டும் இளம் ஆய்வாளர்களுள் ஒருவர்; ’உடையும் இந்தியா’ உள்ளிட்ட பல நூல்களை எழுதியுள்ளார்;  நாகர்கோவிலில் வசிக்கிறார்.

இக்கட்டுரை  தமிழ் ஹிந்து  இணையதளத்திலிருந்து  நன்றியுடன் மீல்பதிவு செய்யப்படுகிறது.

வரலாற்றுப் பேராசிரியர் இரா.அண்ணாமலை அவர்களால் வீர சாவர்க்கரின் “பாரத நாட்டின் வரலாற்றில் ஆறு பொன்னேடுகள்” தமிழ் படுத்தப்பட்டு நான்கு தொகுதிகளாக வெளியிடப்பட்டுள்ளது. கிடைக்குமிடம்:  சக்தி, 1, எம்.வி.தெரு, பஞ்சவடி, சேத்துப்படு, சென்னை- 31.

சாவர்க்கரின் தமிழகத் தோழர்

-தஞ்சை வெ.கோபாலன்

வ.வே.சு.ஐயர்

வ.வே.சு.ஐயர்

வ.வே.சு.ஐயர்

(பிறப்பு: 1881, ஏப். 2- மறைவு: 1925, ஜூன் 4)

திருச்சி நகரத்தில் ஒரு பகுதி வரகநேரி. இங்கு கல்வி இலாகாவில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்த வேங்கடேச அய்யர் என்பவருக்கும் காமாட்சி அம்மாளுக்கும் 1881, ஏப்ரல் மாதம் 2-ஆம் தேதி பிறந்தவர் வ.வே.சுப்பிரமணியம் என்கிற வ.வே.சு.ஐயர்.

திருச்சியில் இவரது ஆரம்பக் கல்வி. தனது 12-ஆவது வயதில் மெட்ரிகுலேஷன் தேர்வில் மாநிலத்தில் ஐந்தாவதாகத் தேறினார். பிறகு திருச்சி தூய வளனார் கல்லூரியில் சேர்ந்து பி.ஏ. பட்டம் பெற்றார். அப்போது வழக்கறிஞராகப் பணியாற்ற பிளீடர் என்ற ஒரு தேர்வு இருந்தது. அதைப் படித்து வக்கீலாக இவர் பணியாற்றத் தொடங்கினார். கல்லூரியில் படிக்கும்போதே திருமணம் நடந்தது. மனைவியின் பெயர் பாக்கியலட்சுமி.

இவருடைய உறவினர் ஒருவர் பர்மாவில் ரங்கூனில் இருந்தார்; பெயர் பசுபதி ஐயர். அவரிடம் சென்று ரங்கூனில் வக்கீலாகப் பணியாற்றினார் வ.வே.சு.ஐயர். அங்கு தான் லண்டன் சென்று பாரிஸ்டராக வேண்டுமென்கிற ஆசை இவருக்கு வந்தது. லண்டன் புறப்பட்டுச் சென்றார். ரங்கூனில் இருக்கும்போது திருச்சியைச் சேர்ந்தவரும் மருத்துவத் தொழில் புரிந்து வந்தவருமான தி.சே.செளந்தரராஜன் என்பவரின் நட்பு கிடைத்தது. இவர் தான் புகழ்மிக்க டி.எஸ்.எஸ்.ராஜன் ஆவார்.

இங்கிலாந்துக்குச் சென்ற ஐயர் அங்கிருந்த ‘இந்தியா ஹவுஸ்’ எனுமிடத்தில் தங்கினார். ஷியாம்ஜி கிருஷ்ண வர்மா என்பவருக்குச் சொந்தமானது இந்த இந்தியா ஹவுஸ். அவர் ஒரு சிறந்த தேசபக்தர். அங்கு இவருக்கு வீரர் விநாயக தாமோதர சாவர்க்கருடைய நட்பு கிடைத்தது. அங்கிருந்த தேசபக்தர்கள் ஒன்றுகூடி இந்தியா சுதந்திரம் பெற வேண்டியதன் அவசியத்தை பிரிட்டிஷ் மக்களுக்கு விளக்கிச் சொல்லும் பணியை மேற்கொண்டனர்.

இவர்களுடைய நடவடிக்கைகளைக் கவனித்து வந்த பிரிட்டிஷ் அரசு இவர்களுக்குப் பல விதங்களிலும் தொல்லைகள் கொடுத்தது. அதைத் தவிர்க்க இவர்கள் பிரான்ஸ் நாட்டில் பாரிஸ் நகரில் குடிபுகுந்தனர். அப்போது ஷியம்ஜி கிருஷ்ண வர்மா இறந்து போனார்.

லண்டனில் பாரிஸ்டர் தேர்வு எழுதி வெற்றி பெற்றும் இவர் அந்தப் பட்டத்தை நிராகரித்துவிட்டார். தேசபக்திதான் அதற்குக் காரணம்.

அப்போது 1910-இல் லண்டனில் கர்ஸான் வில்லி எனும் ஆங்கிலேய அதிகாரி மதன்லால் திங்க்ரா எனும் தேசபக்த இளைஞனால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டான். இதன் காரணமாக இந்தியா ஹவுசில் குடியிருந்த அனைத்து இந்தியர்களுக்கும் பிடித்தது சனியன். போலீஸ் தொல்லை அதிகரித்தது. விடுதி சோதனைக்குள்ளாகியது. திங்க்ராவுக்குத் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது.

பாரிசிலிருந்து லண்டன் வந்த சாவர்க்கரை ஆங்கில அரசாங்கம் கைது செய்து சிறையில் அடைத்தது. வ.வே.சு.ஐயர் இவரைச் சிறையில் சென்று சந்தித்தார். அதனால் ஐயர் மீது சந்தேகப்பட்ட ஆங்கில அரசு இவரையும் கைது செய்ய திட்டமிட்டது. இந்தச் செய்தியை எப்படியோ ஐயர் தெரிந்து கொண்டார். சாவர்க்கரும் ஐயரை எப்படியாவது சிறைப்படாமல் தப்பி இந்தியா போய்விடுமாறு கேட்டுக் கொண்டார்.

ஐயர் ஏற்கனவே தாடி மீசை, தலைமுடி இவற்றை வளர்த்துக் கொண்டிருந்தார். அதோடு ஒரு சீக்கியர் போல உடை அணிந்துகொண்டு தனது கைப்பெட்டியுடன் கிளம்பி கப்பல் ஏறச் சென்றார். இவர் பெட்டியில் இவரது பெயரின் முன் எழுத்துக்களான ‘வி.வி.எஸ்’ பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. இவரைப் பல இடங்களிலும் தேடிய போலீஸ், இந்தியா செல்லவிருந்த கப்பலில் ஏறியிருந்த இந்தியர்களைச் சோதனையிட்டது. அதில் ஒரு சர்தார் இருந்ததைப் பார்த்தார். இவர்களுக்கு வ.வே.சு.ஐயர் பற்றிய அடையாளங்கள் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் இந்த சர்தார் நிச்சயமாக ஐயராக இருக்க முடியாது என்று நினைத்தனர்.

எனினும் ஒரு சந்தேகம். அவரைச் சோதித்துப் பார்த்து விடலாம் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. அப்போது ஐயர் பெயருக்கு வந்ததாகப் பொய்யான ஒரு தந்தி கவரை, அதன் மீது வி.வி.எஸ்.ஐயர் என்று எழுதப்பட்டிருந்ததை அவரிடம் கொடுத்தனர். அந்த உறையை வாங்கிப் பார்த்த ஐயர், “ஓ! இது எனக்கு வந்த தந்தி அல்லவே. வி.வி.எஸ். ஐயர் என்பவருக்கல்லாவா வந்திருக்கிறது” என்றார். போலீசார் விடவில்லை. “மன்னிக்க வேண்டும். இதோ உங்கள் பெட்டியில் வி.வி.எஸ்.ஐயர் என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறதே” என்றனர். உடனே சமயோசிதமாக ஐயர், “அதுவா, என் பெயர் வி.விக்ரம் சிங், அதன் சுருக்கம்தான் இந்த வி.வி.எஸ்” என்றார் நிதானமாக. எவ்வித ஆபத்தான சூழ்நிலையிலும் நிதானம் தவறாதவர் ஐயர் என்பது இந்நிகழ்ச்சியின் மூலம் தெரிகிறது.

ஓராண்டு காலம் பாரிசில் தங்கிய ஐயர் பிறகு ரோம் நகருக்குப் போனார். அங்கிருந்த பல மாறுவேஷங்களில் பல ஊர்களுக்கும் சென்றுவிட்டு கப்பலில் இந்தியா நோக்கிப் பயணமானார். இவர் கடலூரில் இறங்கி அங்கிருந்த நடந்தே புதுச்சேரி போய்ச் சேர்ந்தார். ஐயர் புதுச்சேரி வந்த செய்தி போலீசாருக்கு நெடுநாள் கழித்தே தெரிந்தது. இங்கும் போலீஸ் தொல்லை இவரைத் தொடர்ந்தது.

இந்த சூழ்நிலையில் திருநெல்வேலியிலிருந்து சிலர் வந்து புதுச்சேரியில் ஐயரைச் சந்தித்தனர். அவர்களுக்கு ஐயர் துப்பாக்கிச் சுடக் கற்றுக் கொடுத்தார். அதில் வாஞ்சிநாதன், நீலகண்ட பிரம்மச்சாரி, மாடசாமி ஆகியோரும் அடங்குவர். 1911-ஆம் வருஷம் அப்போது திருநெல்வேலி ஜில்லா கலெக்டராக இருந்த ஆஷ் என்பார் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். சுட்ட வாஞ்சிநாதன் எனும் இளைஞரும் தன்னையே சுட்டுக்கொண்டு இறந்து போனார். இவர் ஏற்கனவே புதுச்சேரி சென்று அங்கிருந்த சுதேசித் தலைவர்களைச் சந்தித்ததனால், புதுச்சேரி சுதேசிகள் ஐயர் உட்பட அனைவரும் சந்தேக வலையில் சிக்கிக்கொண்டார்கள்.

புதுச்சேரியில் ஐயருக்கு எத்தனை தொல்லைகள் தரவேண்டுமோ அத்தனையையும் போலீசார் தந்தனர். இவ்வளவு தொல்லைகளுக்கு இடையிலும் இவர் திருக்குறளை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார்.

முதல் உலக யுத்தம் 1918-இல் முடிந்தது. இந்திய தேசபக்தர்களுக்கு மாற்றம் நேரிடும் என்ற உணர்வு வந்தது. அதனால் 1918-இல் பாரதியார் இந்திய எல்லைக்குள் நுழைய கைது செய்யப்பட்டு கடலூர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டு பிறகு விடுதலையானார்.

1920-இல் ஐயர் இந்திய எல்லைக்குள் வந்தார். வந்த பின் இந்தியா முழுவதும் சில மாதங்கள் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டார். ஹரித்துவார், கவி ரவீந்திரரின் சாந்திநிகேதன், மகாத்மா காந்தியின் சபர்மதி ஆகிய ஆசிரமங்களுக்கும் சென்று வந்தார். இது போன்ற குருகுலம் ஒன்றை தமிழகத்தில் தொடங்க ஆர்வம் கொண்டார்.

ஊர் திரும்பிய பின் ‘தேசபக்தன்’ என்ற பத்திரிகையின் ஆசிரியராக அமர்ந்தார். அதில் வெளியான கட்டுரை ஒன்று தேச விரோதமானது என்று சொல்லி இவருக்கு ஒன்பது மாத சிறை தண்டனை கிடைத்தது. அப்போது பெல்லாரி சிறையில் இருந்த போதுதான் கம்ப ராமாயண ஆங்கிலக் கட்டுரையை எழுதி முடித்தார். 1922-இல் சிறையிலிருந்து விடுதலையான ஐயர் திருநெல்வேலி ஜில்லாவில் சேரன்மாதேவி எனுமிடத்தில் தாமிரபரணி ஆற்றங்கரையில் ஓர் ஆசிரமம் நிறுவினார். அதற்கு ‘பரத்துவாஜ ஆசிரமம்’ என்று பெயர்.

மிக நன்றாக நடந்து வந்த இந்த ஆசிரமத்துக்கு வழக்கமான தமிழ்நாட்டு அரசியல் விளையாட்டால் ஒரு கெட்ட பெயர் வந்தது. ஆசிரமத்தில் அனைத்து ஜாதிக் குழந்தைகளுக்கும் ஒரே மாதிரியான உணவும் சமபந்தி போஜனமும்தான் கொடுக்கப்பட்டது. ஆனால் புதிதாகச் சேர்ந்த சில பிராமணக் குழந்தைகளின் பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளுக்குத் தனியாக உணவு பரிமாற வேண்டுமென்று கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க அவர்களுக்குத் தனியாக உணவளிக்க ஐயர் ஏற்பாடு செய்தார். ஆனால் ஐயர் மற்ற எல்லா குழந்தைகளோடும்தான் உணவு அருந்தினார். அவர் மட்டுமல்ல, அவர் பெண் மற்றும் மற்ற பிராமணக் குழந்தைகளும் அப்படியே. ஆனால் அவரைப் பிடித்த துரதிர்ஷ்டம், இப்படி சில பிராமணப் பிள்ளைகளின் பெற்றோர் ஒரு நிபந்தனையாகக் கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க தனி உணவு அளித்தது ஜாதிப் பிரச்னையாக உருவெடுத்தது. அது பிரம்மாண்டமாக வளர்ந்தது.

தமிழ்நாட்டு வழக்கப்படி, இங்கு ஜாதியை வைத்துத்தான் அரசியல், ஆகையால் ஐயர் மீது ‘ஜாதி வெறியன்’ என்ற முலாம் பூசப்பட்டது. பூசிய தலைவர்கள் ஈ.வே.ராமசாமி நாயக்கர், டாக்டர் வரதராஜுலு நாயுடு போன்றோர்.

மகாத்மா காந்தி வரையில் இந்த பிரச்னை எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. இதனால் ஐயர் மிகவும் மனம் வருந்தி நொந்து போனார்.

இந்த நிலையில் 1925-இல் ஜுன் மாதம் குருகுலக் குழந்தைகளோடு பாபநாசம் அருவிக்கு சுற்றுலா சென்ற போது, அவரது மகள் சுபத்ரா அருவியைக் கடக்கத் தாண்டியபோது அவளது தாவணி நீரில் பட்டு அவளை அருவிக்குள் இழுத்துக் கொண்டது.

அவளைக் காப்பதற்காக அவளைத் தொடர்ந்து தண்ணீரில் பாய்ந்த ஐயரும் அருவிக்குள் போய்விட்டார் (1925, ஜுன் 4). இருவரின் உடலும் கிடைக்கவில்லை. ஒரு மகத்தான வீரபுருஷனின் இறுதிக் காலம் அவலச்சுவையோடு முடிந்து போய்விட்டது.

 

குறிப்பு:

திரு. தஞ்சை வெ.கோபாலன், தேசிய சிந்தனைக் கழகத்தின் மாநில துணைத் தலைவர்.

காண்க: தமிழ்நாட்டுத் தியாகிகள்

 

%d bloggers like this: